شنبه ۲۶ اردیبهشت ۱۴۰۵

نیما مهاجر

جناح‌های مختلف بورژوازی چه آن‌هایی که به طرفداری از پوزسیون جمهوری اسلامی می‌پردازند و چه آن‌هایی که طرفدار قدرت‌های سرمایه‌داری جهانی و امپریالیسم هستند، علی‌رغم رقابت و مخالفت با یکدیگر، در یک موضوع با همدیگر همسو هستند: اینکه کارگران و زحمت‌کشان را نسبت به نیروی لایزال خودشان بی‌باور سازند. هر دو جناح دشمنی مشترک و شدیدی با مبارزات مردمی و تغییر و تحولاتی دارند که از پایین جامعه نشأت می‌گیرد.

بسیجی‌ها، چپ‌نماهای ارتجاعی محور مقاومت و در یک کلام طرفداران جمهوری اسلامی خیزش‌های انقلابی را آشوب و اغتشاش و بلوای برهنگی نام می‌نهند و جنبش‌های توده‌ای و اعتراضات اردوی کار و زحمت را همچون توطئه و دسیسه‌ی دولت‌های غربی معرفی می‌کنند. از نگاه آتش به اختیاران ایدئولوژیک جمهوری اسلامی زنان و کارگران و معلمان پیشرو جاسوس اسرائیل و پیاده نظام امپریالیسم هستند و مبارزات و فداکاری هایشان در خدمت اهداف امپریالیستی آمریکا و متحدینش است. این جناح بورژوازی به عنوان بلندگوی تبلیغاتی رژیم اسلامی به ترویج و تقویت روایت رسمی و حکومتی در مورد اعتراضات سراسری می‌پردازد و از این طریق به بی‌اعتبار‌سازی خیزش‌های انقلابی می‌پردازد. روایت سازی جمهوری اسلامی نه تنها سعی می‌کند توده‌ها را نسبت به نیروی خودشان بی اعتماد کند بلکه برای سرکوب خونین خیابانی، اعدام‌های جنایتکارانه و احکام سنگین قضایی و امنیتی نیز مشروعیت می‌سازد.

سلطنت طلبان و اپوزسیون مخالف جمهوری اسلامی نیز به شکل دیگری توده‌ها را از مبارزات مستقل و انقلابی ناامید می‌کنند. این عده با اشاره به سرکوب‌های هولناک جمهوری اسلامی اعلام می‌کنند حکومت پاسداران با نیروی مردمی سرنگون نمی‌شود، سپس نتیجه می‌گیرند که باید یک نیروی خارجی از جنس نتانیاهوی کودک کش و ترامپ فاشیست به «کمک» مردم ایران بیاید و مردم را از دست اوباش سپاهی نجات دهند. این عده نیز در بلندگوهای تبلیغاتی ماهواره‌ای از حمله‌ی نظامی برای «کمک به مردم ایران» سخن می‌گویند و در روایت‌سازی خودشان بکار بردن سلاح‌های کشتار جمعی و بمب‌های سنگر شکن و تهدید به آنکه کشور ایران را به عصر حجر برمی گردانیم را «نجات دهنده» معرفی می‌کنند. در این روایت جعلی نیز، محور پروپاگاندا بر مدار ایجاد بی‌باوری به نیروی توده‌های کارگر و زحمتکش می‌چرخد. روایتی که برای ویران شدن زیرساخت‌ها، کشتن کودکان و مردم غیر نظامی و دخالت‌گری امپریالیستی در سرنوشت سیاسی توده‌ها توجیه و مشروعیت می‌سازد.

وظیفه‌ی پیشروان کارگری و سوسیالیست‌های انقلابی این است که به هیچ عنوان در دام روایت‌سازی‌های این دو جناح ارتجاعی نیافتند و از استقلال و اعتماد تو‌ده‌ها به نیروی مبارزات جمعی دفاع کنند. بی اعتماد سازی به نیروی توده‌ها، استراتژی مشترک جناح‌های مختلف بورژوازی است و ما وظیفه داریم این استراتژی ضدانقلابی را افشا کنیم و به جنگ روایت‌های جعلی برویم