دوشنبه ۲۸ مهر ۱۴۰۴

کنفرانس بین المللی «حقوق بشر در ایران پس از جمهوری اسلامی» با تمها و عناوین گوناگون، در روزهای شنبه و یک‌شنبه ۲۶ و ۲۷ مهر ۱۴۰۴ در شهر اسلو توسط نهادی بنام “سازمان حقوق بشر ایران”، برگزار گردید. این کنفرانس در روز اول شامل ۴ پانل با شرکت مجموعه‌ای از نمایندگان نهادها و احزاب و جریانات اپوزیسیون راست بورژوایی و ناسیونالیست و مدعی چپ و کمونیست در سطح ایران و کردستان برگزار گردید. روز دوم این کنفرانس به شکل غیر علنی و پشت درهای بسته برگزار شد. این کنفرانس تاکنون بیاینه پایانی انتشار نداده است.

محمود امیری مقدم مدیر سازمان حقوق بشر ایران و برگزار کننده این کنفرانس، آنرا “تلاشی برای گفتگوهای محترمانه احزاب سیاسی نام برد و گفت فرقی ندارد که ساختار سیاسی آینده چگونه خواهد بود و تأکید بر این است که همه ایرانیان از حقوق برابر بر خوردار باشند”. او در توجیه اینکه چرا روز دوم کنفرانس پشت درهای بسته برگزار شد، اعلام کرد “می‌خواستیم نمایندگان احزاب بدون ملاحظات و خود سانسوری با هم گفتگو کنند و همین گفتگوها در آینده زمینه اتحاد عملهایی را فراهم خواهند کرد”. اما در ‌واقع این سازمان و این کنفرانس که بدون شک از حمایت و امکانات مالی سازمانهای با اصطلاح غیردولتی دولت های اروپایی برخوردار است، با اهداف اعمال فشار همسو با این دولت ها بر رژیم جمهوری اسلامی و همراهی با پروژه‌های آنان برای آینده ایران ترتیب داده شده است. آنهم در شرایطی که آمریکا و غرب هنوز برنامه‌ای برای رژیم چنج یا براندازی جمهوری اسلامی در دستور کار ندارند بلکه می خواهند جمهوری اسلامی را با تشدید تحریم های اقتصادی و فشار های سیاسی وادار به تسلیم نمایند.

تا برنامه هسته‌ای و موشکی و سیاست و استراتژی شکست‌خورده خود در منطقه و حمایت از گروههای تروریست محور مقاومت را کنار بگذارد. البته تماسها و نشستهای لازم برای این منظور از کانالهای متفاوت از جانب آمریکا و قدرتهای اروپایی برای مذاکره و گفتگو بر سر این سازش و تسلیم با رژیم جمهوری اسلامی همچنان در جریان است. اما آنچه اکثریت قریب به اتفاق جریانات سیاسی شرکت کننده در این کنفرانس از جریانات سلطنت طلب و مدیریت گذار و جمهوری خواه و اصلاح طلب به آن امید بسته‌اند، براندازی حکومت اسلامی از طریق دخالت آمریکا و دیگر قدرتهای غربی و به خدمت گرفتن این جریانات در سناریوهای مربوطه می باشد. تا بلکه از آن طریق سهمی در قدرت سیاسی آینده در ایران نصیبشان گردد و از بالای سر کارگران و توده‌های مردم زحمتکش و بدون دخالت آنان حکومتی سرهم کنند.

چنین سناریویی در ضدیت آشکار با منافع و مصالح و مبارزاتی است که هم‌اکنون از جانب جنبش کارگری و دیگر جنبشهای اجتماعی در ایران برای سرنگونی انقلابی جمهوری اسلامی از طریق یک انقلاب اجتماعی در جریان است. مبارزاتی که با گسترش اعتصابات و اعتراضات توده‌ای سازمانیافته و سراسری می‌رود تا هدف استراتژیک خود را تحقق بخشد. این آن روندی است که حاکمان جمهوری اسلامی آنرا خطرناک ترین دشمن بقای خود به حساب می‌آورند و به وحشیانه ترین شکل ممکن در صدد سرکوب آن هستند.
کنفرانس بین المللی “حقوق بشر در ایران پس از جمهوری اسلامی” در اسلو را می‌توان در راستای گردهمایی هایی از قبیل برلین و جرج تاون و گرد همایی هفت جریان ناسیونالیست کردستان ایران در ماه گذشت در کلن آلمان به حساب آورد. هدف اصلی این گردهمایی‌ها تلاشی  برای آلترناتیو سازی از سوی احزاب و جریانات اپوزیسیون بورژوا لیبرال و ناسیونالیست در ایران و کردستان برای “دوره گذار” پس از جمهوری اسلامی است.

