دوشنبه ۳ فروردین ۱۴۰۵

به گزارش وب سایت ترکی «SOL» در این مراسم، تونجر باکرهان، یکی از رهبران حزب برابری و دموکراسی خلق‌ها، خواستار آن شد که اراده سیاسی مردم کرد به‌طور رسمی به‌رسمیت شناخته شود و زبان کردی در قانون اساسی ترکیه تضمین حقوقی پیدا کند. او گفت زمان آن فرارسیده است که دولت ترکیه در سال ۲۰۲۶ گام‌های عملی، دموکراتیک و حقوقی بردارد. به گفته او، زبان کردی باید به‌طور رسمی به‌رسمیت شناخته شود، حقوق زبانی و فرهنگی کردها در قانون اساسی جای گیرد و هزاران فعال و زندانی سیاسی نیز آزاد شوند تا بتوانند به مبارزه مدنی بازگردند.
باکرهان با طرح این خواسته‌ها، سال ۲۰۲٦ را سال دموکراسی و صلح خواند و تأکید کرد حکومت ترکیه باید به صدایی که از دیاربکر برخاسته گوش بسپارد؛ صدایی که در روز نوروز بار دیگر خواهان تغییر در مناسبات سیاسی و حقوقی کشور شده است.
در پیام عبدالله اوجالان نیز بر این نکته تأکید شد که اصرار بر ادامه سیاست‌های فرسوده در منطقه، فاجعه به بار آورده است. او با اشاره به تجربه‌های سرکوب، انکار و دشمن‌سازی در خاورمیانه گفت شکاف‌هایی که از دل این سیاست‌ها پدید آمده، امروز بهانه‌ای برای مداخلات امپریالیستی نیز فراهم کرده است.
اوجالان در پیام خود تأکید کرد اکنون امکان آن فراهم شده است که فرهنگ‌ها و باورهای گوناگون بار دیگر در کنار یکدیگر زندگی کنند. به گفته او، در دست مردم منطقه است که فضای جنگ و هرج‌ومرجی را که در خاورمیانه ساخته می‌شود، به «بهار ملت‌ها» بدل کنند و تراژدی‌هایی را که بر آنان تحمیل شده، به فضایی برای آزادی مردمان تبدیل سازند.
مهم‌ترین بخش پیام اوجالان، تأکید او بر این بود که «امروز دیگر صفحه‌ای تازه گشوده شده است» و راه برای زیست آزادانه و مشترک ملت‌های این سرزمین باز شده است. او روندی را که از ۲۷ فوریه ۲۰۲۵ آغاز شده، تلاشی برای زنده کردن دوباره بنیان‌های همبستگی متناسب با روح نوروز دانست.
در ادامه این پیام، اوجالان بر ضرورت عبور از ملی‌گرایی تنگ‌نظرانه و حرکت به سوی «ادغام دموکراتیک» تأکید کرد و گفت باید به امکان همزیستی فرهنگ‌ها و ادیان مختلف باور داشت. او نوروز ۲۰۲٦ را نوروزی توصیف کرد که از ریشه‌های خود دوباره جان می‌گیرد و این بار نه فقط در سطح نمادین، بلکه در قالب یک خیزش بزرگ به سوی دموکراتیزه شدن و همگرایی دموکراتیک، معنای تازه‌ای می‌یابد.
به گفته او، نوروز تا امروز بیشتر با ارزش‌های نمادین جشن گرفته می‌شد، اما اکنون دیگر صرفاً بیانگر یک آرزو یا اتوپیا نیست، بلکه نماینده نوعی زندگی اشتراکی و جمعی است که در حال تحقق و گسترش است. او در همین چارچوب هشدار داد که نباید اجازه داد خاورمیانه، که به‌گفته او منطقه‌ای فرهنگ‌ساز است، به دست قدرت‌های سلطه‌گر به میدان جنگ بدل شود.
اوجالان همچنین بر این نکته پای فشرد که اگر مردم منطقه بیماری ملی‌گرایی و فرقه‌گرایی را پشت سر بگذارند و بر فرهنگ تاریخی همبستگی میان ملت‌ها تکیه کنند، مانعی نیست که نتوان از آن عبور کرد. او دستیابی به سیاستی دموکراتیک را در سایه همین روحیه همبستگی ممکن دانست و گفت اگر قرار است مبارزه تاریخی فرودستان به ثمر برسد، این چشم‌انداز نه در فضای سرمایه‌دارانه شرق و غرب، بلکه در بستر آزادی واقعی خاورمیانه قابل تحقق است.