برای بایکوت قاطعانه،اجتماعات فرمایشی و ضد کارگری رژیم اسلامی در اول ماه مه آماده شویم
یکشنبه ۶ اردیبهشت ۱۴۰۵
از روزی که اول ماه مه روز کارگر به رژیم سرمایه داری جمهوری اسلامی با قوانین قرون وسطائی اش تحمیل شد و این رژیم مجبور شد به شیوه ای رذیلانه به ابهت اول ماه مه اعتراف کند، سران رژیم هر ساله تلاش کرده اند که این مناسبت تاریخی و جهانی را از مضمون طبقاتی آن خالی کنند. رژیم اسلامی هر ساله در تلاش است که از طریق اجتماعات فرمایشی، روز جهانی کارگر را به مراسم تحمیق و ارعاب و توهین به توده کارگران تبدیل کند. رژیم به شیوه ای فریبکارانه، به جای روز کارگر، هفته کارگر را تعریف کرده است. مطابق این حیله گری هفته کارگر هر سال از یک هفته قبل از روز اول ماه مه روز جهانی کارگر آغاز میشود. بنا به گزارش خبرگزاری حکومتی پانا و مطابق سناریوی چیده شده از جانب وزارت کار رژیم، «هفته کارگر امسال از روز شنبه ۵ اردیبهشت ۱۴۰۵ با تجدید میثاق با آرمانهای امام خمینی و حضور در مرقد وی آغاز شده و روز یکشنبه با عنوان دفاع میهنی در برابر جنگ اقتصادی نامگذاری شده و با توجه به اینکه برخی بنگاهها و کسب و کارها تحت تاثیر جنگ آسیب دیدند نشستهایی را در سراسر کشور با حضور نمایندگان کارگری و کارفرمایی و همچنین در سطح استانداران با تاکید بر حمایت از کسب و کارهای آسیب دیده برگزار خواهند کرد». و سرانجام در روز ۱۱ اردیبهشت مراسم و راهپیمایی های فرمایشی و زرد دولتی با عنوان «محور توسعه پایدار» را برگزار میکنند.
مطابق این سناریوی نفرت انگیز، سران و کارگزاران رژیم در تمام طول شش روز از طریق تشکل ها و نهادهای زرد دولتی برای برگزاری مراسم مطلوب رژیم و کارفرمایان زمینه چینی می کنند تا در روز هفتم دیگر هیچ نشانی از مبارزه جوئی، و محتوی طبقاتی مراسمی که برگزار میشود برجای نمانده باشد. رژیم جمهوری اسلامی که در نتیجه مبارزات کارگران و پافشاری فعالان و پیشروان جنبش کارگری بر زنده نگاه داشتن سنت برگزاری مراسم اول ماه مه عقب نشسته و این روز تاریخی را به رسمیت شناخته است، اما در همان حال می کوشد تا از این عقب نشینی برای مخدوش کردن جنبۀ طبقاتی اول مه استفاده نماید. رژیم با مسخ ماهیت طبقاتی روز جهانی کارگر و تبدیل آن از روز اعتراض و همبستگی بین المللی کارگران علیه جهان سرمایه داری، به هفته کارگر و نمایش مشمئز کننده تجدید میثاق با آرمان های جمهوری اسلامی به کارگران توهین می کند. از این رو کارگران باید برای بایکوت قاطعانه، این اجتماعات ضد کارگری آماده شوند.
برگزاری مراسم و تجمع های کارگری مستقل از دولت در روز اول ماه مه، و بایکوت و تحریم قاطعانه اجتماعات زرد و فرمایشی، یکی از محورهای فراخوان ما برای زنده نگاه داشتن و گرامیداشت این سنت طبقاتی و بین المللی کارگری است. اینکه این فراخوان از طرف اتخاذ کنندگان آن در چه اشکال معینی سازمان خواهد یافت و عملی خواهد شد، موضوعی است که تا درجه زیادی بستگی به اوضاع و احوال مشخص هر محل و منطقه، کارخانه و درجۀ آمادگی تشکیلاتی و پیوندهای مبارزاتی در میان پیشروان و فعالین جنبش کارگری دارد.
جنبش کارگری ایران بنا به تجربه و سنت سالهای گذشته در روز اول ماه مه در قطعنامه های خود بر مطالباتی تأکید می کند که نه تنها خواستهای محوری طبقه کارگر ایران را در بر دارد، بلکه عاجل ترین مطالبات دیگر جنبش های اجتماعی و اعتراضی پیشرو در جامعه را نیز شامل می شود. در حالی که خطر از سرگیری جنگ ارتجاعی و ویرانگر بر ایران و کل منطقه سایه افکنده است کارگران خواهان پایان قطعی جنگ هستند. کارگران ایران در این روز بر خواست افزایش دستمزدها متناسب با تامین یک زندگی انسانی، تامین بیمه بیکاری مکفی برای کلیه افراد آماده بکار، لغو کار کودکان، آزادی بیان، آزادی تشکل، تحزب، اعتصاب، آزادی قلم، آزادی کلیه زندانیان سیاسی و پایان دادن به مجازات اعدام، پایان دادن به تبعیض جنسی علیه زنان و تأمین برابری زن مرد در کلیه عرصه های زندگی اقتصادی، اجتماعی و سیاسی و پایان دادن به ستمگری ملی تأکید می کنند. کارگران در این روز با تاکید بر این مطالبات، عزم قاطع خود را در مبارزه برای تأمین آزادی های دمکراتیک در جامعه اعلام می کنند. تاکید بر آزادی بیان و تحزب و آزادی ایجاد تشکل کارگری و خواست آزادی زندانیان سیاسی جزئی از خواست آزادی بی قید و شرط سیاسی است. طرح این خواسته ها بدین معناست که فعالان و رهبران جنبش کارگری به جایگاه مبارزه و نقش تاریخی طبقه کارگر در تحقق این مطالبات آگاه هستند. طبقه کارگر این ظرفیت را دارد که با تکیه به نیروی خود در پیشاپیش صفوف توده های زحمتکش و محروم و ستمدیده، جامعه را بسوی تحول انقلابی سوق دهد.
تأکید بر خواست “زندانی سیاسی آزاد باید گردد”، بدین معنی است که هیچکس نباید بخاطر فعالیت سیاسی خود، به دلیل مرام و عقیده سیاسی شان و بخاطر ابراز مخالفت و بخاطر مبارزه علیه قدرت بورژوایی حاکم به بند کشیده شود. بدین معنی است که کارگران خود در پیشاپیش مردم آزادیخواه نیروی عظیم طبقاتی شان را برای تأمین و تضمین آزادیهای فعالیت سیاسی و متحد کردن صفوف مبارزه انقلابی بسیج میکنند. خواست لغو مجازات اعدام به دین معنی است که اعدام قتل عمد دولتی است و در مقابل موج اعدام های رژیم جمهوری اسلامی برای مرعوب کردن جامعه باید از حق زندگی انسان قاطعانه دفاع کرد.
خواست بیمه بیکاری متناسب با تامین یک زندگی انسانی، آزادی بیان و تشکل و تأکید بر حقوق انسانی همه افراد برای برخورداری از یک زندگی آزاد و انسانی، خود گواه اعتراض و حرکت طبقۀ کارگر علیه فقر و فلاکت اقتصادی و جهنمی است که رژیم اسلامی بر پا داشته است. طبقه کارگر در اول مه با برافراشتن پرچم این مطالبات عزم خود را برای پایان دادن به این فقر و فلاکت اقتصادی و بی حقوقی های سیاسی اعلام می کند.
سخن روز: تلویزیون حزب کمونیست ایران و کومەله
www.facebook.com/Peshrawcpiran
www.instagram.com/Peshrawcpiran1