شنبه ۲۱ تیر ۱۴۰۴

صبح روز جمعه بیستم تیرماه مراسم رسمی و نمادین کنار گذاشتن و آتش زدن اسلحه‌های۳۰ نفر از گریلاهای “پ. ک. ک” حزب کارگران کردستان، شامل کلاشینکف، بی کی سی و آر پی جی انجام شد. آن‌ها طی بیانیه‌ای اعلام کردند از پیام اوجالان تبعیت کردند و خواهان آزادی او شدند در بخشی دیگر از پیام گریلاها خواهان حمایت بین‌المللی و منطقه‌ای از پروسه صلح و آشتی شدند. در همان حال رهبری پ.ک.ک “ک.ج.ک” نیز بیانیه ای صادر کرد و در بخشی از آن آمده بود  این اقدامات با همکاری حکومت اقلیم کردستان، در محلی بنام “غار جاسه‌نه” واقع در اطراف شهرک “سورداش” از توابع سلیمانیه عراق آغاز گردید.

در این مراسم حدود ۲۰۰ نفر از نمایندگان احزاب کردستان عراق و هیأتهائی از “دیم پارتی”، نمایندگانی از سازمان ملل و صلیب سرخ جهانی و مدعوینی از ترکیه و اروپا و آمریکا تحت عنوان “شخصیتهای سیاسی و آکادمیک”، شرکت داشتند. رهبری “پ. ک. ک”، روز دوشنبه ۱۶ تیرماه طی اطلاعیه اعلام کرده بود که مراسم کنار گذاشتن اسلحه و از میان بردن آنها، صبح روز جمعه در منطقه‌ای در اطراف شهرک “دوکان” از توابع سلیمانیه کردستان عراق، برگزار خواهد گردید و از طریق یک شبکه تلویزیونی پخش خواهد شد. البته خبرنگاران نه اجازه پخش مستقیم آنرا داشتند و نه مجاز بودند با کسی از افراد”پ. ک. ک” مصاحبه نمایند. 

این درحالی است که روز چهارشنبه ۱۸ تیرماه عبدالله اوجالان رهبر زندانی “پ. ک. ک” پس از ۲۶ سال با موافقت مقامات امنیتی ترکیه برای اولین بار بطور محدود همراه با جمعی دیگر از هم بندانش ظاهر شد و یک پیام ویدیویی ۷ دقیقه‌ای را قرائت نمود. گویا ظاهرشدن اوجالان در این پیام نیز با درخواست “دیم پارتی” و موافقت اردوغان صورت گرفته بوده تا اوجالان بتواند بار دیگر خطاب به صفوف “پ. ک. ک” بطور علنی پیام تسلیم شدنش مبنی بر انحلال “پ ک ک” و کنار گذاشتن اسلحه و پایان مبارزه مسلحانه این حزب را  اعلام نماید. اوجالان در پیام خود که روز ۲۹ خرداد ضبط شده بود، اعلام کرد که: “روند کنونی گذار داوطلبانه از مرحله مبارزه مسلحانه به مرحله سیاست دمکراتیک و قانونی است. این یک پیروزی است نه یک شکست، اینک زمان صلح و گامهای عملی است زیرا هدف اصلی ما که به رسمیت شناختن هویت کردها بود، متحقق شده و در روزهای آینده خلع سلاح آغاز خواهد شد”. اوجالان خواستار تشکیل یک کمیسیون در پارلمان ترکیه برای نظارت بر باصطلاح “روند صلح و آشتی” شد.

