دوشنبه ۲۷ فروردین ۱۴۰۳

روزیکشنبه ٢٦ فروردین، همچون یکشنبه های گذشته بازنشستگان تامین اجتماعی و فولاد نیز برای پیگیری مطالباتشان تجمع داشتند تجمعات بازنشستگان تامین اجتماعی در شهرهای :

• شوش،
• اهواز،
• اراک،
  و فولاد در:
• فائمشهر
• واصفهان
  برگزار شدند. در این تجمعات بازنشستگان شعار میدادند:
  (تورم اسفبار حاکم شده به بازار)،
  (لشکری، کشوری، تامین اجتماعی، اتحاد ، اتحاد)،
  (تا حق خود نگیریم، از پا نمی نشینیم)،
  (رئیسی بی عرضه برگرد برو تو حوزه)،
  ( وزیر بی کفایت استعفاء، استعفاء)،
  (بازنشسته داد بزن، حقتو فریاد بزن)،
  (تورم، گرانی، بلای جان مردم)،
  (درد ما درد شماست مردم به ما ملحق شوید)،
  و (فقط کف خیابون، بدست میاد حقمون)
  علاوه بر تجمعات اعتراضی، بازنشستگان بحران آفرینی و جنگ افروزی حکومت را محکوم کرده اند. از سوی تشکلهایی چون شورای بازنشستگان و شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان علیه جنگ افروزی حکومت موضعگیری شده است. شورای بازنشستگان ایران در این رابطه بیانیه داده و مینویسد:« فضای جنگی و کوبیدن بر طبل مبارزه با دشمن ، در حقیقت مقابله با اتحاد و همبستگی و مقاومت‌های مردمی است که تغییر شرایط موجود را تصمیم گرفته اند. کارگران، بازنشستگان ، زنان و کودکان، معلمان و دانشجویان، روستاییان فاقد آب و زمین به بهانه جنگ در معرض سرکوب بیشتری قرار می‌گیرند. شورای بازنشستگان ایران در کنار همه گروه ها، تشکلها و اکثریت جامعه ی بیزار از جنگ، خطاب به بانیان آن اعلام می‌کند که این جنگ و تنش ها هیچ ربطی به منفعت مردم و زندگیشان ندارد و علیه منافع ماست و در نتیجه هر چه زودتر باید به این بحران خاتمه داده شود. آنقدر بحران بر سرمان ریخته اید که تحمل این درگیری‌ها برایمان آوار فاجعه روی فاجعه است. مردم صلح و زندگی می‌خواهند. از جنگ و مرگ و ویرانی بیزارند. لعنت بر جنگ و جنگ افروزان.»
  شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان نیز در همین رابطه مینویسد: «حکومت حاکم بر ایران با فرستادن دهها فروند پهباد و موشک به اسرائیل حمله‌ای را آغاز کرده که حتی اگر به همین یک شب ختم شود در نهایت قربانیان آن زنان، کودکان و فرودستانی خواهند بود که به سفره آن تعرض شده و از سفره آنان اسباب این موشک‌پرانی‌ها تامین می‌شود. در جنگی تمام‌عیار هم بدیهی است که منافع هیچ یک از دو ملت گرفتار حکومت‌های مذهبی و فاشیست تامین نخواهد شد و آوارگی و فقر دامنگیر مردمی می‌شود که در همین شرایط هم گرفتار تامین حداقل‌های زندگی هستند.»