شنبه ۲۹ فروردین ۱۴۰۵

طبقه کارگر ایران در شرایطی به اول ماه مه، این نماد همبستگی طبقاتی کارگران جهان نزدیک می شود که از اول ماه مه سال گذشته تا کنون جنگ دوازده روزه از ۲۳ خرداد تا ۳ تیر ۱۴۰۴ و جنگ چهل روزه از ۱۰ اسفند تا ۱۹ فروردین ۱۴۰۵ را پشت سر گذاشته و هنوز چشم‌انداز روشنی برای پایان قطعی جنگ وجود ندارد. پیامدهای این دو جنگ امپریالیستی و ارتجاعی که در یک طرف آن دولت‌های آمریکا و اسرائیل و در طرف دیگر رژیم جمهوری اسلامی قرار داشت کار، زندگی، معیشت و امنیت و مبارزه کارگران و زحمتکشان و اکثریت مردم ایران را در موقعیت بمراتب دشوارتری قرار داده است. حکومت اسلامی سرمایه‌داران که قبل از این جنگ‌ها هم با مقرر کردن دستمزدهای چند مرتبه زیر خط فقر، با تعرض به سفره خانواده‌های کارگری، گسترش شرکت‌های پیمانکاری و رواج قراردادهای موقت، نابودی امنیت شغلی و افزایش قربانیان محیط ناامن کار و در یک کلام با ارزان سازی نیروی کار و تشدید سرکوب شرایط مشقت‌باری را به طبقه کارگر و مبارزات این طبقه تحمیل کرده بود، در نتیجه این جنگ‌ها و به بهانه این جنگ‌ها نیز کار و زندگی و هستی و مبارزه این طبقه را بیش از پیش در منگنه قرار داده است. این جنگ با کشتار هزاران نفر و آوارگی و ویرانی زیرساخت‌های اقتصادی و اجتماعی، قطع اینترنت و بیکار کردن صدها هزار کارگر و تشدید موج سرکوب و اعدام زندانیان سیاسی نه فقط بنیان‌های بازتولید زندگی اجتماعی را زیرضرب قرار داده، بلکه با به حاشیه راندن جنبش‌های اجتماعی و اعتراضی روند تکامل این جنبش‌ها در زمینه سازمانیابی را با وقفه روبرو کرد و به جنبش سرنگونی جمهوری اسلامی بشدت لطمه زد. جنبش کارگری که قبل از جنگ با میانگین بیش از ۲۰۰۰ اعتصاب و اعتراض در سال، پرجنب و جوش ترین جنبش اجتماعی ایران و یکی از پر اعتصاب ترین جنبش‌های کارگری جهان بود در نتیجه این جنگ‌ها با افت چشمگیر روبرو شد.

رهبران و فعالین رادیکال و سوسیالیست جنبش کارگری در حالی به روز جهانی کارگر نزدیک می شوند که همزمان باید با تلاش برای تحکیم اتحاد و همبستگی و همیاری انسانی در محیط کار و زیست کارگران و زنده نگاه‌داشتن امید به تغییر، مصائب دوران جنگ را از سر بگذرانند و در همانحال برای دوران پسا جنگ خود را آماده کنند. سوسیالیست‌های جنبش کارگری که با تکیه بر حقایق مربوط به ماهیت این جنگ‌ ارتجاعی و سرمایه دارانه، مرزبندی قاطعی از یکسو در برابر سقوط اخلاقی و مواضع ضد انسانی مدافعان و ستایشگران حمله نظامی امپریالیسم آمریکا و اسرائیل و از سوی دیگر در برابر مواضع ارتجاعی چپ محور مقاومتی که جنگ افروزی جمهوری اسلامی و اسلام سیاسی را بخشی از مقاومت مردمی در برابر سلطۀ سرمایه و امپریالیسم معرفی می‌کنند، اتخاذ کردند، با اندوخته‌ای از آگاهی طبقاتی، تجربه و اعتبار اجتماعی به استقبال این وظایف دشوار می‌روند.

بدون تردید جمهوری اسلامی تحت هژمونی سپاه پاسداران که هدف سیاسی خود در جنگ را حفظ و بقای نظام اسلامی تعریف کرده بود، پایان جنگ را با جار و جنجال تبلیغاتی به عنوان پیروزی قاطع خود جار خواهد زد و با رویکرد فاشیستی از همین حربه هم برای تشدید فضای پلیسی حاکم بر جامعه استفاده خواهد کرد. با این وصف پیامد ویرانی‌های جنگ، تعمیق بحران اقتصادی و تورم و گرانی سرسام‌آور، فرسودگی زیرساخت‌های تولید و انتقال انرژی و درماندگی رژیم در تأمین نان و برق و آب مردم و اداره جامعه، بحران مشروعیت سیاسی رژیم را تشدید و جدال و کشمکش‌های دورن حکومت اسلامی را حادتر خواهد کرد. بر بستر این اوضاع عینی جنبش کارگری و دیگر جنبش‌های پیشرو اجتماعی و اعتراضی با پشت سرگذاشتن خستگی و کوفتگی ناشی از جنگ دوباره به میدان خواهند آمد.

