جمعه ۵ تیر ۱۴۰۵

حدود ۲۰ هزار کارگر، فعال سندیکایی و نماینده جنبش‌های اجتماعی از سراسر اروپا،
روز ۱۸ ژوئن ۲۰۲۶ (۲۸ خرداد ۱۴۰۵) در مادرید گرد آمدند تا هم‌زمان با نشست
رهبران اروپا در بروکسل، پیام روشنی به نهادهای اتحادیه اروپا بدهند: اروپا باید از
سیاست‌های ریاضتی، مقررات‌زدایی و مسابقه تسلیحاتی فاصله بگیرد و به سوی

اشتغال شایسته، عدالت اجتماعی، خدمات عمومی نیرومند، صلح و دموکراسی حرکت
کند.
این تجمع با شعار برای اروپایی دموکراتیک: گردهمایی برای مشاغل باکیفیت، عدالت
اجتماعی و صلح، برگزار شد و سازمان‌دهی آن را کنفدراسیون اتحادیه‌های کارگری
اروپا، همراه با دو اتحادیه بزرگ اسپانیا، کمیسیون‌های کارگری و اتحادیه عمومی
کارگران، بر عهده داشتند. محل برگزاری تجمع، سالن ویستا آلگره در محله کارگری و
تاریخی کارابانچل مادرید بود؛ جایی که سخنرانان در طول روز تأکید کردند اروپا باید به
نیازهای مردم پاسخ دهد، نه به خواست شرکت‌های بزرگ و منافع مالی.
حزب چپ اروپا نیز در همبستگی با جنبش سندیکایی اروپا در این گردهمایی شرکت
کرد. والتر بایر، رئیس حزب چپ اروپا، در سخنان خود حمایت کامل این حزب را از
کارگران و اتحادیه‌هایی اعلام کرد که برای اروپایی عادلانه‌تر و دموکراتیک‌تر مبارزه
می‌کنند. او گفت مطالبات کارگران نه تنها مشروع است، بلکه برای آینده جوامع
اروپایی ضروری است.
استر لینچ، دبیرکل کنفدراسیون اتحادیه‌های کارگری اروپا، در این گردهمایی از
نهادهای اروپایی خواست به سیاست‌های مقررات‌زدایی پایان دهند و به جای آن،
سرمایه‌گذاری در نیروی کار، خدمات عمومی و رشد پایدار را در اولویت قرار دهند. او
خطاب به رهبران اروپا که هم‌زمان در بروکسل گرد آمده بودند گفت: از
خیال‌پردازی‌های مقررات‌زدایانه شرکت‌های بزرگ دست بردارید و از تجربه اقتصاد
موفق اسپانیا بیاموزید؛ تجربه‌ای که بر افزایش دستمزدها و سرمایه‌گذاری استوار
بوده است.
یکی از محورهای اصلی اعتراض، مخالفت با طرح موسوم به “رژیم بیست و هشتم” یا
“اتحادیه اروپا اینک” بود؛ طرحی که به گفته اتحادیه‌ها می‌تواند حقوق چانه‌زنی
جمعی و مشارکت کارگران در تصمیم‌گیری‌های اقتصادی را تضعیف کند. کنفدراسیون
اتحادیه‌های کارگری اروپا در نامه‌ای به رؤسای شورای اروپا، کمیسیون اروپا و
پارلمان اروپا خواستار پس گرفتن این طرح و جایگزینی آن با یک دستورالعمل اروپایی
برای تضمین مشاغل باکیفیت، دستمزدهای عادلانه، امنیت شغلی و حمایت‌های
نیرومندتر از کارگران شد.
مطالبات اتحادیه‌ها بر مجموعه‌ای از خواسته‌های مشترک متمرکز بود: مشاغلی که
امکان زندگی شرافتمندانه فراهم کنند، کرامت و ایمنی در محیط کار، دستمزد عادلانه،
مسکن قابل تأمین، خدمات عمومی نیرومند و اقتصادی که در خدمت اکثریت مردم باشد،
نه اقلیتی ممتاز. سخنرانان تأکید کردند بازگشت به سیاست‌های ریاضتی، همان مسیری
است که در سال‌های گذشته نابرابری‌ها را در اروپا عمیق‌تر کرده است.

دفاع از صلح نیز یکی از محورهای اصلی تجمع مادرید بود. سخنرانان هشدار دادند که
افزایش هزینه‌های نظامی و سرمایه‌گذاری در تسلیحات، منابعی را می‌بلعد که باید
صرف بهداشت، آموزش، مسکن و خدمات ضروری عمومی شود. آنان تأکید کردند
امنیت آینده اروپا نه از مسیر نظامی‌گری و تشدید رقابت‌های تسلیحاتی، بلکه از راه
دیپلماسی، همکاری و پیشرفت اجتماعی تأمین می‌شود.
مائوریتسیو لاندینی، دبیرکل اتحادیه سراسری کارگران ایتالیا، از سیاست‌هایی انتقاد
کرد که در شرایط ناامنی اقتصادی کارگران، هزینه‌های نظامی را در اولویت قرار
می‌دهند. انریکو سوماگلیا، دبیرکل فدراسیون اروپایی اتحادیه‌های کارگران غذا،
کشاورزی و گردشگری، نیز خواستار اروپایی شد که به جای جنگ و درگیری، در صلح
و توسعه انسانی سرمایه‌گذاری کند.
تجمع مادرید همچنین رنگ و بوی آشکار ضد فاشیستی داشت. شعار “آن‌ها عبور
نخواهند کرد” در سالن طنین‌انداز شد و رهبران سندیکایی درباره رشد نیروهای راست
افراطی در اروپا هشدار دادند؛ نیروهایی که به گفته آنان می‌کوشند با نژادپرستی،
بیگانه‌هراسی و ترس‌آفرینی، کارگران را در برابر یکدیگر قرار دهند. فابین روش از
اتحادیه ث ژ ت فرانسه، راست افراطی را «بدترین دشمن جهان کار» خواند و تأکید کرد
حمله به مهاجران، اقلیت‌ها و اتحادیه‌ها در نهایت به تضعیف همه کارگران می‌انجامد.
از نگاه حزب چپ اروپا، گردهمایی مادرید نشان داد که کارگران، اتحادیه‌ها و
جنبش‌های اجتماعی اروپا بیش از پیش در دفاع از حقوق اجتماعی، دموکراسی و صلح
به هم نزدیک می‌شوند. در شرایطی که نابرابری، ناامنی اقتصادی و قطبی‌شدن سیاسی
در اروپا رو به افزایش است، این تجمع پیامی روشن به رهبران اتحادیه اروپا داد: اروپا
باید مردم را بر سود مقدم بداند. پیام هزاران کارگر حاضر در مادرید ساده و صریح بود:
دیگر کافی است.