شنبه ۳ دی ۱۴۰۱

راوى

مقدمه
متن این مقاله قبل از آغاز خیزش سراسری کنونی در ایران تهیه شده بود و بعد از گذشت سه ماه از این خیزش میتوان ادعا کرد که موضوع این نوشته یعنی مقولهء بدیل به حیاتی ترین دغدغهء جامعهء متحول ایران تبدیل شده است. خیزش جاری بعنوان نقطهء عطفی در تاریخ چهل و سه سالهء رژیم اسلامی که نشانگر عزم و ارادهء ستمدیدگان ایران برای گذار از حکومت ننگین جمهوری اسلامی است و سد و موانعی را پشت سر گذاشت که دیگر برگشت پذیر نیستند. ولی با این وجود خواست عمومی توده ها هنوز در مدار تغییر شکل سیاسی جامعه یعنی حکومت محدود مانده و به کانال تغییر بنیادی وضع موجود یعنی شیوهء تولید یا به عبارت دیگر شیوهء کار و زندگی توده ها و در نتیجه ساختار سیاسی برآمده از آن نرسیده است. امر تعیین کننده ای که با مقولهء بدیل عینیت یافته و به شهادت تاریخ سرانجام مبارزات توده ها در نهایت با چند و چون آن رقم خواهد خورد. تمرکز این نوشته بر سر یکی از این بدیل هاست که با توجه به اوضاع و احوال جاری شاید محتمل ترین امکان در میان امکان هاست و به دلایل مختلفی حتی خیلی از نیروهای چپ و کمونیست یا خواست آن را دارند یا با قبول امکان ناپذیر بودن انقلاب سوسیالیستی حداقل در وضعیت کنونی، بدان تن داده اند. بدیلی که در واقع به غیر از جاهلان سلطنت طلب تمامی اپوزیسیون راست بر سر آن توافق نظر و اراده دارند و با کمک امپریالیسم غرب بعنوان تنها امکان رئاال در جامعهء ایران با جدیت تعریف و تبلیغ میشود. صحبت بر سر “لیبرال دمکراسی” یا به عبارت دیگر یک جمهوری دمکراتیک بورژوائی بعنوان بدیل جمهوری اسلامی است. پیتر هیودیس در جبههء چپ یکی از مروّجان این نظریه است که لیبرال دمکراسی را بعنوان پیش شرط ضروری سوسیالیسمِ اصلاً یک ضرورت تاریخی تعریف داده و بخصوص در دو دههء اخیراین دیدگاه منفعلانه درجنبش چپ و کمونیستی ایران نمایندگان فکری زیادی پیدا کرده است. این نوشته نقد نظرات ایشان حول این مسئله است و دیدگاه و بدیلی را به چالش میکشد که بخصوص در شرایط کنونی خطر جدی در روند انقلاب ایران محسوب شده و در برابر بدیل سوسیالیسمِ قرار گرفته است.

مطلب را در لينك زير مطالعه كنيد: