پنجشنبه ۳ اسفند ۱۴۰۲

کانون نویسندگان ایران، یکی دیگر از تشکل‌های مستقل که بارها هدف سرکوب حکومت قرار گرفته است نیز در یک بیانیه «آزادی زبان» را «بخش مهمی از آزادی بیان» خواند و خواستار «رهایی تمام کنشگران عرصه‌ی زبان مادری از زندان و تبعید و دیگر آزارها و فشارها» شد.
کانون نویسندگان «برخاستن فریاد ژن، ژیان، ئازادی از کردستان» و جاری شدن آن بر زبان معترضان «در جای جای ایران» را حامل این پیام دانست:
تفاوت زبان‌ها نمی‌تواند نافی همبستگی انسان‌ها باشد. وارونه، قادر است پیوند مردمان را مستحکم کند. این صاحبان قدرت و اندیشه‌های واپسگرای ضد آزادی و همگرایی انسانی هستند که از تفاوت زبان‌ها اختلافات قومی می‌سازند و میان مردم می‌پراکنند.
این تشکل مدافع آزادی بیان در ایران با بیان اینکه «وحدت و همدلی میان مردمان از تحمیل یک زبان به آنها برنمی‌خیزد»، گفت: «اختیار و آزادی در استفاده از ظرفیت‌های زبان‌ها از جمله زبان مادری است که با نفی احساس آزاردهنده و تحقیرکننده‌ی تبعیض، بر همدلی و همبستگی گروه‌های مختلف مردم یک سرزمین می‌افزاید، آنها را در رشد و اعتلای فرهنگ خود یاری می‌دهد و در نتیجه رنگارنگی و غنای فرهنگ عمومی جامعه را بیشتر می‌کند. تنوع زبان‌ها و فرهنگ‌ها در کنار یکدیگر مجموعه‌ای زیبا و انسانی را می‌سازند که جلوه‌ای با شکوه از برابری مردم در استفاده از حق بهره‌مندی از زبان مادری است».
کانون نویسندگان ایران «ممنوعیت زبان‌ها در ابعاد آموزشی، پرورشی و بیان» را «زیر پا گذاشتن بخشی از حقوق انسانی و شهروندی مردم» عنوان کرد و افزود:
بازداشت، زندان و تبعید برای فعالان عرصه‌ی زبان مادری، ایجاد محدودیت‌ها و ممنوعیت‌های گوناگون برای متکلمان زبان‌های «غیررسمی»، ایجاد تبعیض میان زبان‌ها، با رسمیت بخشیدن به یک زبان، از جمله شیوه‌های سرکوب آزادی زبان‌هاست.
این تشکل در پایان با ارجاع به بند سوم منشور کانون نویسندگان که «رشد و شکوفایی زبان های متنوع کشور را از ارکان اعتلای فرهنگی و پیوند و تفاهم مردم ایران می داند… »، خواهان آزادی زبان‌های مادری در ظرفیت و ابعاد گوناگون آنها به ویژه در «عرصه ی چاپ و نشر و پخش آثار» و رهایی «تمام کنشگران عرصه‌ی زبان مادری از زندان و تبعید و دیگر آزارها و فشارها» شد.