سه شنبه ۴ شهریور ۱۴۰۴

تأیید حکم اعدام شریفه محمدی، فعال کارگری، بار دیگر سیمای سرکوبگر جمهوری اسلامی را در برابر افکار عمومی قرار داد. این حکم اعلام جنگی آشکار علیه جنبش‌ کارگری، جنبش زنان و دیگر جنبش های اجتماعی است، که طی سال‌های اخیر با قدرت قد علم کرده‌اند. در آستانه سالگرد خیزش انقلابی ژینا، که نقطه عطفی در تاریخ مبارزه‌ی توده‌های مردم ایران علیه حاکمیت سرمایه‌داری اسلامی بود، رژیم با تشدید سرکوب و ابزار قتل دولتی می‌کوشد روند اجتناب ناپذیرگسترش اعتراضات کارگری و توده ای  را مهار کند.

ضدانقلاب اسلامی از بدو شکل‌گیری در سال ۱۳۵۷، با سرکوب جنبش های اجتماعی و کشتار گسترده‌ی انقلابیون نظم طبقاتی خود را تثبیت کرد. از دهه‌ی ۶۰ تا امروز، اعدام به‌مثابه قتل حکومتی همواره مانند ابزاری برای ایجاد رعب و وحشت در جامعه بکار گرفته شده است.  شریفه محمدی آشنا با دست های پینه بسته و رنج های پدر سنگتراش، نماینده‌ی هزاران زن، کارگر و فعال اجتماعی است که در میدان‌های متفاوت مبارزه علیه فقر،  تبعیض و نابرابری و سرکوب  ایستادگی می کنند. صدور حکم اعدام  او تلاشی است برای  مرعوب کردن جنبش  زنان، همان جنبشی که در خیزش ژینا به‌روشنی پیوند خود را با مطالبات آزادی‌خواهانه و برابری‌طلبانه دیگر اقشار فرودست جامعه نشان داد.

خیزش  زن، زندگی، آزادی  که با قتل حکومتی ژینا امینی آغاز شد، نقطه‌ عطفی در مبارزات مردم علیه جمهوری اسلامی بود. این جنبش هژمونی ترس را شکست و فرصت  جدیدی برای اتحاد جنبش‌های اجتماعی فراهم آورد. شعار آغازین زن زندگی، آزادی  مطالبات بخش های وسیعی از مردم بود که از زن ستیزی جمهوری اسلامی، نبود آزادی های سیاسی و فردی و محرومیت از نیازهای اولیه زندگی، شدیدا رنج می بردند. این خیزش نشان داد که جمهوری اسلامی در  بحران مشروعیت دست و پا می زند و هیچ اصلاحی قادر به بازسازی اعتماد عمومی نیست. از همین ‌رو رژیم در پاسخ، به خشونت عریان، اعدام و کشتار متوسل می‌شود. این خود نشانه‌ای از درماندگی،   نه قدرت مطلق حکومت اسلامی است.

در هفته های اخیر، اعتصابات کارگری در صنایع نفت، پتروشیمی تداوم مبارزات بازنشستگان و معلمان نشان می‌دهد که علی‌رغم  شدت سرکوب،  بذر مقاومت در عمق جامعه ریشه دوانده است. زنان همچنان در برابر حجاب اجباری مقاومت می‌کنند و چهره شهرها را عوض کرده اند.  در کنار اینهاعتراضات گسترده‌ی مردم در شهرهای مختلف علیه قطعی آب و برق نشان داد که نارضایتی عمومی دیگر تنها به طبقه‌ی کارگر یا مبارزه علیه حجاب اجباری محدود نیست، بلکه به نیازهای اولیه و حیاتی زندگی روزانه دیگر اقشار محروم جامعه گره خورده است. مردم در گرمای طاقت‌فرسا و در شرایطی که تورم و فقر بر زندگی‌شان سایه افکنده، با تجمعات اعتراضی  خود آشکار کردند که دیگر تاب ناکارآمدی ساختاری و فساد نهادینه شده در ساختار حکومت اسلامی را ندارند. این اعتراضات سراسری نیز حلقه‌ای از همان زنجیر مقاومت است که خیزش ژینا را به امروز پیوند  می دهد.

