پرستاران؛ برای احقاق حقوق امیدی به اصلاح از مسیر رعایت قانون ندارند
پنجشنبه ۲۳ مهر ۱۴۰۵
محمد شریفی مقدم گفت: قبلاً تجمع‌های پرستاری بیشتر بود، اما امروز حتی تجمع هم کمتر شده است. در حالی که تجمع، خودش نشانه این است که یک گروه هنوز امیدوار است از طریق اعتراض و بیان مطالبه بتواند تغییری ایجاد کند. وقتی افراد دیگر اعتراض نمی‌کنند، لزوماً به این معنا نیست که مشکلی وجود ندارد؛ گاهی برعکس، نشان‌دهنده این است که امید به اصلاح از مسیرهای قبلی از بین رفته است.
محمد شریفی مقدم، دبیر کل خانه پرستار، در مورد وضعیت امروز پرستاران ایران به خبرنگار ایلنا گفت: مشکلات جامعه پرستاری سال‌هاست شناخته شده و بارها درباره آنها صحبت شده است. سال‌ها درباره تعرفه‌گذاری، حقوق پایین، شرایط نامناسب کاری و وعده‌هایی که مسئولان در مقاطع مختلف، به‌ویژه در مناسبت‌هایی مانند روز پرستار، مطرح کرده‌اند، صحبت کرده‌ایم. اما واقعیت این است که جامعه پرستاری امروز نسبت به مسئولان حوزه سلامت تقریباً به‌طور کامل بی‌اعتماد شده است.
وی ادامه داد: پرستاران تقریباً هر مسیری را که از نظر قانونی و صنفی امکان‌پذیر بوده، طی کرده‌اند. مکاتبه کرده‌اند، مذاکره کرده‌اند، تجمع کرده‌اند، اعتراض کرده‌اند و حتی دو سال پیش شاهد یکی از بی‌سابقه‌ترین اعتصاب‌های پرستاری بودیم. از طرف دیگر، مسیرهای قانونی را هم دنبال کرده‌اند؛ برای مثال، قانون تعرفه‌گذاری خدمات پرستاری را از مجلس پیگیری و دریافت کرده‌اند. به‌عبارت دیگر، هر کاری که تصور کنید جامعه پرستاری باید انجام می‌داده، انجام داده است.
وی ادامه داد: با این حال، نسخه‌ای که وزارت بهداشت طی این سال‌ها برای پرستاران پیچیده، عمدتاً مجموعه‌ای از وعده‌های تکراری، کلیشه‌ای و بی‌اساس بوده که نتیجه ملموسی برای پرستاران نداشته است. حاصل این وضعیت این است که امروز پرستاران از پایین‌ترین حقوق‌ها در میان کارکنان دولت برخوردارند. البته ممکن است گفته شود حقوق معلمان و پرستاران تقریباً مشابه است، اما تفاوت اصلی در شرایط کاری است. پرستار شب و روز، در شیفت‌های مختلف و در شرایط بسیار سخت کار می‌کند.
دبیر کل خانه پرستار افزود: از سوی دیگر، اختلاف در پرداخت‌ها، امروز ابعاد بسیار گسترده‌تری پیدا کرده است. زمانی صحبت از این بود که یک پرستار چند میلیون تومان دریافت می‌کند و گروه‌های دیگری چند ده میلیون یا حتی چند صد میلیون تومان؛ اما امروز در مواردی صحبت از پرداخت‌های میلیاردی است. مجموعه این شرایط باعث شده جامعه پرستاری به این نتیجه برسد که ظاهراً دیگر راه اصلاحی در درون این ساختار وجود ندارد و مسیری که عملاً پیش روی آنها قرار گرفته، خروج از حرفه است.
وی ادامه داد: موضوع مهم از نظر من این است که دیگر مسئله اصلی، صرفاً خود پرستاران نیستند؛ مسئله امروز، مردم هستند. مردم به پرستاری نیاز دارند. اگر پرستار از بیمارستان خارج شود، مردم آسیب می‌بینند. ما نباید پرستاری را مشکل نظام سلامت بدانیم، پرستاری بخشی از راه‌حل است. نظام سلامت بدون پرستاری عملاً فرو می‌پاشد و امروز می‌توان گفت پرستاری در بحران قرار دارد. در این بحران، در نهایت مردم هستند که آسیب می‌بینند.
وی افزود: در واقع، دیگر نمی‌توان گفت مسئولان از مشکلات پرستاری اطلاع ندارند. شاید سال‌ها تصور می‌کردیم مشکلات را نمی‌دانند یا از آنها اطلاع ندارند، اما وقتی خود وزارت بهداشت در یک سند رسمی بین‌المللی مشکلات را ذکر می‌کند، مشخص است که مسئله، شناخت مشکل نیست؛ مسئله، نبود عزم و اراده کافی برای اصلاح آن است.
شریفی مقدم گفت: سازمان جهانی بهداشت نیز در گزارش‌های خود بر اهمیت شرایط کاری پرستاران، رهبری پرستاری و مشارکت پرستاران در سیاست‌گذاری تأکید کرده است. بنابراین، طبیعی است که پرستاران از صاحب‌نظرترین افراد در مورد مسائل و مشکلات بیماران باشند. به همین دلیل، پرستاران باید در سیاست‌گذاری، تصمیم‌گیری و تصمیم‌سازی نظام سلامت مشارکت داشته باشند. مدیریت حوزه‌های مرتبط با پرستاری نیز باید تا حد زیادی با حضور و مشارکت خود پرستاران انجام شود.
وی در پایان ادامه داد: باید مشخص شود چه کسانی تصمیم گرفته‌اند که وضعیت نیروی پرستاری به اینجا برسد. وقتی دانشگاه‌های بزرگ کشور برای جذب پرستار اعلام نیاز می‌کنند، اما هم‌زمان تعداد زیادی پرستار فارغ‌التحصیل بیکار داریم، باید مشخص باشد این سیاست‌ها چگونه شکل گرفته‌اند و چه کسانی مسئول آنها بوده‌اند.