یکشنبه ۱۳ اردیبهشت ۱۴۰۵

روز معلم امسال در حالی فرا رسید که جامعه آموزشی ایران یکی از تلخ‌ترین و سرکوب‌شده‌ترین دوره‌های خود را پشت سر گذاشته است؛ سالی آکنده از کشتار، بازداشت، سرکوب و فقدان، از دست دادن همکاران و دانش‌آموزانی که برخی در اعتراضات مردمی به دست حاکمیت و برخی در سایه جنگ و مداخلات قدرت‌های خارجی جان باختند و جای‌شان برای همیشه در کلاس‌های درس خالی ماند.

در این میان، معلمان بسیاری به‌جای ایستادن در برابر تخته، با احضار، بازجویی، زندان و فشارهای امنیتی روبه‌رو شده‌اند. دانش‌آموزانی که باید در امنیت می‌آموختند، هم در سرکوب‌های خیابانی، و هم در سایه‌ی جنگ و موشک‌باران‌، جان خود را از دست دادند؛ از جمله در فاجعه‌ی مدرسه ابتدایی میناب که در پی حملات نظامی آمریکا، بار دیگر نشان داد چگونه زندگی و آینده‌ی کودکان، قربانی کشمکش‌های قدرت می‌شود.

کلاس‌های بی‌معلم، صندلی‌های_خالی و کوله‌پشتی‌های_رهاشده، قبرهای_بی‌پیکر، همه ردهایی زنده‌ از خشونت‌ بر نسلی است که حق زیستن و آموختن‌شان، هم‌زمان هدف گرفته شد. در کنار این فقدان‌ها، معلمانی نیز کشته شدند.

از سوی دیگر می‌دانیم دیریست که آموزش از یک حق عمومی به یک امتیاز طبقاتی تبدیل شده است و تراژدی‌های یکسال اخیر این روند تباهی را ویرانگرتر کرده است. با وجود این همه رنج، آموزش هنوز ایستاده است؛ کلاس‌هایی که اگرچه خالی‌تر شده‌اند و مدارسی که بیرحمانه طبقاتی‌تر شده‌اند، اما با امید و مقاومت نفس می‌کشند. صدای معلمانی که خاموش نشده و در دفاع از کرامت انسانی و عدالت طنین‌انداز است و همچنان بر حق آموزش برابر، رایگان و انسانی پای فشرده‌ ‌اند.

شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران، ضمن گرامی‌داشت روز معلم، این روز را به همه معلمان آزاده تبریک می‌گوید؛ آنان که در دل تاریکی، چراغ آگاهی، برابری و رهایی را روشن نگه داشته‌اند. حال که ما تاریک‌ترین روزهای تاریخ صد سال گذشته خود را سپری می‌کنیم، و حال که امید به آینده را از هر جانب تازیانه میزنند، وظیفه‌ی معلمین راستین نگاه داشتن ایمان به آینده‌های آزاد و عادلانه است. روز معلم روز تجدید پیمان به آینده‌های روشن و مبارزه برای رسیدن به آن است.

شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران