فقط با تودهای کردن جنبش نه به اعدام میتوان ماشین سرکوب و اعدام رژیم اسلامی را متوقف کرد
یکشنبه ۱۰ خرداد ۱۴۰۵
با آغاز جنگ ۴۰ روزه دولتهای آمریکا و اسرائیل با جمهوری اسلامی، رژیم برای بقای خود بازهم روند صدور و اجرای احکام اعدام را با شتاب بیشتری پیش برده است. حکومت اسلامی طی سه ماه گذشته، هزاران نفر را دستگیر کرده؛ بیش از ۴۰ نفر از زندانیان بیدفاع را با هدف ایجاد فضای رعب و وحشت در جامعه، اعدام کرده است؛ برای دهها نفر دیگر با اتهامات بیپایه و نخ نمای جاسوس اسرائیل، اقدام علیه امنیت داخلی، همکاری با دشمن از طریق ارسال عکس و اطلاعات برای رسانههای باصطلاح “معاند”، “محاربه”، “بغی”، عضویت یا همکاری با احزاب سیاسی کردستان، تجزیه طلبی و غیره احکام اعدام صادر کرده است.
این رژیم فاسد طی چهار دهه گذشته در مقابل هر خیزش اعتراض تودهای و طبقاتی علیه حکومت و به دنبال ناکامی در هر جنگی نیز به جان زندانیان و به ویژه زندانیان سیاسی افتاده تا به خیال خود با ایجاد فضای رعب و وحشت در جامعه، اعتراضات کارگران و تودههای مردم معترض برای تحقق خواست و مطالبات خود را به شکست بکشاند. به این ترتیب جمهوری اسلامی از سرکوب و اعدام هم بهعنوان استراتژی و هم به عنوان تاکتیکی برای تداوم بقای خود استفاده می کند. از این نظر دستگاه قضائیه رژیم به ریاست غلامحسین محسنی اژهای جلاد در جریان محاکمات نمایشی چند دقیقهای، حتی بدون رعایت قوانین کذایی جمهوری اسلامی و ندادن اجازه به متهم یا وکیل برای دفاع از خود و تنها با استناد به اخذ اعترافات اجباری دستگاههای امنیتی تحت شکنجههای قرون وسطایی، احکام سنگین زندان و اعدام صادر میکنند. بههمین دلیل است که احکام اعدام در دادگاههای در بسته و غیرعلنی و توسط قاضیهای مرگ امثال صلواتی و در شرایط قطع اینترنت صادر میگردند و از هیچ وجاهت حقوقی و قضایی برخوردار نیستند، این احکام سیاسی هستند.
تعمیق و گسترش بحرانها و اختلافات داخلی و به ویژه بحران اقتصادی، بیکاری، گرانی، تورم، سقوط ارزش ریال و کاهش قدرت خرید کارگران و اقشار تهیدست جامعه و چشم انداز تیره و تار جنگ آمریکا و اسرائیل، نگرانی رهبران و هسته مرکزی فرماندهان سپاه پاسداران، از بروز یک انفجار عظیم اجتماعی را دو چندان کرده است. از این نظر در مواردی حتی زندانیانی را که در جریان جنبش انقلابی ژینا، دستگیر و محکومیت زندان گرفتهاند را نیز مجددأ در دادگاه باصطلاح “انقلاب” محاکمه و به اعدام محکوم کردهاند.
البته چنین پدیدهای که نشان میدهد احکام صادره از سوی دادگاههای فرمایشی رژیم نه حکم قضایی و حقوقی بلکه احکام سیاسی هستند، و این تازگی ندارد. اعدام هزاران زندانی مخالف حکومت اسلامی در سالهای ۶۰ و ۶۷ که دوران محکومیت زندان را می گذراندند نیز اقدام سیاسی و ابزار ایجاد رعب و وحشت در جامعه و با هدف بقای رژیم اسلامی بود. سازمان عفو بینالملل “امنستی ایننترناشنال” روز پنجشنبه هفتم خرداد اعلام کرد که از زمان حمله آمریکا و اسرائیل به ایران در نهم اسفند، حکومت ایران بیش از شش هزار نفر از معترضان، روزنامهنگاران، وکلا، مدافعان حقوق بشر، مخالفان سیاسی و اعضای اقلیتهای ملی و مذهبی را بازداشت کرده است و مقامات ارشد قضایی، دستور تعقیب و محاکمهٔ سریع افراد بازداشت شده به ویژه در پروندههایی با اتهامات مستوجب اعدام را، صادر کردهاند”. این سازمان هشدار داده که “دستکم ۷۸ معترض، زندانی سیاسی و افرادی که به ارتباط واقعی یا ادعایی با گروههای مخالف متهم شدهاند، زیر حکم اعدام قرار دارند و با خطر جدی اجرای حکم روبهرو هستند”. این سازمان تأکید کرده است که تکرار اتهامات جاسوسی، همکاری با دشمن، مشارکت در اعتراضات و عضویت در گروههای مخالف از جانب جمهوری اسلامی برای همه زندانیان سیاسی، نشان میدهند که این احکام اعدام بیش از آنکه نشانه اجرای عدالت باشد، ابزاری برای سرکوب اعتراض و ایجاد رعب و وحشت در جامعه است.
با این حال اعدام بعنوان “قتل عمد حکومتی” و جنایت و سرکوب سازمانیافته، طی چهار دهه گذشته برای حکومت جمهوری اسلامی جز افزایش و بازتولید خشونت و نفرت و بیزاری دستاوردی نداشته است و شاهد رشد و گسترش دامنه اعتراضات کارگران و تودههای مردم تهیدست نیز بوده است. خواست آزادی زندانیان سیاسی و لغو مجازات اعدام یا شعار “نه به اعدام” زمانی رژیم جمهوری اسلامی را وادار به عقب نشینی خواهد کرد که همانند جنبش “نه به حجاب اجباری” به یک خواست و شعار فراگیر و مداوم سراسری در همه جنبشهای اجتماعی تبدیل گردد. تنها در این صورت حاکمان رژیم اسلامی نخواهند توانست با توجیه وابستگی متهم به دشمن خارجی و جاسوسی و تهدیدات امنیتی و دیگر بهانهها، به جان انسانها دست ببرند؛ تنها در این صورت آنها خواهند فهمید که عمل شنیع اعدام و سلب حق حیات از انسان برایشان هزینههای گزافی در بر خواهد داشت. بنابراین در چنین شرایطی به رغم وجود فضای امنیتی و سرکوب، یکی از اولویتهای فعالین چپ و سوسیالیست در جنبش کارگری و دیگر جنبشهای اجتماعی و وظیفه اخلاقی و انسانی همه انسانهای آزادیخواه و برابری طلب در داخل و خارج ایران، تبلیغ و ترویج پیگیرانه مخالفت با اعدام و براه انداختن و مشارکت فعال در کمپینهای “نه به اعدام” است. در چنین حالتی مبارزه علیه اعدام زندانیان به جنبشی نیرومند برای توقف افسار گسیخته اعدامها و عقب نشاندن حکومت اسلامی تبدیل میگردد و گامی دیگر در جهت سرنگونی این رژیم خواهد شد.
سخن روز: تلویزیون حزب کمونیست ایران و کومەله
www.facebook.com/Peshrawcpiran
www.instagram.com/Peshrawcpiran1
https://t.me/KomalaCpiranTvhttps://alternative-shorai.tv