جمعه ۱۷ مهر ۱۴۰۵

گزارشگر ویژه سازمان ملل متحد در امور حقوق بشر ایران با اشاره به اقدامات سرکوبگرانه جمهوری اسلامی طی بیش از چهار دهه حاکمیت در ایران گفت که این سرکوب‌ها نتوانسته ایرانیان را از حضور در خیابان بازدارد بلکه تنها نارضایتی‌های مردمی را عمیق‌تر کرده‌ است.

مای ساتو روز پنجشنبه ۱۶ مهر با انتشار بیانیه‌ای در رسانه اجتماعی ایکس نوشت: ایران پیشینه‌ای طولانی در اعتراضات دارد، واکنش حکومت هم الگویی آشنا را دنبال می‌کند؛ استفاده از نیروی مرگ‌بار، بازداشت‌های خودسرانه، اعدام، متهم کردن معترضان به جاسوسی و تروریسم و اعمال فشار بر خانواده‌های آنها.

او اضافه کرد: چهارسال از مرگ ژینا مهسا امینی در بازداشت گشت ارشاد می‌گذرد، اما نارضایتی‌هایی که جنبش زن، زندگی، آزادی را رقم زدند هم‌چنان برقرار مانده‌اند. اعتراضات دی ماه لایه دیگری از فقدان را بر رنج‌های پیشین مردم افزود. هر دور از اعتراضات به جای پاسخگویی، با سرکوب مواجه شده اما نارضایتی‌ها پابرجا باقی مانده‌اند.

گزارشگر ویژه سازمان ملل متحد در امور حقوق بشر ایران در ادامه بیانیه خود نوشت: آنچه تغییر کرده است تنها میزان این واکنش‌ها است که با هر دوره از اعتراضات شدیدتر شده است. در همین حال، فضای موجود برای اعتراض کاملاً بسته است. محدویت‌های قانون اساسی، الزام به دریافت مجوز، جرایم امنیتی با تعاریف کلی و قانون تشدید مجازات جاسوسی مصوب ۱۴۰۴ باعث شده‌ که تقریباً هر نوع اعتراضی غیرقانونی تلقی شود.

خانم ساتو همچنین به وضعیت محبوبه شعبانی معترض محکوم به اعدام و محبوس در زندان مشهد و شرایط علی زارعی از مجروحان چشمی محکوم به اعدام اعتراضات سال ۱۴۰۱ اشاره و از صدور احکام اعدام توسط جمهوری اسلامی به بهانه‌هایی همچون :کمک به مجروحان، مطالبه تغییر و حضور در خیابان‌ انتقاد کرد.

گزارشگر ویژه سازمان ملل متحد در امور حقوق بشر ایران در پایان از مقامات حکومت جمهوری اسلامی خواست تمامی اعدام‌ها را متوقف کنند، همه احکام اعدام مرتبط با اعتراضات را لغو کنند و مخالفت و اعتراض مسالمت‌آمیز را نه به عنوان تهدید، بلکه به عنوان بخشی از یک جامعه سالم به رسمیت بشناسند.