جمعه ۲۰ تیر ۱۴۰۴

منابعی از ایران و افغانستان تایید کردند که باقر رضایی، مهاجر افغان، در یکی از اردوگاه‌های ایران به‌دلیل شرایط نامناسب جان باخته‌ است.
افراد نزدیک به خانواده آقای رضایی گفتند که او ۶۰ ساله بود و در کرمان زندگی می‌کرد و پس از این که برگه سرشماری‌اش تمدید نشد، تصمیم گرفته بود که خود به تنهایی به افغانستان برگردد. این منابع گفتند: او نمی‌خواست خودش را تسلیم اردوگاه کرمان کند. چون اردوگاه کرمان از همه اردوگاه‌ها بدتر است و ماموران اذیت می‌کنند. باقر رضایی در تاریخ هفت تیر خانه‌اش در کرمان را ترک کرد تا از مسیر سیستان و بلوچستان، و زابل وارد افغانستان شود.

او در زابل به اردوگاه مهاجران رفت که خود را تحویل بدهد، تا پس از طی مراحل مسائل اداری و مقدار پولی که از مهاجران به نام مالیات و عوارض دریافت می‌شود به افغانستان برود، اما ماموران ایران بازداشتش کرده‌‎اند. جسد باقر رضایی پس از مرگ، به زرنج منتقل شد و تا زمان تحویل جسد به خانواده او در این بیمارستان نگهداری شد. یکی از پزشکان این بیمارستان به بی‌بی‌سی گفت: که نتیجه بررسی آن‌ها آثار ضرب و جرح را روی جسد تایید می‌کند. به گفته او آقای باقری در ایران درگذشت و جسدش از ایران به خاک افغانستان منتقل شده بود.