نمايندگان معلمان ايران در اجلاس جهانی کار؛ عليه سرکوب و فقر در ایران سخنرانی کردند
پنجشنبه ۱۴ خرداد ۱۴۰۵
در جريان صد و چهاردهمین اجلاس کنفرانس بینالمللی کار در ژنو، روز سه شنبه 12
خرداد نمایندگانی از معلمان ایران با گیلبرت اف. هونگبو، مدیرکل سازمان بینالمللی
کار و دبیرکل کنفرانس، دیدار و گفتوگو کردند. در این دیدار، شیوا عاملیراد، رابط
شورای صنفی فرهنگیان ایران در خارج از کشور، و اسماعیل عبدی، فعال سرشناس
صنفی معلمان، به همراه دیوید ادواردز، دبیرکل آموزش بینالملل، و مسئول ارتباطات
بینالمللی این نهاد حضور داشتند.
نمایندگان معلمان ایران در این دیدار گزارشی از وضعیت معلمان، کارگران و فعالان
صنفی در ایران ارائه کردند و از سرکوب سیستماتیک تشکلهای مستقل، بازداشت و
زندانی کردن فعالان کارگری و صنفی، فشارهای امنیتی بر معلمان و شرایط دشوار
اقتصادی کارگران و فرهنگیان سخن گفتند. آنان همچنین تأکید کردند که حضور
نمایندگان دولتی جمهوری اسلامی و نهادهای دولتساخته در نشستهای سازمان
بینالمللی کار نمیتواند جای خالی تشکلهای مستقل و نمایندگان واقعی کارگران و
معلمان ایران را پر کند.
در این دیدار، نمایندگان معلمان ایران خواستههای مشخصی را با دبیرکل سازمان
بینالمللی کار در میان گذاشتند. از جمله این خواستهها توقف فوری اعدامها و لغو
مجازات اعدام در ایران، آزادی کارگران زندانی، فعالان صنفی و مدافعان حقوق بشر،
فراهم شدن امکان ارتباط آزاد و مستقیم سازمان بینالمللی کار و نهادهای حقوق بشری
با اتحادیههای مستقل کارگری و صنفی در ایران، و تضمین دستمزد عادلانه و شرایط
کار ایمن برای همه کارگران و معلمان بود.
این دیدار در شرایطی انجام شد که به گفته نمایندگان معلمان، فشار بر جنبشهای صنفی
و کارگری ایران پس از خیزش دیماه ۱۴۰۴ افزایش یافته و همچنان صدها معلم،
کارگر و فعال مدنی با بازداشت، زندان، اخراج از کار یا محرومیتهای شغلی روبهرو
هستند.
بخش دیگر حضور معلمان ایران در اجلاس جهانی کار، سخنرانی اسماعیل عبدی در این
نشست بود. عبدی، معلم ریاضی، فعال صنفی و از چهرههای شناختهشده جنبش
معلمان ایران است. او سالها به دلیل فعالیتهای صنفی و دفاع از حقوق معلمان تحت
تعقیب، بازداشت و زندان قرار گرفت و نام او در سطح بینالمللی به عنوان یکی از
نمادهای سرکوب فعالان مستقل صنفی در ایران شناخته میشود. اسماعيل عبدی در
سخنرانی خود در ژنو، حضور هیئت رسمی جمهوری اسلامی و نهادهای کارگری
دولتساخته را در اجلاس سازمان بینالمللی کار توهین آشکار به اصل
سهجانبهگرایی خواند و از جامعه جهانی خواست در کنار مردم، کارگران و معلمان
ایران بایستد.
متن سخنرانی اسماعیل عبدی در اجلاس جهانی کار در ژنو
نمایندگان گرامی،
من اینجا با شگفتی و ناباوری در برابر حضور هیئتی از رژیم ایران و “خانه کار”
دولتساختهاش میایستم. این در حالی است که رهبران واقعی کارگران و معلمان در
زندان میپوسند ــ و این امر توهینی آشکار به اصل سهجانبهگرایی است که در قلب
مأموریت سازمان بینالمللی کار جای دارد.
امیدوارم همگی بپذیریم که دموکراسی مدرن از محیط کار، از اتحادیههای کارگری و از
مدارس آغاز میشود. اما آنچه در ایران میبینیم ــ زیر سلطه حکومت دینی و
سیاستهای اقتصادی نئولیبرال ــ آزار و اذیت مستمر فعالان سندیکایی و تخریب
سیستماتیک سازمانهای کارگری شکننده است؛ سازمانهایی که کارگران و معلمان را
از آخرین سنگر دفاعیشان در برابر نابرابری محروم میکند.
از این رو اجرای کامل کنوانسیونهای ۸۷، ۹۸، ۱۰۰ و ۱۱۰ سازمان بینالمللی کار
ضرورتی اجتنابناپذیر است؛ گامی متواضعانه اما حیاتی به سوی حقوق واقعی
کارگران، که جمهوری اسلامی آن را به طور مداوم و آشکار نادیده گرفته است.
در حالی که خط فقر حدود ۳۰۰ دلار در ماه است، معلمان با حدود ۱۵۰ دلار و کارگران
با میانگین ۱۲۰ دلار زندگی میکنند. کارگران و معدنچیان به دلیل شرایط ناایمن کار ــ
که مسئولان از آن به خوبی آگاهند اما آن را بیپاسخ میگذارند ــ مکرراً جان خود یا
توانایی کارشان را از دست میدهند.
از زمان قتل مهسا ژینا امینی در شهریور ۱۴۰۱ و خیزش متعاقب آن با شعار «زن،
زندگی، آزادی»، صدها معلم به خاطر فعالیتهای قانونی سندیکایی بازداشت، زندانی یا
از کار اخراج شدهاند. کارگران و فعالان کارگری در صنایع فولاد، نفت، معدن،
حملونقل، نیشکر هفتتپه و سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و
حومه با سرکوب و آزار مشابهی روبهرو شدهاند.
دیماه ۱۴۰۴ شاهد خیزشی دیگر بود ــ که بار دیگر با سرکوب وحشیانه روبهرو شد.
در عرض تنها دو روز، دهها هزار نفر کشته شدند و بسیاری دیگر بازداشت گردیدند.
با این حال، مردم ایران ایستادهاند ــ و مبارزهشان برای ایرانی دموکراتیک ادامه دارد.
از شما میخواهیم در کنار آنها بایستید.
از دولت ایران بخواهید:
برقراری فوری تمام خطوط ارتباطی؛
توقف تمام اعدامها؛
آزادی تمام کارگران زندانی، فعالان سندیکایی و مدافعان حقوق بشر؛
اجازه به دیدهبان حقوق بشر و سازمان بینالمللی کار برای ارتباط آزاد با اتحادیههای
مستقل کارگری در ایران؛
تضمین دستمزد عادلانه و شرایط کار ایمن برای تمام کارگران؛
زنده باد همبستگی بینالمللی.