آنچه برای جنبش کارگری و دیگر جنبش های پیشرو اجتماعی اهمیت حیاتی دارد آگاهی بر این ضرورت است که اینبار با درس گرفتن از تجربه جنگ و درس گرفتن از تجارب خیزش‌های سراسری هشت سال گذشته آگاهانه‌تر و سازمانیافته‌تر مبارزه علیه رژیم جمهوری اسلامی را تداوم و گسترش بخشند. این جنگ نشان داد که توهم به دستیابی به آزادی و رفاه و ثبات از طریق دخالت قدرتهای امپریالیستی تا چه اندازه برای جنبش آزادیخواهانه مردم ایران زیانبار و کشنده است. تجربه خیزش‌های سراسری هشت سال گذشته و نیمه‌جان کردن جمهوری اسلامی در همان‌حال که نشان داد آزادی کارگران و مردم ایران از چنگ این رژیم تنها می‌تواند به دست خود آنان تحقق یابد، این حقیقت را نیز خاطرنشان ساخت که حکومت اسلامی با ساختاری که دارد با اعتراضات خودجوش خیابانی و خیزش‌های خودانگیخته و بی‌سازمان سرنگون نمی‌شود، بلکه باید ملزومات سرنگونی آن به معنای سازمانیابی، شکل دادن به رهبری سراسری و تصویری روشن از معنای پیروزی را فراهم آورد. این تجربه‌ها مانند همه تجارب قرن بیستم و قرن بیست‌و‌یکم بار دیگر، نقش تعیین کننده حضور سازمانیافته طبقه کارگر و جنبش سوسیالیستی این طبقه در صحنه سیاسی جامعه، اهمیت پیوند کارخانه و خیابان برای ایجاد هر تحول سیاسی و اجتماعی را مورد تایید قرار دادند.

درس گرفتن از این تجارب به‌ویژه در آستانه اول ماه مه از رهبران و فعالین سوسیالیست جنبش کارگری می طلبد که حول یک استراتژی سوسیالیستی متحد شوند. راهبردی که سازمانیابی طبقه کارگر در تشکل‌های سیاسی و طبقاتی و حزب سیاسی خود، اتحاد و همبستگی با جنبش‌های پیشرو اجتماعی مانند جنبش رهایی زنان، جنبش دانشجویی، جنبش انقلابی کردستان، جنبش نه به اعدام، جنبش دادخواهی و … و سرنگونی جمهوری اسلامی از این مسیر در محور آن قرار داشته باشد. کارگران راهی جز این ندارند که شکاف زندگی روزمره و عمق اعتراض خود علیه وضع موجود را با سیاست پر کنند و به یک نیروی سیاسی سازمانیافته تبدیل شوند.

هر چند جامعه ایران همچنان در شرایط جنگی بسر می برد، اما از آنجا که برگزاری مراسم اول ماه مه یک سنت شناخته‌شده و جاافتاده در جنبش کارگری است، فعالان و پیشروان سوسیالیست جنبش کارگری به عنوان بخشی از کار تدارکاتی خود برای برگزاری مراسم روز جهانی کارگر لازم است در جمع‌های خود بر ضرورت سیاسی و طبقاتی اتحاد حول یک راهبرد سوسیالیستی و تلاش نقشه‌مند در این راستا بحث و گفتگو کنند. بدون شک کارگران آگاه در اول ماه مه علاوه بر اعلام کیفرخواست خود علیه نظام ظالمانه سرمایه داری و طرح مطالبات عاجل خود لازم است با تأکید برخواست آزادی و برابری، رهائی زنان از قید ستمکشی و آپارتاید جنسی و رهائی ملیت‌ها از قید ستمگری در قطعنامه‌های خود، گامی سترگ در راه پیوند و همبستگی هر چه بیشتر با جنبش‌های پیشرو اجتماعی به جلو بردارند. در اول ماه مه تاکید بر خواست پایان قطعی جنگ، آزادی زندانیان سیاسی و لغو مجازات اعدام آن مطالباتی هستند که کارخانه را با دیگر جنبش‌های پیشرو اجتماعی پیوند می زند.

حزب کمونیست ایران همه کارگران و انسان‌های آزادیخواه و برابری طلب، همه انسان‌هایی که از فقر و محرومیت، از ظلم و زور و نابرابری و از ستم و سرکوب به تنگ آمده اند، را فرا می‌خواند که مراسم و آکسیون‌های روزجهانی کارگر برابر با ۱۱ اردیبهشت را به هر طریقی که می توانند با شور و شوق برگزار کنند. حزب کمونیست ایران ضمن گرامی داشت یاد جانباختگان جنبش انترناسیونالیستی کارگران، روز جهانی کارگر این نماد همبستگی شورانگیز طبقاتی را به همه کارگران تبریک می گوید و از جانفشانی‌ها و تلاش دلسوزانه و خستگی ناپذیر فعالان و پیشروان جنبش کارگری ایران در راستای سازمان‌یابی و متحد کردن صفوف کارگران صمیمانه قدردانی می کند.

زنده باد اول ماه مه روز همبستگی جهانی کارگران

سرنگون باد رژیم جمهوری اسلامی

زنده باد آزادی، برابری، حکومت کارگری

کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران

۲۹ فروردین ۱۴۰۵

۱۸ آوریل ۲۰۲۶