که در آن این احزاب و جریانات بتوانند از بالای سر مردم و در همکاری و با کمک آمریکا و هم پیمانانش، حاکمیت را به دست گرفته و میان خود تقسیم نمایند، بدون آنکه با مقاومتی روبرو گردند. عبدالله مهتدی که زمانی برای رسیدن به این آرزو  در کنفرانس بدنام جرج تاون واشنگتن در جوار رضا پهلوی قرار گرفت، در حاشیه این کنفرانس نیز تکرار کرد که: “در دوره گذار از جمهوری اسلامی باید با استانداردهای امروز و روشهای کمتر خشونت آمیز پیش رفت و این گذار نباید به تسویه حسابهای حزبی و گروههای اجتماعی تبدیل شود. مهتدی فراموش کرده است که در سال ۲۰۰۰ و پس از انشعاب از حزب کمونیست ایران و کومه‌له، خود او با توجیه اینکه “بلاخره ما با کومه‌له و حزب کمونیست جنگ خواهیم داشت و بهتر است این جنگ را همین جا در اردوگاه و قبل از رفتن به داخل ایران انجام دهیم”، اردوگاه کومه‌له را مورد حمله مسلحانه قرار داد. البته نتیجه آن حمله چیزی جز شکست و رسوایی برای او به همراه نداشت.

در این کنفرانس ابراهیم علیزاده رهبر جریان انشعابی از حزب کمونیست ایران و کومه‌له و حمید تقوایی لیدر حزب کمونیست کارگری ایران  با همان امید سهم داشتن در قدرت پس از سرنگونی جمهوری اسلامی در این کنفرانس شرکت کردند. جریان راست انشعابی از کومه‌له با شرکت در این کنفرانس نشان داد، در همان مسیری قرار گرفته که عبدالله مهتدی ۲۵ سال قبل با همان امید در آن قدم گذاشت. البته کنفرانس هم همان جایگاه را برای او در نظر گرفت و در پانل آخر او را در کنار شاهین مدرس از اعضای جریان جمهوری‌خواهان ایران و مدافع  سیاست‌های دولت اسرائیل در جنگ و نسل کشی غزه، قرار داد. برآشفتگی و عصبانیت علی زاده در پانل و پرداختن به مسائلی که ربطی به تم کنفرانس نداشت، عکس‌العملی در مقابل آن و انعکاس منفی بیرونی آن بود.

او سخنان خود را با حمله به اشخاص و جریاناتی شروع کرد که چرخش به راستش را مورد انتقاد قرار داده و به درست در مورد برگزار کنندگان این کنفرانس و ترکیب و ماهیت شرکت کنندگان آن، موضع خود را بیان کرده‌اند. علیزاده گفت: “عده‌ای برایمان در مورد ماهیت این و آن حزب (شرکت کننده در این کنفرانس) داستان سرایی می کنند. من با برنامه هیچ حزبی مخالف نیستم اما آنها باید قول بدهند که بعنوان حزب مسلح به کردستان بر نخواهند گشت”. از نظر او قول و وعده احزاب و جریانات ناسیونالیست مبنی بر اینکه مسلح نخواهند ماند کافی است. در حالی که تجربه دیگر بخشهای کردستان نیز نشان داده که در غیاب حضور توده ای مردم در صحنه مبارزه سیاسی جامعه و یک آلترناتیو چپ و انقلابی رادیکال، احزاب سیاسی مسلح با زور اسلحه حاکمیت را بدست گرفته‌اند و برای عدالت مورد نظر او و حل و رفع ستمگری ملی نیز اقدامی به عمل نیاورده‌اند.

واقعیت این است که رهبران و فعالان پیشرو جنبشهای اجتماعی، با تداوم مبارزات روزانه خود؛ با دامن زدن به اعتصاب و اعتراضات کارگری و توده ای علیه رژیم جمهوری اسلامی، برگزاری چنین کنفرانس و گردهمایی هایی با شرکت راست ترین جریانات اپوزیسیون بورژوا لیبرال، سلطنت طلب و ناسیونالیست را در راستای به بیراهه بردن و به انحراف کشاندن مبارزات جاری در جامعه ایران می دانند و در برابر آن خواهند ایستاد و این نقشه ها را خنثی خواهند کرد.

سخن روز: تلویزیون حزب کمونیست ایران و کومەله
https://alternative-shorai.tv
https://cpiran.org
https://komala.co
https://t.me/peshrawcpiran
www.facebook.com/Peshrawcpiran
www.instagram.com/Peshrawcpiran1 (http://www.instagram.com/Peshrawcpiran1)
https://t.me/KomalaCpiranTv