یکشنبه ۱ آذر ۱۴۰۵ | 22 - 11 - 2026

Communist party of iran

هیچ زنی نباید تنها بماند!


نیما مهاجر


ذرماه ۱۴۰۵

مقدمه:

محکوم‌کردن قتل‌های ناموسی ضروری است، اما آیا محکوم‌کردن قاتلان می‌تواند جان زنی را که امروز در معرض تهدید است نجات دهد؟ آگاهی‌بخشی درباره ریشه‌های مردسالاری لازم است، اما آیا زنی که هر لحظه ممکن است به دست یکی از مردان خانواده‌اش کشته شود، می‌تواند تا تغییر افکار و باورهای مردسالارانه جامعه منتظر بماند؟ برگزاری تجمع و اعتراض پس از وقوع جنایت اهمیت دارد، اما چه نیرویی باید پیش از وقوع جنایت در کنار زنان قرار بگیرد؟

اگر زنی در همین لحظه در خانه خود با تهدید مرگ روبه‌رو باشد، به کجا می‌تواند پناه ببرد؟ چه نیرویی در جامعه یا در محله وجود دارد که بتواند هشدار او را جدی بگیرد، در کنارش بایستد و پیش از آنکه دیر شود برای نجات جانش اقدام کند؟ آیا جز چند تماس پراکنده، چند نهاد بی‌خاصیت و امید بستن به اطرافیان، تکیه‌گاه قابل اتکای دیگری برای او وجود دارد؟

آیا می‌توان با آگاهی‌بخشی و تغییر افکار و باورهای زن‌ستیزانه به جنگ نیروی مادی و ساختارهای پدرـمردسالارانه‌ای رفت که کشتن زنان را امری عادی و حتی عملی قابل دفاع معرفی می‌کنند؟ آیا باید منتظر ماند تا تفکرات ناموس‌پرستانه از ذهن تک‌تک مردان جامعه زدوده شود و بعد زنان بتوانند از امنیت برخوردار شوند؟ یا می‌توان و باید همین امروز نیرویی جمعی، مستقل و سازمان‌یافته ایجاد کرد که در محلات حضور داشته باشد، پیش از وقوع جنایت به یاری زنان در معرض خطر بشتابد و به پناهگاهی امن و قابل اتکا برای آنان تبدیل شود؟


موضوع فقط قتل زنان نیست، فشارهای اجتماعی مناسبات سرمایه‌داری و نظام پدر-مردسالار بسیاری از زنان را به سمت خودکشی هل می‌دهد و زمینه‌ی آسیب‌هایی مانند تن‌فروشی و اعتیاد را در بین زنان افزایش می‌دهد.

بگذارید موضوع را از زبان دختر جوانی که بعد از قتل سوگند خودکشی کرده است بشنویم. شب ۲۹ آبان “شادی خیری”، دانشجوی ۲۲ ساله‌ی ترم آخر دانشگاه شریف، به دلیل فشارهای روحی و روانی در خوابگاه دخترانه‌ی طرشت دانشگاه شریف خودکشی کرد. وی در کانال شخصی خود در واکنش به کشته‌شدن سوگندصیادی، دانش‌آموز ۱۶ ساله‌ی کرمانشاهی به‌دست پدرش نوشته بود:

«سوگند را فقط یک نفر نکشت، سالها نفرت، تعصب شرمساری و سکوت هم در این فاجعه سهم دارند. سهم ما، سهم جامعه‌ای است که بارها دیده، شنید، قضاوت کرد و سکوت کرد. هر بار کسی را به خاطر قضاوتش تحقیر کردند و ما سرمان را برگرداندیم، هر بار که خشونت را مسئله‌ای شخصی دانستیم و از کنارش گذشتیم، به بازتولید همین چرخه کمک کردیم. ما با سکوتهایمان به نفرت فرصت دادیم ریشه بدواند و حالا باید از خودمان بپرسیم: چند زندگی دیگر باید قربانی شود تا بالاخره سکوت‌مان را بشکنیم؟ گاهی فاجعه فقط حاصل دست قاتل نیست؛ حاصل دهان‌های بسته و وجدان‌های خاموشی هم هست که سال‌ها تماشاگر بوده‌ایم.»