حاکمیت از یک سو  برای بقای خود سرکوب را تشدید کرده است، اما از سوی دیگر می‌داند که هر اعدام، هر قتل دولتی می‌تواند موجی تازه از خشم انقلابی ایجاد کند و زمینه گذار از استراتژی سرکوب را فراهم آورد. این همان تناقض مرگبار رژیم است؛ هرچه بیشتر سرکوب کند خشم فروخورده مردم طوفنده تر می شود. در دل همین شرایط، جنبش‌هایی مانند سه‌شنبه‌های «نه به اعدام» اهمیت  سیاسی  ویژه‌ای پیدا می‌کنند. این کارزار  عرصه‌ای برای ایجاد همبستگی سراسری در جنبش‌های اجتماعی است.  با هر  سه‌شنبه از  این کارزار پرده‌ای از چهره‌ی خونریز رژیم کنار می‌رود و همزمان پیامی به جامعه مخابره می‌شود مبارزه با اعدام و مبارزه برای آزادی زندانیان سیاسی بخشی جدایی‌ناپذیر از مبارزه علیه  کل ساختار جمهوری اسلامی است.

ضرورت حمایت گسترده و سازمان‌یافته از این  کارزار  در لحظه‌ی کنونی بیش از هر زمان دیگری احساس می‌شود. کارزار سه‌شنبه‌های «نه به اعدام»  به نوبه خودمی‌تواند به پلی برای پیوند دادن جنبش‌های مختلف اجتماعی تبدیل شود. این کارزار اگر به شکلی سراسری و هماهنگ دنبال شود، قادر است هم در سطح داخلی نیروی تازه‌ای به مقاومت توده‌ها بدهد و هم در سطح جهانی صدای مردم ایران را علیه ماشین کشتار جمهوری اسلامی بلندتر کند. تجربه‌ی خیزش ژینا نشان داد که بدون سازمان‌یابی آگاهانه و سراسری، انرژی عظیم توده‌ها می‌تواند سرکوب یا منحرف شود. وظیفه‌ی  فعالان رادیکال و سوسیالیست  در لحظه‌ی کنونی  دامن زدن به جنبش های اجتماعی و اعتراضی و کمک به سازمانیابی این جنبش ها است تا بتوانند اعتراضات پراکنده را به جنبشی سراسری  و سازمان‌یافته بدل کنند. در همین مسیر، حمایت جدی از کارزار نه به اعدام باید به بخشی از وظایف عملی همه‌ی نیروهای انقلابی تبدیل گردد.

قدرت خیزش ژینا در پیوند جنبش زنان  با دیگر جنبش های اجتماعی علیه تبعیض و نابرابری نهفته  بود، این پیوند باید تعمیق یابد. مبارزه علیه حجاب اجباری و ستم جنسیتی باید با مبارزه علیه استثمار سرمایه‌داری و فقر اقتصادی درهم‌تنیده شود. تنها در این همبستگی طبقاتی جنسیتی است که می‌توان آلترناتیوی واقعی در برابر جمهوری اسلامی ساخت. جنبش کنونی تنها با سرنگونی انقلابی جمهوری اسلامی و برچیدن بنیادهای اقتصادی سیاسی آن می‌تواند به ثمر برسد. هرگونه امید به اصلاح یا گذار آرام و مخملی  توهمی خطرناک است که تنها به بقای نظم موجود کمک می‌کند.

رسالت  تاریخی پیش‌روی ما روشن است؛ دامن زدن به جنبش های اجتماعی و اعتراضی در جامعه، کمک به سازمانیابی این جنبش ها، یاری رساندن به شکل گیری رهبری سراسری از طریق به هم پیوند خوردن فعالین جنبش های اجتماعی، نهادینه کردن این پیوندها، از این مسیر ملزومات سرنگونی انقلابی جمهوری اسلامی و دگرگون کردن مناسبات اقتصادی و اجتماعی و تحول سوسیالیستی فراهم می آید.

سخن روز: تلویزیون حزب کمونیست ایران و کومەل
https://alternative-shorai.tv
https://cpiran.org
https://komala.co
https://t.me/peshrawcpiran
www.facebook.com/Peshrawcpiran
www.instagram.com/Peshrawcpiran1 (http://www.instagram.com/Peshrawcpiran1)
https://t.me/KomalaCpiranTv