دوشنبه ۶ مهر ۱۴۰۵

۲۵ شهریور ۱۴۰۱، #ژینا_امینی، در بازداشتگاه گشت ارشاد کشته شد. مرگ او‌ قیام #زن_زندگی_آزادی را جرقه زد که با مبارزه برای حقوق زنان، ایدولوژی مذهبی طبقه حاکم را نشانه رفت و با درنوردیدن مرزهای دولت‌ها فریاد همبستگی خود را علیه هر تبعیضی به گوش زحمتکشان جهان رسانید.

پس از مرگ ژینا در ۲۵ شهریور فضای ملتهبی در رو به روی بیمارستان کسری تهران و در میدان آرژانتین شکل گرفت که مردم شعارهایی سر دادند. اما شعار اصلی قیام یعنی «زن، زندگی، آزادی» در مراسم خاکسپاری ژینا در سقز توسط جمعیت انبوه معترضین طنین انداز شد. در ۲ روز اول عمده اعتراضات در کردستان مخصوصاً سقز، سنندج، مهاباد، جوانرود و دیواندره بود تا اینکه در ۲۸ ام با فراخوان «جمعی از فعالان اجتماعی و حقوق زنان» به سایر شهرها مخصوصاً به بلوار کشاورز تهران و چهارراه حاجی آباد رشت گسترش پیدا کرد. فردای آن روز شعار «زن، زندگی، آزادی» به اکثر خیابان‌های شهرهای ایران یعنی خیابان شهناز تبریز، خیام قزوین، میدان مادر خرم آباد، بندرعباس گلشهر، فردوسی شاهین شهر، میدان دانشگاه شهر کرد، ۲۲ بهمن ایلام، میدان دوم بابلسر، پارک شادی بابل، همدان، لاهیجان، انزلی، جونقان، یزد، بهبان، اراک، زنجان، قم، شیراز، ارومیه، کیش سرایت یافت. اما از پس از روزهای اولیه شروع قیام، هر محله‌ای که توانست «کمیته انقلابی» خود را تشکیل دهد همچنین توانست شعله قیام را بشتر روشن نگهداشته و هزینه جانی کمتری دهد.

فارغ از اعتصاب کسبه، از جمله اولین اعتصابات می‌توان کشاورزان اصفهان در ۱۲ مهر، کارگران پروژه‌ای در ۱۸ مهر و تجمع تاریخی کانون وکلا در ۲۰ مهر (این اولین تجمع اعتراضی وکلای این نهاد است که نزدیک به یک قرن سابقه دارد)، گروه ملی صنعتی فولاد در ۳۰ مهر، تحصن سراسری معلمان در ۱ آبان، اعتصاب کارگران شرکت موتورسازان تراکتورسازی تبریز در ۲ آبان را نام برد. اما اوج اعتصابات کارگری یعنی اعتصابات کامیون داران و رانندگان، کارگران ذوب آهن، شرکت لوازم خانگی پارس، جوشکار مجتمع فولاد بافق، کارگران شرکت صنعتی تولیدی مرتب، پرستاران بیمارستان امام تهران، کارگران شرکت گندله‌سازی مادکوش بندرعباس، کشاورزان اصفهان، کارگران کاشان، کارگران پیمانی پتروشیمی ماهشر و معدن مس سونگون، آلومینیوم المهدی بندرعباس، سیمان سپاهان، سیتی سنتر، داروگر، پتروشیمی سنندج، تراکتورداران تربت جام در روزهای منتهی به ۱۶ آذر #روز_دانشجو، در همبستگی با دانشجویان بود که از همان اولین روز یعنی ۲۶ شهریور زیر بیشترین فشارها، سرکوب‌ها و یورش‌ها چون ۹ مهر دانشگاه تبریز، ۱۰ مهر دانشگاه شریف، ۷ آبان دانشگاه تهران، ۸ آبان دانشگاه آزاد تهران شمال و دانشگاه آزاد مشهد همه روزه قیام را روی دوش خود کشیدند و به جلو بردند.

آمار دقیقی از جان باختگان قیام زن، زندگی، آزادی در دست نیست اما تخمین‌ها حاکی از کشته شدن حدود ۶۰۰ نفر از جمله حدود ۷۰ کودک و بازداشت شدن بیش از ۶۰ هزار نفر است. بیشتر آمار تلفات از مناطقی غیر از مرکز ایران بود؛ تنها در چند ساعت یک بعد ازظهر جمعه در ۸ مهر، #جمعه_سیاه_زاهدان، تعداد ۹۱ نفر کشته شدند که تقریباً دو برابر تعداد کسانی بود که نیروهای سرکوب جمهوری اسلامی در نزدیک به یک هفته در کل ایران کشته بود!
@TarTaKar