سه شنبه ۸ اسفند ۱۴۰۲

مهوش ثابت زاده‌ی سال ۱۳۳۱ در اردستان است. او پس از دریافت مدرک لیسانس روانشناسی از دانشگاه تهران به کار آموزشی و معلمی پرداخت اما در روند «پاکسازی»های حکومتی موسوم به «انقلاب فرهنگی» از کار اخراج شد.

مهوش ثابت، نهم مرداد ۱٤۰۱ به همراه چند شهروند بهایی دیگر از جمله فریبا کمال‌آبادی توسط نیروهای امنیتی بازداشت شد و ۳۰ آبان در شعبه‌ی ۲٦ دادگاه انقلاب تهران از بابت اتهام «تشکیل و اداره‌ی دسته یا جمعیت به قصد برهم زدن امنیت کشور» به تحمل ۱۰ سال حبس، دو سال ممنوعیت خروج از کشور، منع سکونت در تهران و ممنوعیت از فعالیت در گروه‌های اجتماعی و نیز مصادره‌ی برخی از اموالش محکوم شد.
او پیش از این نیز در اسفند ماه سال ۱۳۸۶ در مشهد بازداشت و به زندان اوین انتقال یافته بود.
مردادماه سال ۱۳۸۹ شعبه‌ی ۲۸ دادگاه انقلاب، مهوش ثابت را به ۲۰ سال زندان محکوم کرده بود که این حکم پس از هشت و نیم سال حبس به ۱۰ سال کاهش یافت و او ۲۷ شهریور ۱۳۹٦ از زندان آزاد شد. هر چند این رهایی دوام چندانی نداشت.
«حکایت عاشقی» و «مرا تو در نظر آور»، از جمله آثار ثابت است. او اغلب شعرهایش را در زندان سروده است و کتاب‌هایش نیز ناگزیر برای در امان ماندن از سانسور خارج از ایران منتشر شده‌اند. همچنین گزیده‌ای از آثار او به زبان انگلیسی ترجمه و با عنوان «شعرهای زندان» منتشر شده است.
مهوش ثابت اکنون در حالی یک دوره‌ی دیگر حبس ۱۰ ساله را در بند زنان زندان اوین می‌گذراند که به دلیل ابتلا به بیماری‌های مختلف، دچار درد دائمی است و به مراقبت‌های جدی پزشکی نیاز دارد.