پنجشنبه ۲۸ اسفند ۱۴۰۴

امسال
بر سفرهٔ خاک، در نوروز

فقط
لاله می‌کارم.

به یادِ همهٔ خون‌های ریخته
به یادِ نام‌هایی که می‌شناسیم
و نام‌هایی که هرگز گفته نشدند

بهار می‌آید
زمین دوباره سبز می‌شود

اما
برای من
امسال
عیدی در کار نیست.

اگر بپرسند
امید کجاست،

خواهم گفت:
امید زنده است،

و وجدان نیز!

و
تا آن‌گاه

که بر سر مردمان
هر شب

آتش

از آسمان می‌بارد،

برای من

گستردنِ
سفرهٔ عید

ممکن نیست.

نوروز بمانید که ایّام شمایید
آغاز شمایید و سرانجام شمایید
در کوچه‌ی خاموش زمان، گام شمایید
ایّام ز دیدار شمایند مبارک
نوروز بمانید که ایّام شمایید