چهارشنبه ۲۶ فروردین ۱۴۰۵

۹ اسفند، ماشین جنگی آمریکا و اسرائیل دوباره اقدام   به تجاوزی جنگی  علیه جمهوری اسلامی کردند که بیش از آنکه حاکمیت و دستگاه سرکوب رژیم را تحت تأثیر قرار دهد، تأثیر بسیار هولناک و وخیمی را حتی در همان روزهای اول جنگ بر زندگی توده های مردم به ویژه کارگران و زحمتکشان برجای گذاشته است. بمباران کارگاه ها، کارخانه ها، پالایشگاه ها و پتروشیمی های ماهشهر، پارس جنوبی، آبادان، تبریز اصفهان و غیره، صنایع فولاد خوزستان در اهواز، فولاد مبارکه در اصفهان، کارخانه دروپخش، اسکله و بندرگاه ها در  بنادر جنوب و شمال، تأسیسات و کارخانجات بندر عباس، چابهار، فرودگاه ها و بسیاری مراکز کارگری در سراسر ایران، علاوه بر قتل و کشتار کارگران و پرسنل زحمتکش، بخش وسیعی از کارگران و کارکنان این مراکز را بیکار و مستمند کرده است. طبق اخبار موثق بسیاری از پرسنل این مراکز کارگری دولتی و خصوصی پس از تعطیلی محل کار خود در اثر حملات جنگی و بمباران ها با اخراج و تعدیل نیرو روبرو شده اند. کارگران شاغل در پتروشیمی ها، پالایشگاه ها، فرودگاه ها، صنایع داروسازی، صنایع فولاد، اسکله و باراندازها با سوابق کاری ده و بیست ساله  یا اخراج شده اند و یا آنکه فرصت یک تا سه ماهه به آنها داده شده که پایه حقوق به آنها پرداخت شود و پس از مهلت داده شده، اخراج   شوند.  پرداخت مزدها نیز به تأخیر افتاده و چشم اندازی برای پرداخت وجود ندارد. این شرایط غیر قابل تحمل بر وضعیت دائمی و ۴۷ ساله ضد انسانی افزوده شده است. کارگران در این شرایط به سختی زندگی را می گذرانند و فقر گسترده ای را به انتظار نشسته اند. علاوه براین بر اثر بمب های مرگبار با خانه خرابی، بی سرپناهی و آوارگی نیز روبرو هستند. تهاجمی که از سوی کشورهای جنگ طلب آمریکا و اسرائیل بر مردم ما تحمیل شده،  شرایط دشوار زیستی گذشته را  به مرزهای غیر قابل تحمل رسانده است. 

اهداف امپریالیسم آمریکا و رژیم توسعه طلب صهیونیستی و همچنین اهداف رژیم  ارتجاعی جمهوری اسلامی در این جنگ هیچ کدام در جهت منافع مردم ایران نیستند . رژیم جمهوری اسلامی از این جنگ برای تثبیت موقعیت خود، جلب بخش هایی از جمعیت با شعارهای ناسیونالیستی و وطن پرستی و خفه کردن هر گونه اعتراض یا جنبش مستقل توده ها بهره برداری می کند. بهره برداری های دیگر مانند سلطه بر تنگه هرمز – در صورت موفقیت و دوام آن – و تبدیل شدن به قدرت برتر منطقه ای هم جزو اهداف رژیم است. تمام اینها به زیان جنبش طبقه کارگر در ایران است چون رژیم را جری تر، قوی تر و عوامفریبی آن را بیشتر می کند.  

با همه این توصیف ها که از شرایط سخت و ناگوار زندگی کارگران و زحمتکشان شد، آینده ای تیره و مبهم در انتظار توده های زحمتکش می باشد. تحت تأثیر این شرایط که گفته شد به رغم جو بسیار امنیتی و حضور شبانه روزی و برنامه ریزی شده نیروهای سرکوبگر در میدان و  «خالی نکردن خیابان ها » از چکمه پوشان و مزدوران و خانواده های وابسته به رژیم و نهاد های حکومتی با عنوان اهرم فشار، بدون تردید صدای مخالفت مردم و واکنش اعتراضی به این شرایط سخت زندگی بزودی بلند خواهد شد. بدون تردید در آینده ای نه چندان دور ما شاهد برآمد خیزش اعتراضی توده ها خواهیم بود. با توجه به این چشم اندازی که از شرایط جامعه ترسیم کردیم وظایف بسیار سنگینی بر دوش کارگران آگاه و نیروهای انقلابی و آزادی خواه می گذارد.  شعار قطع فوری جنگ باید شعار اصلی ما در این لحظه باشد چون قطع جنگ از یک سو امکان نفس کشیدن به مردم می دهد، کشتار و ویرانی کاهش می یابد و امکان سازماندهی و مبارزات توده ها را بیشتر می کند.. ما وظیفه داریم به این شرایط پاسخ درخور و شایسته ای بدهیم و راه های مناسب برای تغییر سرنوشت کارگران و زحمتکشان را به جامعه ارائه دهیم و در اشاعه آن کوشا باشیم.

قطع فوری جنگ

صلح، نان ، آزادی

کارگران هم پیمان 

https://t.me/kargaranehampeman5