نئوفاشیسم آمریکا و فاز جدید مداخله امپریالیستی در ونزوئلا
سه شنبه ۱۱ آذر ۱۴۰۴
استقرار ناوگان آمریکایی در دریای کارائیب، حملات موشکی به چند قایق و کشتن ده ها نفر از سرنشینان این قایق ها از طریق ارتکاب به جنایت جنگی در سواحل ونزوئلا و سپس اعلام بسته شدن کامل حریم هوایی این کشور از جانب دولت ترامپ و تهدید به محاصره و اقدامات مستقیم علیه نیروی هوایی آن، ونزوئلا را بار دیگر به کانون یکی از بحرانهای بینالمللی تبدیل کرده است. همزمان با این تحولات، تهدید به حملات زمینی و گسترش عملیات مخفی سازمانهای اطلاعاتی آمریکا، عملیات رسانه ای و سخن گفتن از سناریوهای مداخله نظامی و بیثباتسازی، ونزوئلا را با فاز جدیدی از بحران روبرو کرده است. این فشارهای نظامی، در کنار تحریمهای گسترده، تعقیب قضایی و تعیین جایزههای کلان برای دستگیری رئیس جمهور مادورو و دیگر سران سیاسی و نظامی ونزوئلا، ابزارهایی برای تضعیف بنیه اقتصادی، انزوای دیپلماتیک و آمادهسازی افکار عمومی برای یک تهاجم نظامی فراهم کرده است. از سوی دیگر تعمیق بحران اقتصادی ونزوئلا، تورم افسارگسیخته، سقوط ارزش پول ملی و قدرت خرید مردم، بیکاری، مهاجرت انبوه و نارضایتیهای واقعی مردم و بهره برداری اپوزیسیون راست وابسته به آمریکا از این اوضاع، این کشور را به سکوی پرش نئوفاشیست های امریکا برای پیشبرد سیاستهای امپریالیستی تبدیل کرده است.
سیاست امپریالیستی آمریکا در قبال ونزوئلا پیوند مستقیمی با موقعیت ژئوپلیتیک این کشور در رقابت قدرتهای جهانی مانند ایالات متحده، چین و روسیه، دسترسی آن به آبراهه های مهم دریایی و ذخایر عظیم نفتی این کشور دارد. ونزوئلا با حدود ۳۰۳ میلیارد بشکه ذخایر نفت اثبات شده یعنی بزرگترین ذخایر نفتی جهان با کنترل دولتی بر این منابع و استفاده از آن، و نقشی که درآمدهای نفتی می تواند در تقویت بنیه نظامی ارتش این کشور داشته باشد، از نظر نئوفاشیست های امریکا تهدیدی مستقیم برای امپریالیسم آمریکا و نیاز آن به سلطه بر منابع انرژی جهان بحساب می آید.
برچسبزدن دولت ونزوئلا بهعنوان «سازمان تروریستی خارجی» و استفاده از ژست مبارزه با باندهای مافیای مواد مخدر، ابزارهای سیاسی و «حقوقی» برای مشروعیتبخشی به عملیات نظامی، ترور هدفمند و محاصره اقتصادی را فراهم میکند و به امپریالیسم آمریکا اجازه میدهد با زیر پا نهادن آشکار همه قوانین شناخته شده بین المللی، جنگ برای منابع انرژی و گسترش مناطق نفوذ را تحت پوشش «مبارزه با جنایت سازمانیافته و دیکتاتوری» به افکار عمومی قالب کند.
تهدیدات فعلی در ونزوئلا در خلأ تاریخی شکل نگرفتهاند، بلکه ادامه منطقی چندین دهه مداخلات آمریکا در آمریکای لاتین هستند. کودتای پنهانی توسط سازمان سیا در گواتمالا در سال ۱۹۵۴، حمایت از کودتای پینوشه در شیلی در سال١٩٧٣، حمایت نظامی از کودتای نظامی در بولیوی و مشارکت در نقشه دستگیری و قتل چه گوارا در سال ۱۹۶۷، تلاش برای سرنگونی دولت کوبا و محاصره اقتصادی این کشور، حمایت مالی و تسلیحاتی از کنتراها علیه ساندنیست ها در نیکاراگوئه، حمایت از راستگرایان السالوادور، حمایت از نظامیان و باندهای موادر مخدر در کلمبیا علیه شورشیان فارک، تحریم های اقتصادی علیه ونزوئلا و حمایت از اپوزیسیون پرو امریکایی در این کشور، فقط نمونه هایی از مداخلات آمریکا در کشورهای آمریکای لاتین و عملیات رسانه ای علیه این کشورها بوده است.
