چهارشنبه ۲۴ دی ۱۴۰۴ | 14 - 01 - 2026

Communist party of iran

کاسبان مرگ!


بیژن هدایت


درآمد

اهریمن جنگ، از سال‌های دور و دراز پیش، بر فراز ایران سایه گُسترانده بود. از همان زمان، که «محور شرارت» اول بار در سخن‌رانی سالیانه‌ی جرج دبلیو بوش، رئیس‌ جمهور وقت ایالات متحده، در کُنگره‌ی نماینده‌گان این کشور، در بیست و نهم ژانویه‌ی ۲۰۰۲، مطرح شد. و ایران، در کنار عراق و کُره شمالی، یکی از سه ضلع «محور شرارت» مُعرفی گشت. پس از لشکرکشی ایالات متحده به عراق، در بیستم مارس ۲۰۰۳، که به بهانه‌ی واهی «سلاح‌های کُشتار جمعی» صدام حسین صورت بست، هزارها هزار تن را به خاک و خون کشید، و عراق را در عمل به سه پاره تقسیم نمود، تهاجُم نظامی به ایران مُحتمل‌تر گشت. به رغم رُخ‌دادهای فراوان این سال‌های دور و دراز در شطرنج خاورمیانه، و در جهان سرمایه، که گاه این احتمال را دور و گاه نزدیک می‌کرد، اما، گُزینه‌ی تهاجُم نظامی به ایران، هیچ‌گاه، از دستور کار ایالات متحده، و دژ مُستحکم ارتجاع سرمایه‌داری غرب در منطقه، اسرائیل، خارج نگشت.


پس از عملیات «طوفان الاقصی» جریان اسلامیستی و ارتجاعی حماس در اسرائیل، در هفتم اکتبر ۲۰۲۳، دولت آپارتاید اسرائیل، در هم‌راهی با ایالات متحده و به عُنوان بازوی نظامی آن، پیش‌بُرد طرح «خاورمیانه‌ی بزرگ» – در بازآرایی شطرنج خاورمیانه‌- را با سُرعت و شدتی حیرت‌آور در دستور کار گذاشت. غزه در آتش و خون غرق گشت. مردم، هزارها هزار، از پیر و جوان و کودک، قتل‌عام شدند؛ پسِ آن، لبنان، اول اکتبر ۲۰۲۴، با انفجار هزارها پیجر و واکی‌تاکی اعضای حزب‌الله، ترور رهبر و کادرهای برجسته‌ی آن، و موشک‌باران وحشیانه‌ی شهرها، که جان‌های بسیاری را ستاند، به لرزه در آمد؛ ماشین کُشتار سرمایه، سپس به سوریه رسید. اسرائیل و ترکیه، در معیت ایالات متحده، به وسیله‌ی آدم‌کُشان «هیات تحریر شام» و «ارتش آزاد سوریه»، در هشتم دسامبر ۲۰۲۴، دمشق را تسخیر کردند و بر حکومت ۲۴ ساله‌ی بشار اسد نُقطه‌ی پایان گذاشتند. یمن ایستگاه بعدی بود. ایالات متحده، در پانزدهم مارس ۲۰۲۵، در رشته‌ای از موشک‌باران‌های هوایی و دریایی گُسترده، بسیاری از مراکز نظامی و جنگ‌جویان حوثی را از بین برد، بُنیه‌ی جنگی آن را تضعیف نمود، و سپس آتش‌بس را تحمیل کرد. بازنده‌ی بزرگ این تحولات مُهم در منطقه‌ی پُر آشوب و پُر تلاطم خاورمیانه، جمهوری منحوس اسلامی بود. «محور مقاومت»، سیاست بازدارنده‌گی فعال آن در منطقه، به شدت تضعیف گشت. به کُما رفت. و جمهوری اسلامی، سرانجام، پس از نزدیک به پنج دهه گردن‌کشی و زیاده‌خواهی منطقه‌ای، به گوشه‌ی رینگ رانده شد.

حال، نوبت تهاجُم نظامی به ایران بود. سحرگاه سیزدهم ژوئن ۲۰۲۵ (بیست و سوم خرداد ۱۴۰۴)، سوت عملیات «طلوع شیران» اسرائیل و ایالات متحده در ایران زده شد. موج گُسترده‌ای از موشک‌باران سایت‌های هسته‌ای، تاسیسات نظامی، و…، آغاز گشت. هزارها هزار موشک بود، که از آسمان می‌بارید. هم‌هنگام، تعدادی از دانش‌مندان هسته‌ای و فرمانده‌هان سپاه ترور شدند. زنجیره‌ی فرمانده‌هی نظامی جمهوری اسلامی، برای مدتی، دُچار سکته شد. و رژیم به تب مرگ گرفتار آمد.


عملیات «طلوع شیران»، پیچیده بود. ترکیبی بود از تهاجُم نظامی در شکل موشک‌باران اهداف تعیین شده‌ی هسته‌ای‌- نظامی؛ ترور هدف‌مند دانش‌مندان هسته‌ای و فرمانده‌هان سپاه؛ ایجاد اختلال در سامانه‌های موشکی، راداری، و اتاق فرمان نظامی از طریق حملات سایبری، ریزپرنده‌ها، و پهپادها؛ جنگ روانی علیه سران و بدنه‌ی حاکمیت و تهدید آن‌ها به ترور؛ انتشار گُسترده‌ی اخبار و اطلاعات جعلی درباره‌ی فرار سران رژیم، پیوستن سربازان ارتش و کادرهای نیروهای نظامی‌- انتظامی به نیروهای اپوزیسیون بورژوایی؛ تلقین وامانده‌گی جمهوری اسلامی، و فروپاشی حتمی آن؛ و سرانجام تحریک و تشویق توده‌ی مردم به شورش علیه جمهوری اسلامی؛ به این منظور، حتا، زندان اوین را نیز موشک‌باران کردند و بیش از ۷۰ تن را به قتل رساندند!

این حجم از عملیات پیچیده، و دقت به کار رفته، به ماه‌ها وقت برای شناسایی ساختارهای نظامی جمهوری اسلامی، تاسیسات نظامی، انبار موشک‌ها و پهبادها، محل سکونت، تردد، و…، فرمانده‌هان سپاه و دانش‌مندان هسته‌ای، تمرین برای انجام ترورها و ایجاد اختلال در سامانه‌های موشکی، راداری، و…، نیاز داشت. امری که، بی‌تردید، بدون وجود شبکه‌ی گُسترده و فعالی از جاسوسان اسرائیل در رده‌های بالای حاکمیت پلشت جمهوری اسلامی مقدور نمی‌شد.


عملیات «طلوع شیران» اسرائیل و ایالات متحده به میزان زیادی موفق بود. به بسیاری از اهداف تعیین شده‌ی خود دست یافت. در یک مورد، یک مورد بسیار مُهم، اما، ارزیابی خوش‌خیالانه‌ی آن‌ها نقش بر آب شد. به عمل در نیامد. توده‌ی مردم، به رغم همه‌ی تحریک‌ها و تشویق‌ها، به رغم همه‌ی تشبثات دستگاه تبلیغاتی آن‌ها در تلویزیون «اینترنشنال»، و…، به رغم انزجار گُسترده از جمهوری اسلامی، اما، به خیابان‌ها نریختند. شورش نکردند. پیاده‌نظام این جنگ ارتجاعی نگشتند. برای زدن «سر مار» به دامن «اژدها» آویزان نشدند.

مطلب را با کلیک به این لینک دریافت کنید

اشتراک در شبکه های اجتماعی: