صد و نوزدهمین هفته کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» در ۵۶ زندان جنبش نه به اعدام وهمبستگی با خانوادههای زندانیان سیاسیرا گسترش دهیم
چهارشنبه ۱۶ اردیبهشت ۱۴۰۵
رژیم جمهوری اسلامی همچنان صدور احکام اعدام زندانیان سیاسی و جنایات خود را تحت عنوان دفاع از امنیت عمومی در برابر نفوذ دشمنان خارجی و اعدام زندانیان و مجرمین عادی را تحت لوای جلوگیری از ارتکاب به جنایت و تأمین حقوق شهروندان، انجام میدهد. در حالیکه تجربه همه کشورهای جهان نشان داده است که وجود این مجازات نه تنها اثر بازدارنده نداشته، بلکه با ترویج روح خشونت در جامعه و کاهش حرمت انسان ها، جرم و جنایت را گسترش داده است. بدیهی است مناسباتی که وسیله دفاعیش جلاد باشد، حرمتی برای شأن انسان قائل نبوده و نابودی فیزیکی مخالفین سیاسی را نیز امری عادی و دفاع از حرمت و حقوق و امنیت شهروندان جلوه می دهد.
زندان و شکنجه و اعدام مخالفین سیاسی از همان ابتدای به قدرت رسیدن حکومت اسلامی تا کنون یکی از ارکان حاکمیت این رژیم جنایتکار بوده است. اما امروز در حالی که جمهوری اسلامی با بحران جنگی و با بحران مرگ دست و پنجه نرم می کند، زندان و شکنجه و اعدام به رمز بقای این رژیم تبدیل شده است. حتی زمانیکه مجرمین عادی را اعدام میکند، قصدش ارعاب جامعه و ارعاب مخالفین سیاسی است. اما با همه سبعیت و وحشیگیری که رژیم از خود نشان میدهد، آن چیزی که آشکار است این واقعیت است که موج اعدام و سرکوب، جامعه را مرعوب نکرده و مبارزه علیه مجازات اعدام و برای آزادی زندانیان سیاسی ادامه دارد. زنان و مردان زندانی سیاسی این انسانهای شجاع و آزاده با سازماندهی کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» در پشت میله های زندان مدتها است که پرچم مبارزه علیه مجازات اعدام را برافراشته اند.
کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» که در ۵۶ زندان ایران ادامه دارد، در صد و نوزدهمین هفته اعتصاب غذا، طی بیانیه ای به تاریخ سهشنبه ۱۵ اردیبهشت ۱۴۰۵ بار دیگر کلیه وجدانهای بیدار و مخالفان اعدام، ارگانهای حقوق بشری و جوامع بین المللی را به اقدام فوری و مؤثر برای نجات جان زندانیان سیاسی و غیرسیاسی در ایران فراخوانده است. درمتن این بیانیه آمده است:
« دیکتاتوری حاکم بر ایران، در هفته گذشته ساسان آزادوار، زندانی سیاسی ۲۱ ساله و قهرمان کاراته، و سه زندانی دیگر قیام دی ماه ۱۴۰۴ را در مشهد با اسامی مهدی رسولی، محمدرضا میری، ابراهیم دولت آبادی، و در ارومیه محراب عبدالله زاده، از زندانیان خیزش ۱۴۰۱، را سبعانه اعدام کرد. همچنین دو زندانی کُرد با اسامی ناصر بکرزاده و یعقوب کریمپور را نیز تحت عنوان جاسوسی به دار آویخت. اعدام زندانیان محدود به زندانیان سیاسی نیست و در هفته گذشته، اعدام زندانیان با اتهامات دیگر نیز افزایش یافته است. بسیاری از زندانیان و بازداشتیهای اعتراضات اخیر، همچنان در خطر اعدام قرار دارند. به ویژه زندانیانی همچون عرفان امیری، متین محمدی، احسان حسینیپور حصارلو، مریم هداوندمیری، محمد عباسی، سعید زارعی کردشولی، حمیدرضا فتحی، عبدالرضا فتحی، حمیدرضا ثابترای و محمدرضا طبری که اخیراً به اعدام محکوم شدهاند. قوه قضائیه رژیم ولایت فقیه در اقدامی دیگر اعاده دادرسی پیمان فرحآور، زندانی سیاسی محبوس در زندان لاکان رشت را رد کردهاست و جان این زندانی در خطر جدی قرار دارد».
در بخشی دیگر از این بیانیه به « مقاومتها در برابر احکام قرون وسطایی اعدام و محرومیت از ملاقات و تماس تعدادی از فعالان کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» در بند زنان زندان اوین که سهشنبه گذشته در هواخوری بند شعار نه به اعدام و مرگ بر دیکتاتور سر دادهبودند اشاره شده و تاکید شده است که زندان و اعدام نمیتواند مانع خیزش و قیام مردم علیه حاکمیت گردد».
در شرایط کنونی که یک آتش بس شکننده بدون تعیین جدول بندی زمانی میان دولتهای آمریکا و اسرائیل با جمهوری اسلامی در جریان است و چشمانداز روشنی برای پایان قطعی جنگ وجود ندارد، تشدید سرکوب و اعدامهای اخیر را باید در پیوند با خطر فروپاشی اقتصادی، گسترش نارضایتی اجتماعی، تعمیق بحران مشروعیت سیاسی، شکاف و چند دستگی در درون حاکمیت، و ناتوانی ایدئولوژیک در مشروعیت بخشی به وضعیت موجود توضیح داد. در چنین شرایطی، تشدید سرکوب هم به عنوان استراتژی بقا و هم به عنوان تاکتیک به یکی از ابزارهای اصلی مدیریت بحران بدل شده است. این اعدامهای برنامهریزی شده بیش از آنکه نشانهی قدرت باشد، بیانگر اوج بحران مشروعیت رژیم اسلامی و ناتوانی در پاسخگویی به مطالبات جامعه است. اکنون و در حالی که زندانیان با کمبود جا، غذا و امکانات زیستی و بهداشتی روبرو هستند، هنوز هزاران نفر از دستگیرشدگان خیزش سراسری دی ماه ۱۴۰۴ در زندان بسر میبرند. رژیم جنایتکار اسلامی برای مرعوب کردن جامعه این زندانیان را به گروگان گرفته، داس مرگ را بر بالای سر آنها آویزان کرده و هر هفته تعدادی از آنها را اعدام می کند.
در اوضاع کنونی گسترش جنبش همدلی و همبستگی با خانوادههای زندانیان سیاسی در داخل ایران و حمایت و همبستگی با «کارزار نه به اعدام» که پرچم آن در پشت میله های زندان برافراشته شده بیش از پیش ضرورت پیدا کرده است. در خارج کشور نیز لازم است همه نیروها و انسانهای آزادیخواه و برابری طلب دست در دست هم با سازماندهی و برپایی کارزارهای سیاسی رژیم جنایتکار جمهوری اسلامی را جهت پایان دادن به اعدامها و آزادی زندانیان سیاسی تحت فشار قرار دهند.
سخن روز: تلویزیون حزب کمونیست ایران و کومەله
www.facebook.com/Peshrawcpiran
www.instagram.com/Peshrawcpiran1