“دیم پارتی” و اوجالان در حالی انحلال “پ. ک. ک” و از بین بردن سلاح را “پروسه صلح و آشتی” می نامند که رجب طیب اردوغان روز چهارشنبه ۱۸ تیر ماه به دنبال انتشار پیام اوجالان، در نشست هفتگی “حزب عدالت و توسعه”، در پارلمان ترکیه همچنان آنرا “ترکیه‌ای بدون ترور” نام برد و تا کنون حاضر به دادن هیچ امتیازی به “پ. ک. ک” و اوجالان نبوده است. حتی به او اجازه ندادند پیام را به صورت آزادانه بیان و ارسال کند. در این رابطه حتی دولت باغچلی رهبر حزب فاشیست حرکت ملی ترکیه که پیشنهاد دهنده طرح باصطلاح “پروسه صلح و آشتی” بود، روز پنج شنبه ۱۹ تیر با انتقاد از اردوغان، گفت: “دولت بیش از این نمی‌تواند سکوت اختیار کند و باید خود را صاحب این پروژه بداند. اینک وظیفه دولت است که اقداماتی انجام دهد”. 

اما اردوغان فرصت طلبانه می‌خواهد تسلیم و خلع سلاح “پ. ک. ک” را به حساب موفقیت و پیروزی خود به خورد مردم ترکیه بدهد تا بلکه بتواند شکستهای انتخاباتی خود در مقابل رقیبان را که نتیجه تعمیق بحرانهای سیاسی و اقتصادی داخلی و منطقه‌ای ترکیه است جبران کند. اردوغان در سخنانش در پارلمان گفت: “روز دوشنبه ۱۶ تیر با هیأت دیم پارتی ملاقات پر دستاوردی داشتم. دراین دیدار ما برهدف خودمان مبنی بر ترکیه‌ای بدون ترور تأکید کردیم. وقتی دیوار ترور فروپاشید، همه چیز بهتر خواهد شد. ملت ما دهها سال است منتطر آشتی بوده‌اند و باید این پروسه سریعتر و به دور از حادثه ناگوار و خرابکاری مراکز شرارت به نتیجه برسد”. به احتمال زیاد منظور اردوغان از مراکز شرارت جریانات مخالف در داخل دولت و برخی از دولت های منطقه است.

از سوی دیگر عمر چلیک جانشین رهبر حزب “آک پارتی” و سخنگوی این حزب طی مصاحبه‌ای در این باره گفت:” در صورت کنار گذاشتن اسلحه از جانب پ.ک.ک، اردوغان روز شنبه ۱۲ ژوئیه، سخنرانی همه جانبه‌ای که محتوای آن هنوز معلوم نیست، ایراد خواهد کرد. چلیک افزود که کنار گذاشتن اسلحه شامل، پ.ک.ک عراق   ، نیروهای سوریه دمکرات و پژاک نیز خواهد بود. چلیک در رابطه با سرنوشت گریلاهای پ.ک.ک نیز به شکلی نا مربوط و مبهم گفت: “در قانون ترکیه چه در مورد کسانی که جرمی مرتکب نشده‌ باشند و خود را تسلیم کنند و چه کسانی که جرمی مرتکب شده‌اند و تسلیم یا دستگیر می شوند، راهکارهای زیادی دارند که هنوز معتبر و کارا هستند. بر اساس گفته چلیک هنوز معلوم نسیت حکومت ترکیه چگونه به رهبری و گریلاهای پ.ک.ک برخورد خواهد کرد. اما تولای حاتم ئوغوللاری عضو رهبری و سخنگوی فراکسیون “دیم پارتی” در مجلس اظهار داشت کار زیادی پیش رو داریم باید به زودی و قبل از شروع تعطیلات پارلمان، کمیسیونی تشکیل گردد تا تصمیم بگیرد واقدام کند و این پروسه تسریع شود.