این پرسش‌ها واقعیتی انکارناپذیر را نشان می‌دهند که نباید نسبت به آن غافل بود. زنان نه‌فقط با افکار و مناسبات زن‌ستیزانه، بلکه با بی‌پناهی و فقدان نیرویی جمعی و سازمان‌یافته، و ابزارهای مادی برای دفاع از خود روبه‌رو هستند. نیرویی مستقل و متعهد که بتواند در متن زندگی روزمره محلات حضور داشته باشد و از زنان در معرض خشونت حمایت کند.

در آستانه‌ی ۲۵ نوامبر، روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان، و در شرایطی که طی یکی دو هفته اخیر ده‌ها زن به قتل رسیده‌اند، می‌خواهم ضرورت ایجاد تشکل‌های مستقل و توده‌ای زنان در محلات را به‌عنوان یکی از فوری‌ترین پاسخ‌های عملی به این وضعیت بررسی کنم.

«سازماندهی نیروی مادی دخالتگر و ایجاد پناهگاهی امن توسط تشکل جمعی زنان در محلات، ضرورتی فوری برای مقابله با خشونت و قتل‌های ناموسی»:


آمار و ارقام کشتن زنان تحت نام «ناموس پرستی» ابعادی وحشتناک پیدا کرده است.اما چطور می‌توان در جامعه‌ای که سالهاست کشتن زنان به مثابه‌ی غیرت مردان و حفظ آبروی خانواده و طایفه تقدیر می‌شود، به این فاجعه پایان داد؟ آیا می‌توان افکار زن‌ستیز و ناموس پرستی ارتجاعی را از ذهن تک تک مردان خانواده و اجتماع پاک کرد؟ آیا توضیح ریشه‌هایی وقوع قتل ناموسی کافی است؟ آیا می‌توان تنها با تبلیغ و آگاهی بخشی نیروی مادی و ساختارهای پدر-مردسالاری کشتار زنان را متوقف کرد؟

فاطمه بهزادی و ترگس نارنجی، فاطمه نظری، مریم گل‌محمدی، غنام فرنوش، مریم تقوی، مریم اکبری، زهرا سلیمانی، زهرا کریم دوست، سوگند صیادی، سوگند مشترکی، سپیده رئیسی، لیلا گلی و نسا علی‌زاده اسامی زنانی هستند که تنها در یکی دو هفتهٔ اخیر به دست مردان خانواده کشته شده‌اند و اخبار آن رسانه‌ای شده است. به تازگی پیکر بی‌جان شکیبا توازنی‌زاده نیز در یک باغ کشف شده است اما هنوز عامل یا عوامل قتل وی مشخص نیست. به این ترتیب آمار رسانه‌ای زنان به قتل رسیده تنها در عرض دو هفته به ۱۵ نفر رسیده است.

گزارش روزنامه شرق حاکی از آن است که: «اخبار زن‌کشی در سه ماه شهریور، مهر و آبان نشان می‌دهد که بیش از ۵۰ زن، کودک و حتی یک جنین به دلیل خشونت‌های خانگی کشته شده‌اند. در حالی که طبق اخبار محلی و حتی برخی اخبار موثق از اول فروردین تا ۲۱ مهرماه هم ۸۴ زن و‌کودک به همین دلیل قربانی شده‌اند، یعنی بیش از ۱۲۵ زن و کودک از شروع سال جان داده‌اند که این تنها شماری از پرونده‌های رسانه‌ای‌شده است.

دهها و صدها زن و کودک دیگر نیز در این شرایط وخیم اقتصادی و زندگی فلاکت‌باری که به توده‌های ستمدیده تحمیل شده است با خشونت‌های شدیدِ سرکوب دولتی، تعصبات خانوادگی و کهنه‌پرستی حاکم بر جامعه روبرو هستند. این واقعیت نشان می‌دهد که نمی‌توان نهاد خانواده را مامنی امن برای زنان مفروض گرفت و ضرورت دارد که نیروهای پیشرو و زنان و مردان برابری‌طلب با ایجاد کانون‌ها و نهادهای مستقل توده‌ای در سطح محلات و خارج از چهارچوب خانواده، محلی امن و نقطه اتکایی مستحکم برای زنانی ایجاد کنند که در معرض خطر و در محیط‌های پر از خشونت جامعه و خانواده روزگار می‌گذرانند.


سوگند صیادی، ۱۶ ساله، دانش آموزان یکی از مدارس کرمانشاه، روز ۲۴ آبان ماه ۱۴۰۵ توسط پدرش از طبقه پنجم به خیابان پرت شد و در دم جان باخت. تمام شواهد نشان می‌دهد که سوگند پیشتر بارها و بارها خشونت پدرش را تجربه کرده است اما هیچ پناهی نداشته است. در این مورد آخر نیز که منجر به قتل وی شد، سوگند پیش از بازگشت به خانه به دوستانش گفته بود که اگر به خانه برگردد، پدرش او را خواهد کشت. شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان در بیانیه خود روایت کرده است که او از مسئولان مدرسه خواسته بود موضوع زندگی خصوصی‌اش را با پدر در میان نگذارند، زیرا از واکنش خشونت‌آمیز او می‌ترسید. با این حال، بنا بر همین روایت، مسئولان مدرسه با پدر تماس گرفتند و سوگند همراه او به خانه رفت و به قتل رسید. خطری که سوگند را تهدید می‌کرد آشکار بود و خود او با صراحت هشدار داده بود، با این حال هیچ چیزی وجود نداشت تا مانع وقوع جنایت شود.


در دیماه ۱۴۰۳ نیز جنایتی مشابه اتفاق افتاد و غزاله حدودی به دست خواستگارش به آتش کشیده شد. قتل غزاله حدودی در نایسر سنندج و مرگ سوگند صیادی در کرمانشاه، با وجود تفاوت در شرایط و جزئیات، یک واقعیت مشترک را پیش چشم ما می‌گذارند: خشونت علیه زنان و دختران غالباً پیش از آنکه به جنایت منجر شود، نشانه‌های خود را آشکار می‌کند؛ تهدید، مزاحمت، کنترل، تحقیر و اعمال قدرتی که در محیط خانواده و جامعه جریان دارد. مسئله این است که در فاصله میان نخستین نشانه‌های خطر تا وقوع فاجعه، چه نیرویی در کنار قربانی قرار می‌گیرد و امکان مداخله پیدا می‌کند؟ غزاله حدودی، زن ۲۷ ساله و مادر یک دختر یازده‌ساله، پس از رد درخواست ازدواج خواستگارش، در محل کار خود در نایسر به آتش کشیده شد و بر اثر شدت سوختگی جان باخت. گزارش‌های منتشرشده از مزاحمت‌های مکرر خواستگار و ادامه اصرارهای او با وجود مخالفت غزاله حکایت دارند.

در ۱۶ دی ۱۴۰۳، جمعی از فعالان مدنی، اعضای تشکل صنفی معلمان و فعالان حقوق زنان در نایسر تجمع کردند و علیه این جنایت و فرهنگ مردسالارانه اعتراض کردند. این تجمع صدای اعتراض به قتل غزاله بود؛ اما پرسش اساسی همچنان باقی است: پیش از وقوع جنایت، چه نیرویی می‌توانست در کنار او بایستد و در برابر مزاحمت و تهدیدهای مکرر مداخله کند؟

این دو پرونده نشان می‌دهند که خشونت را نمی‌توان به رفتار فردی یک مرد خشن یا یک حادثه خصوصی درون خانواده تقلیل داد. مردسالاری صرفاً مجموعه‌ای از باورهای عقب‌مانده در ذهن افراد نیست؛ مناسباتی اجتماعی و مادی است که در خانواده، اقتصاد، فرهنگ، قوانین و نهادهای رسمی بازتولید می‌شود. در چنین مناسباتی، مردی که حق کنترل زندگی زن را برای خود مفروض می‌گیرد، مخالفت او را نه تصمیمی مستقل، بلکه سرپیچی‌ای می‌داند که باید با تهدید و خشونت پاسخ داده شود.


