چهارشنبه ۲۳ مهر ۱۴۰۴

مجازات اعدام قتل سازمانیافته دولتی است، فارغ از اینکه این جنایت کجا وبه دست چه رژیمی انجام میگیرد. سران حکومت اسلامی سرمایه داران صدور احکام اعدام و جنایات خود را تحت عنوان دفاع از امنیت عمومی، جلوگیری از ارتکاب به جنایت و تأمین حقوق شهروندان، انجام میدهند. در حالیکه تجربه همه کشورهای جهان نشان داده است که وجود این مجازات نه تنها اثر بازدارنده نداشته، بلکه با ترویج روح خشونت در جامعه و کاهش حرمت انسان ها، جرم و جنایت را گسترش داده است. سران رژیم اسلامی برای قتل عمد و سازمان یافته ای که اعمال میکنند، قوانینی تنظیم کرده اند، قاضیانی برگمارده و جلادانی را به مثابه مجری حکم برگزیده اند. تنظیم این قوانین و تأمین هزینه ارگانهای صدور و اجرای حکم اعدام از جیب جامعه برای آنان کم هزینه تر از درمان معضلات و نابسامانی های اجتماعی است که موجب ارتکاب جرم وجنایت میباشد. در واقع رژیم جمهوری اسلامی با اعمال مجازات اعدام اوج درماندگی و استیصال خود را در قبال ریشه کن کردن جرم و جنایت و نابسامانی های اجتماعی به نمایش می گذارد.

بدیهی است مناسباتی که وسیله دفاعیش جلاد باشد، حرمتی برای شأن انسان قائل نبوده و نابودی فیزیکی مخالفین سیاسی را نیز امری عادی و دفاع از حرمت و حقوق و امنیت شهروندان جلوه می دهد. کارنامه جمهوری اسلامی بیان اوج این توحش است. قتل ها و اعدام های بدون محاکمه در هنگام تهاجم به شهرهای کردستان در مرداد سال ۱۳۵۸، کشتار در ترکمن صحرا،  قتل عام زندانیان سیاسی در ماههای پایانی تابستان شصت وهفت، قتل های زنجیره ای در پائیز هفتاد وهفت، به گلوله بستن کارگران خاتون آباد، به گلوله بستن کولبران در کردستان و سوختبران در بلوچستان، سرکوب خونین اعتراضات ۸۸، کشتن ده ها نفر در جریان خیزش دی ماه ۹۶، کشتار بیش از هزار وپانصد نفردر آبان ۹۸، کشتار بیش از ششصد تن از معترضان در اوج جنبش انقلابی ژینا و موج های پی در پی اعدام در یک سال اخیر تنها نمونه هائی از جنایات این رژیم در بیش از چهار دهه گذشته بوده است. 

همه این جنایات بیانگر این واقعیت است که از همان ابتدای به قدرت رسیدن رژیم جمهوری اسلامی تا کنون سرکوب و کشتار و جنایت یکی از ارکان حاکمیت آن بوده است. اما امروز در حالی که جمهوری اسلامی با بحران مرگ دست و پنجه نرم می کند، تنها رمز بقای خود را در تکیه بر استراتژی سرکوب می داند. حتی زمانیکه مجرمین عادی را اعدام میکند، قصدش ارعاب جامعه و ارعاب مخالفین سیاسی نظام وبویژه آنانی است که مصمم هستند این رژیم را به شیوه انقلابی به پائین بکشند. اما با همه سبعیت و وحشیگیری که رژیم از خود نشان میدهد، آن چیزی که آشکار است این واقعیت است که موج اعدام و سرکوب جامعه را مرعوب نکرده و مبارزه علیه مجازات اعدام و برای آزادی زندانیان سیاسی هر روز گسترش می یابد. زندانیان سیاسی با سازماندهی کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» در پشت میله های زندان مدتها است که پرچم مبارزه علیه مجازات اعدام را برافراشته اند.

کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» که در ۵۲ زندان ایران ادامه دارد، در نودمین هفته، طی اطلاعیه ای به تاریخ ۲۲ مهر ۱۴۰۴ همچنان بر ادامه کارزار و مبارزه پیگیرانه تا رسیدن به ایرانی بدون مجازات اعدام تأکید کرده است. در این اطلاعیه آمده است: « در موج گسترده‌ی اعدام‌های اخیر، به‌ویژه در زندان قزلحصار، روز دوشنبه ۲۱ مهرماه، در پی انتقال تعدادی از زندانیان واحد ۲ قزلحصار به سلول‌های انفرادی جهت اجرای حکم اعدام، زندانیان این واحد  که بیش از ۱۵۰۰ نفر از آنان محکوم به اعدام هستند دست به تحصن زدند، غذای زندان را بازگرداندند و خواستار بازگشت هم‌بندیان خود شدند. ما از سایر زندانیان می‌خواهیم مانند حرکت زندانیان قزلحصار با اعدام همبندان خود مخالفت نمایند و از مخالفان اعدام در بیرون از زندان درخواست داریم گام‌های جدی‌تر برای توقف ماشین اعدام بردارند و خانواده‌های محکومان به اعدام را تنها نگذارند».

این اطلاعیه بر أساس « گزارش‌های رسیده از زندان‌های مختلف نشان می‌دهد که تنها در ۲۰ روز نخست مهرماه سال جاری، ۱۶۲ زندانی اعدام شده‌اند و تا این تاریخ، یعنی در ۶ ماه و ۲۰ روز نخست سال ۱۴۰۴، بیش از ۱۰۰۰ نفر به دار آویخته شده‌اند؛ آماری که وجدان عمومی جامعه‌ی ایران و جهان را جریحه‌دار کرده و نیازمند اقدام فوری و جدی جهانی برای توقف این روند جنایت‌کارانه است.» در این شرایط که رژیم جمهوری اسلامی در بحران عمیق اقتصادی، سیاسی، ایدئولوژیک و حکومتی دست و پا می زند و جامعه ایران را زیر فشار بازگشت تحریم های بین المللی و تهدیدهای جنگی دولت اسرائیل قرار داده و در همانحال در برابر مردم معترض شمشیر را از رو بسته و هر روز اعدام می کند، باید به هر شکلی که می توانیم از کارزار “نه به اعدام” حمایت کنیم.

فعالین و رهبران جنبش کارگری، جنبش زنان و دیگر جنبش های پیشرو اجتماعی و اعتراضی لازم است در ارتباط و همکاری با هم توانایی و ظرفیت های خود را در راستای سراسری کردن اعتصابات کارگری و اعتراضات توده ای جهت زمین گیر کردن ماشین اعدام و سرکوب حکومتی بکار گیرند. خواست لغو مجازات اعدام و آزادی زندانیان سیاسی لازم است به خواست مشترک جنبش کارگری و همه جنبش های پیشرو اعتراضی و اجتماعی تبدیل گردد. اعتراض علیه اعدام و قتل عمد دولتی فارغ از اینکه  این مجازات جهت نابودی زندانیان سیاسی صورت گیرد و یا مجرمین عادی در بند، وظیفه تمام انسان هایی است که افق رهائی را در فردای سرنگونی رژیم جمهوری اسلامی نوید می دهند. کمونیست ها با صراحت اعلام می کنند که خواهان لغو مجازات اعدام هستند و برای برچیدن مجازات اعدام قاطعانه مبارزه می کنند.

سخن روز: تلویزیون حزب کمونیست ایران و کومەله
https://alternative-shorai.tv
https://cpiran.org
https://komala.co
https://t.me/peshrawcpiran
www.facebook.com/Peshrawcpiran
www.instagram.com/Peshrawcpiran1 (http://www.instagram.com/Peshrawcpiran1)
https://t.me/KomalaCpiranTv