سه شنبه ۷ فروردین ۱۴۰۳

ضمن عرض تبریک به مناسبت فرا رسیدن بهار نو که نویدبخش تغییر، آفرینش‌ و حرکت است. تجربیات مبارزاتی آزادی‌خواهان و کارگران در سال‌ گذشته بار دیگر به ما نشان داد که شورش علیه ظلم و ستم نمی‌تواند جدا از پیکار طبقاتی در راه رهایی کارگران به پیروزی نهایی برسد.

ضعف ما در سازماندهی سراسری و تشکل‌یابی که به پراکندگی در صفوف متحدینمان دامن زده است، شرایط را برای استثمارگران مهیا می‌کند تا طبق معمول مبارزات ما را مصادره کنند و در نهایت بتوانند آقا بالاسر دیگری بر ما حاکم‌ کنند؛ از جریان امنیتی و حکومتی موسوم به عدالتخواه وجبهه پایداری و مصاف گرفته تا اپوزیسیون وابسته به دولت‌های جنگ‌طلب و سلطه‌جو.
پس از دهه‌های متوالی سرکوب مزدی و به موازات آن تورم‌های کمرشکن منجر به کوچک شدن هر چه بیشتر سفره ما کارگران شده است. با شروع ماه اسفند و موسم تعیین دستمزد توسط نمایندگان کارگران و کارفرمایان و دولت در شورای عالی کار، نمایندگان دولت عملا به عنوان بزرگترین کارفرما و متحد طبقه سرمایه‌دار عمل کرده و اینکه وزارت کار و رفاه با آن پیشینه ضد کارگری نه تنها به وظایف خود در ارتباط با پرداخت بدهی‌های خود به صندوق بازنشستگان عمل ننموده و موجب ورشکستگی صندوق تامین اجتماعی شده بلکه در این جا هم با اتحادی شوم با سرمایه‌داران و اتاق بازرگانی پرچمدار سرکوب مزدی و فقر کارگران شده است. طبقه حاکم هرساله با فریب و نیرنگ و قلدری از قبیل دست بردن در نرخ سبد معیشت و تعیین قیمت‌های نازل و بی‌کیفیت کالا و با فریب‌کاری در ارتباط با اینکه ” افزایش دستمزد موجب تورم میگردد” یا ” دستمزد کم را با یارانه جبران میکنیم” به ما کارگران توهین کرده‌اند و ما را به بردگی کشانده‌اند.
ما به عنوان جمعی از کارگران تصمیم گرفته‌ایم که با توجه به عدم حضور نمایندگان واقعی کارگران در شورای عالی کار و کمیته دستمزد، و بنابر مکانیزم مصوبات، (که حتی در صورت وجود نماینده واقعی تشکل‌های کارگری، تصویب نهایی حداقل دستمزد با امضای نماینده کارفرمایان و دولت نیازی به امضای کارگران ندارد و لازم الاجراست). لذا از نظر ما کل این‌ سیستم استثمارگر و نمایش‌های تکراری‌اش برای ما فاقد مشروعیت بوده، و تصمیممان بر این است که با تمامی قوا در مجامع عمومی، گروه‌های مجازی و تشکل‌های موجود کارگری و با کمک خانواده‌هایمان و آزادی‌خواهان بتوانیم مبارزه مشترکمان را علیه استبداد واستثمار پیش ببریم.
ما بارها با اعتصاباتمان به قدرتمان ایمان بیشتری پیدا کردیم و با قطع کردن چرخه سودآوری به خواسته‌های خود دست یافتیم و آموختیم که حق دادنی نیست بلکه گرفتنی است. در رابطه با خواست سراسری افزایش دستمزد هم با دست کشیدن از فروش نیروی کارمان حاکمان را وادار به عقب‌نشینی خواهیم‌ کرد و تعرض به معیشت کارگران را با همبستگی و اتحاد پاسخ خواهیم داد. ما تماشاگر نخواهیم بود، همانطور‌ که نسبت به کشته‌شدن مهسا امینی و ظلم‌ها و تحقیر‌های چندجانبه بی‌تفاوت نبودیم و با پیکار طبقاتی در کارخانه‌ها و مراکز کار به خیزش سراسری پیوستیم.
ما با هم متحد می‌شویم تا برکنیم ریشه استبداد
ما با هم متحد می‌شویم تا برکنیم ریشه استثمار
جمعی از کارگران عسلویه و جنوب کشور