یکشنبه ۱۳ اردیبهشت ۱۴۰۵

اول ماه مه، نماد پیکار جهانی کارگران برای رهایی از شرّ ستمی طبقاتی‌ست که بیش از دو سده مردم جهان را از دستیابی به یک زندگیِ درخورِ انسانی محروم کرده و سدّ بزرگی در برابر صدای اعتراض آنان بوده است.
از سال ۱۸۸۵ که پیکارِ رهایی‌بخشِ کارگران نیویورک با درنده‌خویی از سوی پلیس این ایالت سرکوب شد تا کنون، همواره اول ماه مه همچون یک درس تاریخی برای رهایی از این بیداد جهانی، کارگران دنیا را به پیکاری فراخوانده که هدفش آزادی اندیشه و بیان و رهایی از هرگونه ستم است؛ آزادی برای بیان حق زندگی و دستیافتن به کرامت و ارزش انسانی، برای برابری و آسایش.
کارگران جامعۀ ما نیز، حتی در سخت‌ترین شرایط زیستی و زیر فشار همه‌جانبۀ جمهوری اسلامی، همواره کوشیده‌اند در همبستگی جهانی، اول ماه مه را سرمشق پیکار خود بدانند و زیر هجوم و سرکوب، به مبارزه‌ای پیوسته بپردازند.
اکنون در این شرایط بحران و دشوارِ جنگی و در روزگار هجوم نیروی شرّ جهانی و رسانه‌ها و پادوهای آن‌ها، اول ماه مه در آتش و خون برگزار می‌شود و کارگران و مردم ایران، هم زیر بمباران و تخریب خانه و کاشانۀ خود از سوی سلطه‌طلبان جهانی هستند و هم دچار شکنجه و زندان و اعدام از سوی جمهوری پلید اسلامی قرار دارند و می‌کوشند زنده بمانند و به این پیکار تاریخی ادامه دهند.
کانون نویسندگان ایران (در تبعید) و انجمن قلم ایران (در تبعید)، از حق آزادی اندیشه و بیانِ کارگران برای رهایی از این سلطۀ نابکار می‌کوشند و صدای آنان را به گوش مردم و کارگران جهان می‌رسانند.
زنده باد آزادی اندیشه و بیان
خجسته باد اول ماه مه، روز جهانی کارگر
کانون نویسندگان ایران – انجمن قلم ایران (در تبعید)