حزب کارگران کردستان “پ. ک. ک”، که زمانی از استراتژی “استقلال کردستان بزرگ”، کوتاه نمی آمد، حال به رسمیت شناختن هویت کردها در ترکیه را بسنده می داند. معلوم هم نیست هویت کردها در ترکیه توسط چه کسی و چه زمانی به رسمیت شناخته شده است. واقعیت این است که به دلیل وجود جنبش توده ای علیه ستمگری ملی و همچنین تحولاتی که در این زمینه در کشورهایی که با مسئله کرد مواجه هستند روی داده، مسئله کرد به یک پدیده عینی، ابژکتیو و غیر قابل انکار نه تنها، در این کشورها ، بلکه در خاورمیانه تبدیل شده و انعکاس گسترده جهانی پیدا کرده است. امروز در خاورمیانه بدون توجه به جایگاه مسئله کرد نمی توان اوضاع خاورمیانه را تبیین کرد. بنابراین تحت این شرایط برسمیت شناختن یک پدیده غیر قابل انکار تحت عبارت تحقیر آمیز «ترکیه ای بدون ترور» از جانب اردوغان نه تنها به معنای دادن هیچ امتیازی به مردم کردستان نیست، بلکه دغلکاری آشکار دولت ترکیه را به نمایش می گذارد.

پیام صلح و جامعه دمکراتیک اوجالان و متعاقب آن پروسه خلع سلاح و انحلال پ ک ک، در میان بخش های از مردم کردستان این توهم و خوش باوری را دامن زد، که رهبری پ ک ک در برابر گرفتن امتیازاتی در راستای تحقق مطالبات مردم کردستان آماده خلع سلاح و انحلال خود شده است. اینها در حالی است که نه تنها سخنی از احقاق حقوق دمکراتیک مردم کردستان به میان نیامده است، بلکه  دولت فاشیست اردوغان حقوق اولیه مردم ترکیه در سراسر این کشور را روزانه مورد تعرض قرار می دهد؛ مخالفان سیاسی خود را دستگیر و روانه زندان می‌کند؛ حتی قواعد بازی دمکراسی روال کار را هم زیرپا می‌گذارد؛ کسانی چون صلاح الدین دمیرتاش رئیس حزب سیاسی “هه ده په” و اکرم امام اوغلو شهردار منتخب مردم استانبول که در انتخابات یک میلیون رأی از کاندید حزب عدالت و توسعه بیشتر رأی آورده بود را دستگیر و زندانی می کند؛ شهرداران و نمایندگان منتخب در شهرهای کردستان که در نمایش انتخاباتی دولت برگزیده می شوند را برکنار و به جای آن‌ها قیوم منتسب خود را می‌گذارد.

دولت ترکیه در همین دوره بیش از هزار عملیات نظامی در کردستان عراق و سوریه که بخش هایی از خاک آنها را به بهانه مقابله با پ ک ک اشغال کرده انجام داده است، در چنین شرایطی این روند تشدید سرکوب و توسعه طلبی را روند «دمکراتیزاسیون» ترکیه یا روند «صلح جامعه دمکراتیک» نام نهادن معنایی جز خاک پاشیدن به چشم مردم ستمدیده کردستان ندارد. یک حزب سیاسی می تواند به دلایل مختلف از جمله نبود یک پشت جبهه قابل اتکا برای این شکل از مبارزه در درون خاک کشور، یا نا خوانایی آن با منافع مبارزه توده ای در مقطعی خاص و …  تاکتیک مبارزه مسلحانه را کنار بگذارد، همه اینها برای یک حزب سیاسی قابل درک است. اما خلع سلاح تحت عنوان آغاز«پروسه صلح و جامعه دمکراتیک» در شرایطی که دولت اردوغان با اقتدار سیاست های فاشیستی خودش را علیه مردم کردستان و سراسر ترکیه ادامه میدهد و حتی قواعد دمکراسی روال کار را هم رعایت نمی کند جز محتوایی تسلیم طلبانه به اسلحه سوزانی و انحلال پ ک ک نمی دهد. واقعیت این است که رسالت احزاب ناسیونالیست حتی در شکل «میلیتانت آن» برای حل مسئله کرد و پایان دادن به ستمگری ملی به شیوه دمکراتیک مدت ها است به پایان رسیده است. 

سخن روز: تلویزیون حزب کمونیست ایران و کومه له
https://alternative-shorai.tv
https://cpiran.org
https://komala.co
https://t.me/peshrawcpiran
www.facebook.com/Peshrawcpiran
www.instagram.com/Peshrawcpirn
https://t.me/KomalaCpiranTv