جمعه ۳ مهر ۱۴۰۵

گزارش‌های منتشرشده از زندان گنبدکاووس در استان گلستان از تراکم شدید جمعیت، کمبود غذا، محدودیت امکانات بهداشتی، و محرومیت زندانیان سیاسی از برخی خدمات اولیه حکایت دارد.

کانون حقوق بشر ایران پنجشنبه ۲ مهر گزارش داد که در بند یک این زندان، در هر سالن حدود ۲۲۰ زندانی و در هر اتاق حدود ۳۵ نفر نگهداری می‌شوند؛ شرایطی که فقط فضای محدودی برای استراحت و زندگی روزمره زندانیان باقی گذاشته است.

بر اساس این گزارش، کمبود غذا یکی از مشکلات اصلی زندانیان است، و در برخی شب‌ها سهم شام چهار زندانی تنها یک قرص نان و یک خیار بوده است. این نهاد حقوق بشری می‌گوید شماری از زندانیان به دلیل گرسنگی شب‌ها قادر به خوابیدن نیستند و صبح روز بعد با ضعف و خستگی مواجه می‌شوند.

مشکلات بهداشتی نیز از دیگر موارد مطرح‌شده در این گزارش است. حمام زندان فقط از ساعت ۹ صبح تا دو بعدازظهر در دسترس زندانیان قرار دارد، و تنها سه دوش آب سرد برای استفاده آنان وجود دارد. بنا بر این گزارش، این شرایط در فصل زمستان نیز برقرار بوده است.

کانون حقوق بشر ایران همچنین از برخورد متفاوت با زندانیان سیاسی خبر داده و نوشته است غذای این زندانیان پس از آماده شدن کنار گذاشته می‌شود و زمانی به دست آنان می‌رسد که سرد شده است. این گزارش همچنین می‌گوید زندانیان سیاسی از خدمات درمانی محروم هستند، هرچند جزئیاتی درباره شمار زندانیان تحت تأثیر یا نوع نیازهای پزشکی آنان ارائه نکرده است.

خانواده‌های زندانیان نیز با محدودیت‌هایی روبه‌رو هستند. بر اساس گزارش، در هر نوبت ملاقات بیش از ۲۰۰ نفر مقابل زندان صف می‌کشند و انتظار برای ملاقات گاهی تا شش ساعت طول می‌کشد.

شرایط زندان‌های جمهوری اسلامی به دلیل ازدحام، محرومیت از مراقبت‌های پزشکی و بدرفتاری، سخت و اغلب تهدیدکننده زندگی توصیف شده و مقام‌های زندان در مواردی از محروم کردن زندانیان سیاسی از خدمات پزشکی به عنوان ابزار تنبیه استفاده کرده‌اند.