دوشنبه ۳۰ آبان ۱۴۰۱

روز یکشنبه ٢٩ آبانماه، مردم مبارز و جوانان رزمندە مهاباد با شدیدترین ووحشیانەترین نوع سرکوب از جانب رژیم جنایتکار جمهوری اسلامی روبرو شد.

نیروهای سرکوبگر حوالی ظهرگلوله باران مناطق مسکونی شهر را با انواع و اقسام سلاح های سبک و نیمه سنگین شروع نمود. با کلاش ،دوشکا، تیربار به جان انسانهای کارگر و زحتمکش افتاد. برپشت بام اکثر ساختمان ها، تک تیرانداز مستقر نمود. وقتی سرکوب به این طرز فجیع شروع شد عده زیادی از جوانان خود را آماده دفاع و مقاومت کردند. بسیار شجاعانه، جسور، خشمگین، عده ای از نیروهای یگان ویژه و چند (جاش) را زمینگیر ساختند. این پایان ماجرا نبود.

بعد ظهر نیروهای سرکوبگر حکومت نظامی اعلام کردند و به سرکوب وحشیانه تر مردم پرداختند. محله به محله هجوم بردند، در کوچه، به کوچه، ساکنان خانه ها را به رگبار بستند. در مناطقی که اعتراضات مشتعل تر بود، دست به ربودن، گروگان گرفتن و دستگیری افراد زدند.

حوالی غروب بیش از ٣٠ خودرو از انواع خودروهای نظامی را از ارومیه وارد مهاباد کردند. فقط سپاه پاسداران بیش از ۳۰۰۰ نیروی نظامی در مناطق مختلف شهر برای سرکوب و کشتار مردم مستقر کرده است. مزدورهای محلی، لباس شخصی ها هم تعدادشان بسیارزیاد برآورد شدەاست.

برق شهر را از نخستین ساعات شب به طور کامل قطع کرده است. در مناطقی که تظاهرات گسترده تر بوده است منع کامل رفت و آمد برقرار شده است. یک حکومت نظامی تمام عیار اما اعلام نشده در همه جا حاکم است.

علیرغم این همه خشونت و جنایت، مردم ستمدیده مهاناد و انسانهای جان به لب رسیده ای که هیچ چیز برای از دست دادن ندارند، در نقطه، نقطه شهر در حال اعتراض و مقاومت هستند. رژیم دقیقه به دقیقه بر شدت سرکوب می افزاید،. با بیشترین توحش شروع به خراب کردن دکه های کار و اماکن مسکونی سکنه شهر نموده است. همه جا را گلوله باران می کنند. با باتوم شیشه ها را می شکنند،. خانه های مسکونی زیادی به ویژه در نواحی محل اعتراضات وسیع توسط قوای سرکوب ویران گردیده است. حتی در کوی فرهنگیان، محله روناس، موکریان جنایت پشت جنایت آفریده اند. گفتنی و قابل تعمق است که هر چه رژیم سرکوب ها را شدیدتر و گسترده تر می کند، شعله های خشم و قهر و اعتراض و طغیان توده ها نیز سرکش تر و نیرومند می شود.

یکشنبه شب ٢٩ آبان برای اولین بار ساکنان بعضی مناطق که در ۶۸ روز گذشته ساکت بودند شروع به تظاهرات نمودند. مهاباد بوی خون و باروت می دهد. ۱۲ساعت گلوله باران بدون وقفه نه فقط هیچ خللی در اراده استوار توده معترض پدید نیاورده است که آنها را برای ادامه پیکار مصمم تر و راسخ تر ساخته است.

در خیابان ها آنچه می شنویم این است: تسلیم نمی شویم، مقاومت، مقاومت، باز هم مقاومت.