نتانیاهو می خواهد کابینۀ امنیتی اسرائیل را به تصویب پروژۀ نابودی غزه وادارد!
یکشنبه ۱۹ مرداد ۱۴۰۴
گیدئون لوی ترجمۀ حماد شیبانی
برای نخستین بار در تاریخ اسرائیل، قرار است کابینۀ امنیتی این کشور در روز پنجشنبه هفتم اوت 2025 دربارۀ نابودی کامل ملت فلسطین تصمیمگیری کند. طرح بنیامین نتانیاهو برای اشغال نوار غزه ـ که احتمالاً هیچکس در کابینۀ امنیتی آن را به چالش نخواهد کشید ـ به معنای تأئید کشتار هزاران نفر دیگر، نابودی شرایط زیست بیش از دو میلیون انسان و اجرای نابودی نهایی منطقه ای پرجمعیت و شلوغ از روی زمین است که زمانی مردم در آن زندگی میکردند، اما بعد از این قانون دیگر زندگی نخواهند کرد. «مردگان متحرک»
اگر این طرح بطور کامل اجرا شود، روز پنجشنبه به عنوان روزی در تاریخ به یاد سپرده خواهد شد که دستور نابودی صادر شد. ممکن است مردم روزی در کلاسهای تاریخ دربارۀ این روز بخوانند، همانگونه که دربارۀ روزهای دیگری که سرنوشت یک ملت در آن رقم خورده، می خوانند. نام تصمیم گیرندگان این روز هم با ننگ در تاریخ ثبت خواهد شد.
این بار، آخرین نقابها نیز کنار خواهد رفت. دیگر کسی حرفهای بیهوده دربارۀ نابودی حماس یا آزادسازی گروگانها را جدی نخواهد گرفت. دستوری که در روز پنجشنبه صادر شود، حکمی برای نابودی است؛ اما نه برای حماس. اولین قربانیان، تعداد اندکی از گروگانهائی هستند که هنوز زنده اند. و بلافاصله پس از آن، سرنوشت همۀ مردم بیدفاع غزه رقم خواهد خورد.
اگر اعضای حماس در غزه باقی بمانند، آخرین کسانی خواهند بود که آسیب میبینند. نیروهای نظامی اسرائیل مدتهاست که هیچ درگیری نظامی با آنها نداشتهاند.
وقتی تانکهای ارتش اسرائیل در میان ویرانههای شهر غزه به حرکت درآیند و هواپیماها خرابههای رفح را بمباران کنند، کسانی که رنج خواهند کشید کودکان، سالمندان، زنان، بیماران، قطععضو شده ها و سایر افراد ناتوانی خواهند بود که تاکنون زنده ماندهاند. آنها جایی برای پناه گرفتن از آتش بیهدف توپخانه و پهپاد نخواهند داشت.
مبارزان حماس، اگر هنوز باقی مانده باشند، در مخفیگاههای خود خواهند ماند، همان جاهائی که ارتش اسرائیل طی ۲۲ ماه موفق به یافتن آنها نشده است و بعید است اکنون هم بتواند آنها را بیابد.
اما دیگر چه فرقی می کند؟
حماس از نظر نظامی شکست خورد، اما از نظر سیاسی قدرتمندتر شد. دور بعدی جنگ نیز این واقعیت قطعی را تغییر نخواهد داد. وقتی شاعر یهودا امیخای در شعر «آواز شب جمعه» دربارۀ جنگی نوشت که هیچگاه به اندازۀ کافی ویرانگر نبوده، بعید است تصور کرده باشد که تا این اندازه کافی نبوده است.
نه شصت هزار نفری که در غزه کشته شدند، کافی بود؛ نه ۲۰ هزار کودک، و نه ۱۰۰۰ نوزادی که کشته شدند یا از گرسنگی مردند.
حدود ۱۰۰۰ سربازی که کشته شدند نیز کافی نبود. رنج گروگانها و خانوادههایشان کافی نبود. ویرانی، گرسنگی، و جابجایی صدها هزار انسان ناامید از مکانی به مکان دیگر کافی نبود.
آنها برای این جنگ کافی نبودند، و برای آغازکنندگان آن؛ نتانیاهو و شرکایش، رئیس ستاد ارتش اسرائیل و افسرانش نیز کافی نبودند. شواهد این موضوع روز پنجشنبه در کابینۀ امنیتی ارائه خواهد شد.
دستور روز ارتش چنین خواهد بود: «حرکت کن، حرکت کن، پایان بده.» حرکت کن، حرکت کن، تا زمانی که غزه به جایی تبدیل شود که دستکم برای یک نسل، دیگر قابل زندگی نباشد. و این همان شیوهای است که طرح پاکسازی قومی از طریق آن اجرا خواهد شد.
تصمیم روز پنجشنبه، مقدمهای بر یک جابجائی جمعیتی خواهد بود. کابینۀ امنیتی که تصمیم به اشغال مجدد غزه میگیرد، در واقع تصمیم به پاکسازی قومی سرزمین اشغالی از ساکنان بومی آن نیز خواهد گرفت.
این همچنین نخستین تصمیم رسمی از این نوع در تاریخ اسرائیل خواهد بود. برخلاف پاکسازی قومی که سال ۱۹۴۸ در جریان نکبت (نکبه) روی داد، این بار نیازی نخواهد بود که سالها در آرشیوها به دنبال یک دستور صریح جستجو شود. این دستور روز پنجشنبه صادر خواهد شد، حتی اگر بطور غیرمستقیم باشد.
با توجه به شرایط زندگی در غزه، تصمیم به اشغال دوبارۀ آن، ساکنانش را در برابر دو گزینه قرار خواهد داد: مرگ یا تبعید. این همان چیزی است که دولت اسرائیل به دنبال آن است، با حمایت کامل، هم از سوی واشنگتن و هم از سوی بخش بزرگی از جامعۀ اسرائیل.
کابینۀ کوچکِ امنیتی تصمیم به تأیید آن خواهد گرفت و کابینۀ دولت نیز از آن پیروی خواهد کرد. افسر شجاعی از ارتش اسرائیل که نشانهای نظامیاش را به دلیل جنایاتی که در شُرُف وقوع است تحویل دهد، هنوز به دنیا نیامده است. رسانهها نیز این پردۀ جدید نمایش ترس و وحشت را همانند پردههای پیشین، تحسین می کنند وابعاد ضدانسانی آن را پنهان خواهند کرد.
تنها پرسش بیپاسخ در این میان اینست که جهان چه خواهد کرد؟ آیا همچنان به محکوم کردن ادامه خواهد داد و فلسطین را به رسمیت خواهد شناخت، بدون آن که حتی انگشتی برای توقف این کمپین نابودی بلند کند؟ تنها جهان است که قدرت متوقف ساختن آن را دارد. در اسرائیل، هیچکس چنین نخواهد کرد.
و نتانیاهو؟ او شاید روزی برای دوران خوش گذشته دلتنگ شود، برای روزهایی که محاکمهاش در دادگاه قاضی ریوکا فریدمن – فلدمن برگزار میشد.
۶ اوت ۲۰۲۵