پنجشنبه ۱ خرداد ۱۴۰۴

پس از دستگیری گوران قادری، او به اتهام قتل عمد، آدم‌ربایی، تهدید با سلاح سرد و ایجاد رعب و وحشت عمومی محاکمه شد. شهادت سه شاهد عینی و شواهد موجود، دروغین بودن ادعای او مبنی بر خودکشی شلیر را ثابت کرد.

در بامداد سه‌شنبه ۳۰ اردیبهشت ۱۴۰۴، حکم اعدام گوران قادری، مردی که به اتهام قتل عمد شلیر رسولی محکوم شده بود، در زندان مرکزی سنندج اجرا شد. به گزارش گوران قادری اردیبهشت ۱۴۰۱ به اتهام قتل عمد شلیر رسولی بازداشت و سپس از سوی دستگاه قضایی به اعدام محکوم شده بود. این پرونده به یکی از نمادهای خشونت علیه زنان در ایران تبدیل گشت و واکنش‌های گسترده‌ای را در پی داشت. در شب ۱۲ شهریور ۱۴۰۱، شلیر رسولی، زن ۳۶ ساله و مادر دو فرزند، زاده روستای چشمیدر از توابع شهرستان سروآباد به درخواست گوران قادری، همسایه‌اش، برای کمک به همسر بیمار او به خانه‌شان رفت. اما پس از ورود، متوجه شد که همسر گوران در خانه نیست و او قصد تعرض دارد. شلیر تلاش کرد از طریق پنجره فرار کند، اما گوران او را از طبقه دوم به پایین پرتاب کرد. او به‌شدت مجروح شد و پس از چند روز در بیمارستان کوثر سنندج جان باخت. 

مرگ شلیر رسولی موجی از اعتراضات را در مریوان و سایر شهرهای کردستان به دنبال داشت و نشان داد که خشونت علیه زنان در ایران تا چه حد فراگیر است. فمینیست‌ها و برابری‌خواهان شهر مریوان پس از قتل شلیر چندین تجمع سازماندهی کردند. زنان و مردان معترض با تجمع مقابل دادگستری و در مراسم تشییع جنازه، خواستار رسیدگی سریع و عادلانه به این پرونده شدند. شعارهایی مانند “از کردستان تا تهران، ستم علیه زنان” در این تجمعات شنیده شد. پس از دستگیری گوران قادری، او به اتهام قتل عمد، آدم‌ربایی، تهدید با سلاح سرد و ایجاد رعب و وحشت عمومی محاکمه شد. شهادت سه شاهد عینی و شواهد موجود، دروغین بودن ادعای او مبنی بر خودکشی شلیر را ثابت کرد. دادگاه کیفری یک استان کردستان او را به قصاص نفس محکوم و دیوان عالی کشور این حکم را تأیید کرد.