برای رژیم اسلامی هم به دلیل ماهیت مذهبی‌اش و هم از زاویه‌ی سرمایه‌داری و بازتولید نیروی کار، خانواده یک نهاد مقدس است. این نهاد مقدس اما، در مواردی به قتلگاه زنان تبدیل شده است. در کنار نهاد خانواده، مدرسه، مسجد، دادگاه و دیگر نهادهای تحت سلطه‌ی حاکمیت رژیم اسلامی قتل و کشتار زنان تحت نام ناموس را ممکن و توجیه می‌کنند. کل دم‌ودستگاه تبلیغاتی و ایدئولوژیک رژیم اسلامی به دفاع از کارکرد و ماهیت این نهادها خدمت می‌کند و همه‌ی این نهادها که کشتار زنان را توجیه و ممکن می‌کنند یک نیروی مادی و جمعی سازمان‌یافته هستند که زنان به صورت منفرد قادر به مقابله با آن نیستند و هیچ سطحی از تبلیغات و آگاهی بخشی به تنهایی نمی‌تواند به جنگ این ابزارها و نهادهای مادی برود.

وقتی این تصور با وابستگی اقتصادی زنان، فقدان تشکل‌های مستقل و توده‌ای زنان، بی‌پناهی حقوقی و بی‌عملی نهادهای مسئول و انسانهای پیشرو و آگاه همراه می‌شود، خطر خشونت مرگبار افزایش می‌یابد.

بنابراین، مقابله با این وضعیت فقط با محکوم‌کردن قاتلان، صدور بیانیه، برگزاری تجمع پس از جنایت و آگاهی‌بخشی عمومی ممکن نیست. همه این اقدامات ضروری‌اند، اما جای نیروی سازمان‌یافته‌ای را نمی‌گیرند که بتواند در زندگی روزمره زنان حضور داشته باشد و پیش از وقوع فاجعه وارد عمل شود. تبلیغ و اعتراض، بدون ترویج مستمر و تشکل‌یابی، نمی‌توانند به‌تنهایی ظرفیت مداخله اجتماعی ایجاد کنند. مسئله تبدیل آگاهی و خشم پراکنده به نیرویی متشکل، پایدار و توده‌ای است.


بایستی شرایط را طوری تغییر داد و چنان موقعیتی برای زنان جامعه بوجود بیاید که قدرت و امکان کشتن زنان توسط مردان خانواده و جامعه و به پشتوانه‌ی نیروی مادی و ساختارهای پدر-مردسالاری حاکمیت و نهادهای ارتجاعی به حداقل برسد. ترویج ایده‌ی ایجاد تشکل‌های مستقل زنان در محلات و بوجود آوردن نیرویی مادی و جمعی برای حمایت از زنان در معرض خطر در میان آن بخش پیشروان دغدغه‌مند که نسبت به فجایع قتل ناموسی بی‌تفاوت نیستند با هدف تغییر توازن قوای واقعی به نفع افکار مترقی و برابری‌طلب و عقب راندن تفکرات خشونت‌زای ناموس پرستی صورت می‌گیرد. نیروی مادی زن‌کشی را نمی‌توان تنها با محکوم کردن و مواخذه کردن متوقف کرد، در یک مبارزه‌ی واقعی با زن‌کشی به نیرویی مادی و واقعی احتیاج هست.

از همین‌رو، ایجاد تشکل‌های مستقل زنان در محلات، به‌ویژه در محلات حاشیه‌ای شهرها، ضرورتی فوری است. این تشکل‌ها نباید به محفل‌هایی محدود از فعالان یا مراکزی برای برگزاری نشست و صدور بیانیه تقلیل یابند. باید بر پایه مشارکت مستقیم زنان محله، با اعضای آگاه و پیشرو، ارتباط مستمر، جلسات منظم، پایگاه مشخص و برنامه‌ای روشن شکل بگیرند؛ تشکل‌هایی که زنان بتوانند مسائل و خطرهایی را که در محیط خانواده و زندگی روزمره با آن روبه‌رو هستند، به میان جمع بیاورند و برای حل آن‌ها نیروی مشترک ایجاد کنند.

