دوشنبه ۲۸ اردیبهشت ۱۴۰۵

در آستانه برگزاری صد و چهاردهمین کنفرانس سالانه سازمان جهانی کار هستیم و جنگ میان آمریکا، اسرائیل و ایران، همراه با افزایش قیمت نفت، تبعات گسترده‌ای بر کار و زندگی ده‌ها میلیون کارگر در سراسر جهان داشته است. آمریکا و اسرائیل با بمباران مراکز کار و زیرساخت‌های اقتصادی ایران، ده‌ها کارگر را کشتند و صدها هزار کارگر را به‌طور مستقیم و غیرمستقیم بیکار کردند. همچنین با حملات جمهوری اسلامی به مراکز اقتصادی کشورهای خلیج فارس، هزاران کارگر مهاجر آواره و روانه کشورهای خود شدند و با بستن تنگه هرمز و جلوگیری از عبور کشتی‌ها، هزاران ملوان در کشتی‌ها گرفتار و عملا محبوس شده‌اند.

سال‌هاست که مدافعان جنبش کارگری و کمونیست‌ها از فرصت اجلاس سالانه سازمان جهانی کار در ژنو استفاده می‌کنند تا بر مطالبات طبقه کارگر ایران تأکید کنند. زیرا کارگران در ایران از تشکل‌های مستقل خود محروم‌اند و نماینده‌ای ندارند که در اجلاس سازمان جهانی کار شرکت کند و مطالبات آنان را بیان نماید. جمهوری اسلامی هر تلاش کارگران برای ایجاد تشکل مستقل کارگری را با دستگیری، شکنجه و زندان پاسخ داده است. کسانی که به نام نمایندگان کارگران در این اجلاس حضور دارند، فرستادگان رژیم اسلامی‌اند، نه نمایندگان واقعی کارگران ایران.

پذیرش فرستادگان رژیم اسلامی در اجلاس سازمان جهانی کار، نه‌تنها برای آنان نزد کارگران ایران اعتباری ایجاد نمی‌کند، بلکه این اعتبار خودِ سازمان جهانی کار است که آسیب دیده است؛ زیرا این سازمان دهه‌هاست چشم خود را بر نقض آشکار مقاوله‌نامه‌هایش، از جمله حق جهانی تشکل و اعتصاب توسط جمهوری اسلامی، بسته است.

مطالبات کارگران ایران همچنان همان خواست‌های بنیادی‌ای است که مدافعان جنبش کارگری و کمونیست‌ها هر ساله در این اجلاس فریاد زده‌اند: حق ایجاد تشکل مستقل، حق اعتصاب، حق انعقاد قراردادهای دسته‌جمعی، ممنوعیت تعیین حداقل دستمزدهای چندین برابر زیر خط فقر، ممنوعیت قراردادهای موقت و سفیدامضا، انحلال شرکت‌های پیمانکاری و آزادی کارگران زندانی.

سازمان جهانی کار بر ساختار سه‌جانبه‌گرایی متکی است و از نظر فعالان جنبش کارگری ایران، دولت‌های سرمایه‌داری در ایران و سایر کشورها بی‌طرف نیستند، بلکه مدافع منافع صاحبان صنایع و سرمایه‌اند. سه‌جانبه‌گرایی، در بهترین حالت، سازوکاری «دو به یک» به نفع صاحبان صنایع و سرمایه است؛ اما در ایران، جایی که کارگران از تشکل مستقل خود محروم‌اند، این نسبت «سه بر صفر» به زیان منافع کارگران است.

با این حال، سازمان جهانی کار می‌تواند فضایی باشد که در آن کارگران ایران با مطالبات کارگران دیگر کشورها آشنا شوند و صدای خود را به گوش کارگران سایر نقاط جهان برسانند و همبستگی بین‌المللی کارگران را تقویت کنند. افزون بر این، سازمان جهانی کار می‌تواند بر اجرای دو مقاوله ‌نامه مهم مربوط به حق تشکل و اعتصاب توسط جمهوری اسلامی پافشاری کند و از این طریق فشار بیشتری بر رژیم اسلامی برای پذیرش این حقوق جهانی کارگران وارد شود.

شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست، از همه فعالان چپ، کمونیست و کارگری، همچنین نهادها و سازمان‌های مدافع حقوق انسانی دعوت می‌شود که با هماهنگی «کمیته سراسری برگزاری تجمع اعتراضی در ژنو» در تجمع پنجم ژوئن شرکت کنند و در راه پایان دادن به جنگ، مقابله با مجازات اعدام، بازتاب دهنده صدای کارگران ایران برای انقلاب، آزادی و برابری شوند.

زنده باد همبستگی بین‌المللی طبقه‌ی کارگر

زنده باد آزادی ، زنده باد سوسیالیسم

سرنگون باد رژیم سرمایه داری اسلامی

شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست

امضاها: اتحاد سوسیالیستی کارگری، حزب کمونیست ایران، حزب کمونیست کارگری- حکمتیست، سازمان راه کارگر،
سازمان فدائیان (اقلیت) و هسته اقلیت

۲۷ اردیبهشت ۱۴۰۵ – ۱۷ می ۲۰۲۶