یکشنبه ۹ آذر ۱۴۰۴

پارلمان اروپا با تصویب قطعنامه‌ای با رأی قاطع، (تشدید سرکوب بهائیان در ایران) را به‌شدت محکوم کرد و از جمهوری اسلامی خواست که فوراً به «تبعیض، آزار، بازداشت، مصادره اموال و نقض حقوق بنیادین» اعضای جامعه بهائیان در ایران پایان دهد.
نمایندگان پارلمان اروپا در این قطعنامه که ۵٤۹ رأی موافق و تنها هفت رأی منفی داشت و ۳۱ نفر نیز به آن رأی ممتنع دادند، از مقام‌های اتحادیه اروپا خواستند نگرانی‌های پارلمان را مستقیماً به دولت جمهوری اسلامی ایران منتقل کنند و در برابر نقض آزادی دین و عقیده در ایران «اقدامات عملی و مؤثر» اتخاذ کنند.
در متن این قطعنامه با عنوان «در مورد تشدید سرکوب بهائیان در ایران»، به فقدان شناسایی رسمی این جامعه در قانون اساسی جمهوری اسلامی، بازداشت‌های خودسرانه، ناپدیدشدن‌های اجباری، مصادرهٔ اموال، ممانعت از دفن محترمانه درگذشتگان اعضای این جامعه، و تحریک به نفرت از طریق رسانه‌های دولتی اشاره شده است.
پارلمان اروپا همچنین به سند محرمانه‌ای از سال ۱۳٦۹ به امضای رهبر جمهوری اسلامی اشاره کرده که بر لزوم «مسدود کردن پیشرفت و توسعه» بهائیان تأکید دارد و آن را نمونه‌ای از سیاست‌های نظام‌مند تبعیض علیه آنان دانسته است.
سازمان‌های حقوق بشری می‌گویند این سند محرمانه مبنای سیاست جمهوری اسلامی در قبال بهائیان، از جمله محروم کردن آن‌ها از آموزش عالی و اشتغال و مصادره اموال‌شان، است.
شواهد، آمار و گزارش‌ها نشان می‌دهد که فشار سیستماتیک نهادهای امنیتی به‌ویژه بر شهروندان بهائی در ایران هم‌زمان با اعتراضات «زن زندگی آزادی» افزایش یافت.
این سرکوب‌ها در سال‌های بعد نیز روند صعودی داشت و بر اساس گفته‌های فعالان بهائی داخل کشور همچنان ادامه دارد.