چنین تشکل‌هایی برای آنکه بتوانند به پناهگاهی امن و نیرویی قابل اتکا برای زنان تبدیل شوند، باید از ظرفیت‌ها و سازوکارهای عملی مشخصی برخوردار باشند. ایجاد شبکه‌ای از زنان مورد اعتماد در محله، به‌گونه‌ای که زنان در معرض خشونت بتوانند با حفظ محرمانگی و امنیت به آن مراجعه کنند، یکی از نخستین ضرورت‌هاست. این تشکل‌ها باید هشدارها و گزارش‌های مربوط به خشونت را جدی بگیرند و سازوکاری برای بررسی میزان خطر، پیگیری فوری و برقراری ارتباط با نیروهای متخصص و متعهد داشته باشند. ایجاد ارتباط مستمر با وکلا، معلمان، پزشکان، مددکاران و دیگر نیروهای اجتماعی می‌تواند ظرفیت مداخله و حمایت را گسترش دهد. همچنین باید برای مواردی که جان و امنیت زنان به‌طور جدی تهدید می‌شود، امکان دسترسی به محل امن، حمایت حقوقی و پشتیبانی اقتصادی فراهم شود.


نکته اساسی این است که مداخله جمعی نباید به اقدامی شتاب‌زده تبدیل شود که خود زنان در معرض خطر را با تهدیدهای بیشتری روبه‌رو کند. حفظ محرمانگی اطلاعات، رعایت خواست و رضایت زن در معرض خطر، ارزیابی دقیق شرایط امنیتی و پرهیز از مواجهه مستقیم و خودسرانه با فرد خشونت‌گر، از اصول ضروری فعالیت چنین شبکه‌هایی است. هدف این است که هیچ زنی در برابر تهدید و خشونت تنها نماند و بتواند به نیرویی جمعی، آگاه، مسئول و سازمان‌یافته تکیه کند. تشکل زنان باید بتواند با پیگیری جمعی و شکستن انزوای قربانی، امکان اعمال خشونت بدون پاسخ‌گویی را کاهش دهد و هزینه اجتماعی و حقوقی آن را افزایش دهد.

اگر در نایسر تشکلی مستقل و متشکل از زنان وجود داشت که ده‌ها زن زحمتکش و پیشرو را در ارتباطی مستمر گرد آورده بود، غزاله می‌توانست مزاحمت‌های خواستگارش را به اطلاعشان برساند و از این تشکل درخواست حمایت کند. چنین تشکلی می‌توانست موضوع را از انزوای فردی بیرون بیاورد، پیگیری جمعی را سازمان دهد، با همکاری وکلای متعهد از مسیرهای حقوقی و حمایتی استفاده کند و در صورت تشدید خطر، برای تأمین امنیت و یافتن محل امن اقدام کند و در نهایت تبعات هر اقدام خشونت‌آمیزی را به فرد مزاحم گوشزد کند.

در مورد سوگند نیز وجود شبکه‌ای آگاه و پیگیر از زنان، معلمان و نیروهای اجتماعی می‌توانست امکان دیگری برای شنیدن هشدار او، پیگیری فوری وضعیت و مطالبه مداخله نهادهای مسئول فراهم کند. شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان نیز به درستی بر ضرورت ایجاد تشکل‌های دانش‌آموزی مستقل تاکید کرده است.


اگر چه حتی وجود تشکل‌های توده‌ای زنان و دانش‌آموزان نیز به تنهایی تضمین نمی‌کند که همه جنایت‌ها متوقف شوند؛ اما سازمان‌های مستقل توده‌ای می‌توانند از تنها ماندن قربانی و بی‌پاسخ ماندن هشدارهای او جلوگیری کنند.

بعلاوه، وظیفه‌ی این تشکل‌ها فقط به مقابله با خشونت و حمایت از زنان در معرض خطر محدود نمی‌ماند. تشکل مستقل زنان می‌تواند در متن زندگی روزمره محله حضور داشته باشد: در آموزش و افزایش آگاهی درباره حقوق زنان و کودکان، بهداشت و سلامت، مقابله با کودک‌همسری و ازدواج اجباری، شناسایی خشونت خانگی، پیگیری محرومیت تحصیلی دختران و مقابله با اعتیاد و دیگر آسیب‌های اجتماعی. تشکل مستقل زنان می‌تواند با ایجاد صندوق‌های همیاری، شبکه‌های حمایتی، کارگاه‌های مهارت‌آموزی، تعاونی‌های تولیدی و خدماتی و ارتباط با فرصت‌های شغلی، به تقویت استقلال اقتصادی زنان کمک کند. دسترسی به درآمد و امکان تأمین زندگی، وابستگی زنان به خانواده مردسالار را کاهش می‌دهد و قدرت تصمیم‌گیری و امکان خروج آنان از روابط خشونت‌آمیز را افزایش می‌دهد.

