چهارشنبه ۲۳ اردیبهشت ۱۴۰۵

به گزارش گاردین، ۱۱۲ برنده جایزه نوبل روز سه‌شنبه ۱۲ مه ۲۰۲٦ (۲۲ اردیبهشت ۱٤۰۵) در بیانیه‌ای مشترک از مقام‌های جمهوری اسلامی و جامعه جهانی خواستند «بی‌درنگ» برای آزادی نرگس محمدی و تضمین دسترسی مداوم او به درمان تخصصی اقدام کنند. محمدی که در سال ۲۰۲۳ به دلیل دهه‌ها فعالیت در دفاع از حقوق زنان در ایران جایزه صلح نوبل را دریافت کرد، روز ۱۰ مه (۲۰ اردیبهشت) در وضعیت بحرانی با آمبولانس به بیمارستان پارس تهران منتقل شد.
بر اساس این گزارش، نرگس محمدی در دوران بازداشت با کاهش شدید وزن، فشار خون ناپایدار و علائم جدی قلبی روبه‌رو بوده و پس از آن‌که احتمالاً دچار حمله قلبی شده، بی‌هوش در سلول خود پیدا شده است. انتقال او به بیمارستان، از نگاه نزدیکان و نمایندگانش، تنها وقفه‌ای موقت در وضعیت زندان است و آنان نگران‌اند که در صورت بهبود نسبی، بار دیگر به زندان بازگردانده شود.
برندگان نوبل در بیانیه مشترک خود خواستار آزادی فوری محمدی و لغو همه اتهام‌ها علیه او شدند. آنان هشدار دادند که به گفته کارشناسان پزشکی، جان او ممکن است در معرض خطری قریب‌الوقوع باشد. در این بیانیه همچنین آمده است که نرگس محمدی در ماه‌های گذشته، در حالی که در زندان بوده، از دسترسی به مراقبت‌های تخصصی پزشکی محروم مانده است.
امضاکنندگان این بیانیه شامل ۲٦ برنده نوبل شیمی، ۱۲ برنده نوبل اقتصاد، پنج برنده نوبل ادبیات، ۲۹ برنده نوبل پزشکی، ۱۱ برنده نوبل صلح و ۲۹ برنده نوبل فیزیک هستند. در میان آنان نام‌هایی چون آنی ارنو و جی. ام. کوتسی، دو نویسنده برنده نوبل ادبیات، نیز دیده می‌شود.
جودی ویلیامز، فعال آمریکایی مبارزه با مین‌های زمینی و برنده جایزه صلح نوبل در سال ۱۹۹۷، گفت نرگس محمدی «هرگز نباید تا آستانه مرگ کشانده می‌شد». او افزود: «هیچ‌کس، در هیچ کجا، نباید به دلیل اعتراض مسالمت‌آمیز یا دفاع از حقوق بشر زندانی شود.»
توکل کرمان، روزنامه‌نگار یمنی و برنده جایزه صلح نوبل در سال ۲۰۱۱، نیز محمدی را «صدای بی‌باک زنانی» توصیف کرد که در برابر سرکوب مقاومت می‌کنند و خواهان آزادی‌اند. او گفت: «هیچ زندانی نمی‌تواند مبارزه برای کرامت و عدالت را خاموش کند. نرگس باید آزاد شود و جهان باید همچنان در کنار زنان ایران بایستد.»
علی رحمانی، فرزند نرگس محمدی که در پاریس زندگی می‌کند، در واکنش به وضعیت مادرش گفت تعلیق موقت حکم او کافی نیست. او تأکید کرد: «پس از سال‌ها زندان، سلول انفرادی و بی‌توجهی نظام‌مند پزشکی، زندگی مادرم هنوز به مویی بند است. ما نمی‌خواهیم او فقط چند روز از سلول بیرون باشد؛ ما خواهان پایان دائمی این پیگرد قضایی هستیم. مادرم به آزادی بی‌قیدوشرط و مراقبت تخصصی بلندمدت نیاز دارد، بدون سایه بازگشت به محیطی که نزدیک بود او را از پا درآورد.»
نرگس محمدی از سال ۱۹۹۸ تاکنون بارها به دلیل فعالیت‌های حقوق بشری خود از سوی مقام‌های جمهوری اسلامی بازداشت شده است. فعالیت‌های او شامل مبارزه علیه مجازات اعدام و مخالفت با قوانین حجاب اجباری در ایران بوده است. او در پرونده‌های مختلف، مجموعاً به بیش از ۴۴ سال زندان و ۱۵۴ ضربه شلاق محکوم شده است.
بیانیه مشترک برندگان نوبل، فشار تازه‌ای بر جمهوری اسلامی برای آزادی نرگس محمدی وارد می‌کند؛ فشاری که این بار نه فقط بر حق آزادی بیان و فعالیت حقوق بشری، بلکه بر ضرورت نجات جان یک زندانی بیمار و به‌شدت آسیب‌دیده متمرکز است.