شنبه ۱۲ اردیبهشت ۱۴۰۵

صدای مبارزان و کارگران و زحمتکشان در ایران باشیم!
مادران پارک لاله به مناسبت روز جهانی کارگر و روز معلم بیانیه ای را منتشر کرده
اند؛ که در اینجا به برخی از گوشه های آن عیناً نقل میشود:

امسال روز جهانی کارگر و روز معلم را در فضایی به شدت هولناک و متفاوت سپری
می‌کنیم. از یک‌سو در اثر این جنگ خانمان‌سوز و بمباران‌های وحشیانه ی
جنایت‌کاران بین‌المللی، بسیاری از زیرساخت‌ها تخریب و بحران‌های اقتصادی،
سیاسی و اجتماعی در ایران دو چندان شده و به مرز انفجار رسیده است. تعداد زیادی از
کارخانه‌ها و کسب و کارهای خصوصی بزرگ و کوچک تعطیل یا نیمه‌کار و بسیاری از
کارگران بیکار یا روزمزد شده‌اند. گرانی‌های بی حد و حصر و تورم افسار گسیخته نیز
اکثریت مردم زحمتکش ایران را زیر خط فقر برده، یا بی‌خانمان و گرسنه‌تر از قبل
کرده است. از سوی دیگر این رژیم ستمکار در تمام طول حاکمیت‌اش، هر سال بیشتر
از گذشته، خون مردم را در شیشه کرده و شرایط زندگی را غیرقابل تحمل کرده است.
حاکمیتی که تنها در پی حفظ قدرت خود و شرکایش در ایران و منطقه است و بیشتر از
همه به اقشار ضعیفی صدمه زده که به نام آن‌ها بر این خوان قدرت نشسته است. در
تمام این سال‌ها نیز تمام امکانات و منابع متعلق به این کشور و مردم را غارت یا نابود
کرده و فقیران فقیرتر و ثروتمندان ثروتمندتر شده‌اند. ثروت و قدرت بی حد و حسابی
نیز به طرفداران خود در شبکه‌های مختلف قدرت داده تا حاکمیت فاسد و شکننده‌اش را
حفظ کنند و به‌همین دلیل پس از این همه آسیب به سران نظام‌اش، هم‌چنان توانسته
است بر قدرت بماند.   
بی‌شک در این شرایط اسف‌بار، وضعیت زندانیان و خانواده‌های آن‌ها به مراتب
دشوارتر شده است. چه برای تامین زندگی خود که بخشی از خانواده در زندان است، چه
برای تامین مخارج زندانی یا تامین وثیقه‌های سنگین که هر روز بی‌شرمانه بالاتر
می‌رود. تعداد زیادی از کارگران، معلمان، پرستاران، کارمندان و سایر فعالان که اغلب
هم از طیف زحمتکش جامعه هستند، از زن و مرد دستگیر شده و زیر فشار شدید هستند
یا بسیاری از آن‌ها از کار بیکار شده و امکان تامین زندگی حداقلی خود را ندارند. از
تامین مخارج بهداشت و درمان که دیگر نمی‌توانیم چیزی بگوییم و نمی‌دانیم اقشار
فرودست جامعه در این شرایط هولناک چگونه می‌توانند شکم کودکان نازنین خود را از
امروز به فردا سیر کنند و زنده بمانند. اینترنت نیز طبقاتی شده و مردم ایران از
ساده‌ترین حق، چه برای گذران کسب و کار خود و تامین مخارج زندگی، چه برای
ارتباط با عزیزان‌شان و فعالیت در فضای مجازی، به شکلی بسیار ناعادلانه محروم
شده‌ و عملا زندانی این نظام سراپا جنایت‌کار شده‌اند که به طرق مختلف ضعیف‌ترین
یا آگاه‌ترین اقشار جامعه را می کُشند.  
ما مادران پارک لاله ایران به‌عنوان صدایی از جنبش دادخواهی مردم ایران، روز
جهانی کارگر و روز معلم را گرامی می‌داریم و از مبارزات شجاعانه کارگران، معلمان،‌
کشاورزان، پرستاران، بازنشستگان‌ و تمام زحمتکشان و دادخواهان و زنان مبارز و
مردم آگاه ایران که خواهان پایان یافتن جنگ، سرکوب و تبعیض و نابرابری هستند،
حمایت می‌کنیم. ما خواهان پایان قطعی جنگ و برقراری صلحی پایدار هستیم. ما

معتقدیم رهایی از این رژیم ستمکار تنها در صورتی می‌تواند به آزادی، برابری،
دموکراسی و عدالت اجتماعی دست یابد که به دست زنان و جوانان آزاده و آگاه و
تشکل‌های مستقل و مترقی و عاملیت مردم انجام شود، نه با بمباران و حمله‌ی نظامی
و آویزان شدن به قدرت‌ها. بی‌تردید حمایت از جنبش مترقی «زن، زندگی، آزادی» و
تلاش برای قدرتمند شدن و تداوم بخشیدن به آن، می‌تواند این شرایط انقلابی را در
ایران دوباره مهیا کند. 
از تمام دادخواهان می‌خواهیم که برای دستیابی به مطالبات زیر با ما همراه شوند:
۱) آزادی بدون قید و شرط تمامی زندانیان سیاسی و عقیدتی، ۲) لغو مجازات شلاق و
اعدام از جمله؛ اعدام، ترور، کشتار خیابانی، شلاق، شکنجه، سنگسار و قصاص، ۳)
محاکمه و مجازات آمران و عاملان تمامی جنایت‌های صورت گرفته توسط مسئولان
جمهوری اسلامی ایران از ابتدا تا به امروز در دادگاه‌هایی علنی، عادلانه و مردمی
(مجازاتی به جز اعدام)، ۴) برخورداری از آزادی بیان، اندیشه، قلم بدون قید و شرط،
۵) برخورداری از آزادی پوشش و حق کنترل بر بدن بدون قید و شرط، ۶) برخورداری
از حق اعتراض، اعتصاب، تجمع، تشکل، سازمان‌ و احزاب مستقل، ۷) برخورداری از
برابری حقوق شهروندی و رفع هرگونه تبعیض و ۸) جدایی دین از حکومت. ما اعتقاد
عمیق داریم که ساختار سراپا فاسد، تمامیت‌خواه و دیکتاتوری مذهبی – ارتجاعی و
غیر دموکراتیک جمهوری اسلامی ایران باید در هم شکسته شود و طرحی نو در
اندازیم. 
مادران پارک لاله ایران
یازدهم اردیبهشت ۱۴۰۵