البته این فعالیت‌ها اصلا به معنای واگذاری وظایف دولت به تشکل‌های مردمی نیست. برعکس، با ایجاد تشکل مستقل زنان امکان مطالبه‌گری و تقویت اهرم‌های فشار اعتراضی علیه سیاست‌های نئولیبرالی و ضدزن دولت حاکم نیز افزایش می‌یابد. آموزش رایگان و باکیفیت، اشتغال، بهداشت، امنیت، حمایت از کودکان و خدمات اجتماعی مسئولیت نهادهای عمومی و دولت است که از طریق مطالبه گری مستمر و متشکل پیگیری می‌شود. تشکل زنان می‌تواند برای تحقق این حقوق مبارزه کند، نهادهای مسئول را به پاسخ‌گویی وادارد و در کنار آن، با همیاری و سازماندهی جمعی، ظرفیت حمایتی مستقل ایجاد کند.


به این ترتیب تشکل مستقل زنان یک ضرورت فوری و انکار ناپذیر است. اما استقلال تشکیلاتی زنان به معنای جدایی از مبارزه طبقاتی و انزوای سیاسی نیست. زنان کارگر و زحمتکش هم‌زمان با ستم جنسیتی، با استثمار، بیکاری، دستمزد پایین، فقر و بار سنگین کار خانگی و مراقبتی روبه‌رو هستند. سازمان‌یابی مستقل آنان برای بیان و پیگیری مطالبات مشخص جنسیتی، نه در تضاد با تشکل‌های عمومی کارگری، بلکه می‌تواند زمینه مشارکت فعال‌تر و برابرتر زنان در مبارزه مشترک طبقاتی را فراهم کند. وحدت واقعی با نادیده گرفتن ستم ویژه زنان به دست نمی‌آید؛ برعکس، از به‌رسمیت‌شناختن این ستم و فراهم‌کردن امکان سازمان‌یابی مستقل برای مقابله با آن تقویت می‌شود.

با سازماندهی کانون‌های توده‌ای نه تنها جان و زندگی انسان‌های بیشتری حفظ می‌شود، بلکه زنانی که از محیط‌های خشونت‌بار و خطر به قتل رسیدن رها می‌شوند به محکم‌ترین و موثرترین ستون‌های تشکل‌های مستقل زنان در محلات تبدیل می‌شوند. رهبران و قهرمانان تاریخ‌ساز از میان تحقیرشده‌ترین و سرکوب‌شده‌ترین زنان و مردان منکوب شده سربرمی‌آورند. آن‌ها عمیق‌تر از هر روشنفکر و فعالی موقعیت زنان در معرض آسیب را می‌شناسند و با اراده و توان تزلزل‌ناپذیری در برابر خشونت علیه زنان ایستادگی می‌کنند. همه‌ی اینها مشروط بر آن است نیروی پیشرویی در جامعه توان پیش‌قدم شدن را در خود پرورانده باشد و بستر و شرایط لازم برای گرد هم آمدن و متشکل شدن توده‌ی زنان زحمتکش و ستمدیده را فراهم کند؛ یعنی در پراتیک آگاهانه‌شان چیزی فراتر از تبلیغ و آگاهی بخشی انجام دهند. آگاهی بخشی و کار تبلیغی در میان توده‌ها جزو فعالیت‌های روتین نیروی پیشرو است، اما نمی‌توان منتظر ماند تا تعصبات ناموس پرستی و تفکرات زن‌کشی از ذهن تَک‌تَک مردان خانواده و تَک‌تَک مردان جامعه زدوده شود تا به کشتن زنان تحت نام ناموس پایان داده شود. رسالت نیروی پیشرو این است که همزمان با فعالیت آگاهگرانه و تبلیغی، یک بازوی جمعی و متشکل سازمان دهد تا با اتکا به نیروی مادی و توده‌ای در برابر نیروی مادی ارتجاع ضدزن بایستد. هیچ تغییری در جامعه اتفاق نمی‌افتد، مگر اینکه جرات و کاردانی پیش‌قدم شدن در صفوف اقلیت پیشروان بوجود آمده باشد.