در ونزوئلا، تحریمهای گسترده، تهدیدها و مداخله نظامی و عملیات مخفی، سیاستی را دنبال میکنند که هدف مستقیم آن تضعیف و براندازی حکومت مادورو است. پیامد آن، تشدید بحران اقتصادی، گسترش فقر و موج مهاجرتی سنگین بر طبقه کارگر و فرودستان این جامعه است. تجربه کشورهای همسایه مانند بولیوی و هندوراس و همه کشورهایی که آمریکا در آنها مداخله کرده است، نشان میدهد که مداخله گری های آمریکا به تثبیت رژیمهای سرکوبگر، عقبگرد اجتماعی و افزایش نابرابری ها و بی ثباتی منجر میشوند.
مادورو در واکنش به فشارهای روزافزون دولت آمریکا، بر دستگاه عریض و طویل بوروکراسی دولتی، ارتش و نیروهای امنیتی و بخشهایی از بورژوازی باصطلاح میهنی تکیه کرده و هزینه سنگین بحران اقتصادی را بر دوش کارگران و فرودستان گذاشته است. این سیاست ها باعث گسترش نارضایتی در میان کارگران و توده های مردم شده و اپوزیسیون راست وابسته به آمریکا از این اوضاع بحرانی بهره گرفته و احتمال سناریوی براندازی قدرت سیاسی از بالای سر مردم و توسط آمریکا را تقویت کرده است.
در این شرایط، راهحل انقلابی نه در حمایت از دولت مادورو، بلکه در دفاع قاطع از منافع کارگران و مردم زحمتکش ونزوئلا در برابر مداخله گری و میلیتاریسم آمریکا و ساختار سیاسی و طبقاتی حاکم و ساختن بدیلی مستقل کارگری و سوسیالیستی نهفته است. این بدیل لازم است بر پایه سازمانیابی کارگران در تشکل های توده ای و طبقاتی خود، کمیتهها و نهادهای توده ای در محلات شهرها و کنترل دموکراتیک کارگران بر تولید و توزیع و لغو امتیازات بوروکراسی و ارتش و نیروهای امنیتی شکل بگیرد. کارگران و زحمتکشان و فرودستان ونزوئلا با سازمانیابی صفوف خود می توانند هم در برابر مداخله آمریکا مقابله نمایند و هم فساد و دیکتاتوری حاکم را به چالش بکشند.
در سطح بینالمللی، وظیفه نیروهای سوسیالیست و کارگری و همه انسانهای آزادیخواه و برابری طلب سازماندهی کارزارهای سیاسی و تبلیغی و به راه انداختن جنبش توده ای علیه تحریم ها و مداخله گری نظامی امپریالیستی آمریکا در ونزوئلا و دیگر کشورهای منطقه و جهان با افق ضد سرمایه داری است. این کارزارهای سیاسی همزمان باید در برابر سیاست های دولت مادورو و اپوزیسیون راست وابسته به آمریکا، از منافع کارگران و زحمتکشان و مردم ستمدیده ونزوئلا حمایت کند. کارگران دانشجویان و انسانهای آزادیخواه و برابری طلب در آمریکا همانطور که نقش ارزنده ای در جنبش جهانی علیه نسل کشی اسرائیل و آمریکا در غزه ایفا کردند، در این کارزار نیز لازم است در اعتراض با سیاست های نئوفاشیستی دولت ترامپ، همبستگی و حمایت خود را از کارگران و مردم ستمدیده ونزوئلا اعلام کنند.
سخن روز: تلویزیون حزب کمونیست ایران و کومەله
www.facebook.com/Peshrawcpiran
www.instagram.com/Peshrawcpiran1