از این منظر، تشکل‌های مستقل زنان در محلات حاشیه‌ای می‌توانند به‌تدریج به یکدیگر پیوند بخورند و شبکه‌ای گسترده‌تر در سطح شهر و منطقه ایجاد کنند. شکل‌گیری چنین شبکه‌ای به کار مستمر، کادرپروری، آموزش، ارتباط ارگانیک با زنان محله و برنامه‌ای مرحله‌بندی‌شده نیاز دارد. با این حال، تشکل واقعی با اعلام موجودیت و تبلیغ یک شعار ساخته نمی‌شود؛ بلکه در روند پاسخ‌گویی به نیازهای ملموس زنان، جلب اعتماد آنان و سازماندهی مبارزات مشترک شکل می‌گیرد.


نتیجه‌گیری:

از این زاویه می‌توان تاکید کرد که قتل غزاله و مرگ سوگند را نباید فقط به یاد آورد و محکوم کرد؛ باید از آن‌ها درس سازماندهی گرفت. محکوم‌کردن خشونت ضروری است، اما بدون سازمان‌یابی نیرویی که بتواند پیش از وقوع جنایت مداخله کند، این محکومیت‌ها به‌تنهایی مانع تکرار آن نمی‌شوند.

خشونت علیه زنان نیرویی مادی و متکی بر مناسبات اجتماعی است؛ مقابله مؤثر با آن نیز به نیرویی مادی، مستقل و متشکل نیاز دارد. زنی که تهدید می‌شود نباید تنها بماند؛ و هیچ دختری نباید برای شنیده‌شدن فریاد کمک خود، تا آستانه مرگ پیش برود. تشکل مستقل و توده‌ای زنان باید این امکان را به واقعیتی در زندگی روزمره محلات تبدیل کند.

همه‌ی ما و مخصوصا زنان که بیش از سایرین در معرض خشونت و خطرات جانی هستند به یک نیروی مادیِ مستقل و مردمی در جامعه احتیاج داریم که قابل اتکا باشد و هر کَس به هنگام تهدید و خطر بتواند به آن اعتماد کند و پناهگاهش باشد. آنچه که کشتن زنان را ممکن می‌کند فقط ساختارهای ستم‌گرانه‌ی سرمایه‌داری و مردسالاری نیست، فقط افکار و قوانین و سنت‌های ارتجاعی ضد زن نیست؛ بی پناهی و فقدان تشکل‌های مستقل زنان و خلاء یک نیروی جمعی قدرتمند و برابری‌طلب نیز میدان را برای تاخت و تاز قتل‌های ناموسی خالی گذاشته است. «ما نمی‌توانیم مقابله‌ی جدی با قتل ناموسی را به پایان دادن قطعی به سرمایه‌داری و مردسالاری موکول کنیم.» رسالت مبارزاتی و وظایف فوری امروز تقاضا می‌کند که با ایجاد سازمان‌های مستقل زنان در سطح محلات و شهرها و گرد آوردن نیروی لایزال زنان در تشکل‌های توده‌ای، بازویی سازمان‌یافته و مادی در برابر قتل‌ها و خشونت‌های سازمان‌یافته‌ی ارتجاعی و دولتی علیه زنان ایجاد کنیم. تجربه‌ی کارگران، معلمان، بازنشستگان و زندانیان سیاسی در زمینه‌ی اعتصابات و تجمع‌های مستمر هفتگی و مبارزات متشکلی که سازمان داده‌اند می‌تواند بسیار آموزنده و راهگشا باشد. هیچ زنی نباید تنها بماند. ایجاد تشکل مستقل زنان به عنوان نیرویی مادی در برابر ساختار مردسالارانه‌ی زن‌کشی و پایگاهی محکم و امن در سطح محلات یکی از رسالت‌های فوری و ضروری زنان پیشرو در محله، زنان معلم، بازنشستگان، کارگران، وکلا، پرستاران و مردان برابری‌طلب در سطح جامعه است.

آذرماه ۱۴۰۵

اشتراک در شبکه های اجتماعی: