علیه کشتار کولبران دست به دست هم دهیم
یکشنبه ۱ آذر ۱۴۰۵

بنا بر گزارشهای منتشرشده، روز جمعه ۲۹ آبانماه، کولبری به نام بهمن خدری، ۳۴ ساله و اهل روستای مالته از توابع شهرستان بانه، در پی تیراندازی نیروهای انتظامی جمهوری اسلامی جان خود را از دست داد. به گفته همراهان وی، بهمن خدری که متأهل و دارای دو فرزند بود، حوالی ساعت سه بامداد روز جمعه، در محدوده مرزی مالته با کردستان عراق، بدون دریافت هیچگونه اخطار قبلی، هدف تیراندازی مستقیم نیروهای نظامی قرار گرفت و بهشدت مجروح شد. او بر اثر شدت جراحات جان باخت. هرچند آمار دقیقی از میزان تلفات کولبران در دست نیست، اما بر اساس آمار ثبتشده نزد نهادهای مدافع حقوق بشر در کردستان، از ابتدای سال ۱۳۹۰ تا پایان نیمه نخست سال ۱۴۰۵، بیش از ۷۷۰ کولبر در مناطق مرزی کردستان جان خود را از دست دادهاند و بیش از ۱۸۹۰ نفر نیز زخمی شدهاند. این افراد یا هدف تیراندازی مستقیم نیروهای نظامی قرار گرفتهاند یا در اثر عواملی همچون سقوط از کوه و ارتفاع، ریزش بهمن، سرمازدگی، انفجار مین، حوادث رانندگی و دیگر حوادث مرتبط با کولبری جان باخته یا مصدوم شدهاند.
این کولبران در حالی به اتهام بهاصطلاح حمل کالای قاچاق هدف تیراندازی مزدوران مسلح جمهوری اسلامی قرار میگیرند که حتی مطابق قوانین مصوب مجمع تشخیص مصلحت نظام در زمینه نحوه اعمال تعزیرات حکومتی راجع به قاچاق کالا، پس از توقیف وسیله نقلیه، حامل کالا به پرداخت جریمهای معادل دو برابر ارزش کالا محکوم میشود. با این حال، جمهوری اسلامی طی سالهای اخیر صدها تن از کولبران، این انسانهای شریف و زحمتکش، را به اتهام حمل کالای قاچاق کشته یا مجروح کرده است. کولبران برای تأمین حداقل معاش خود و خانوادههایشان ناگزیرند از مسیرهایی عبور کنند که هر لحظه ممکن است به بهای جانشان تمام شود. اما کولبری، با وجود همه دشواریها و مخاطراتش، برای مردمی که هیچ منبع درآمد دیگری ندارند، بهمنزله یک «شغل» درآمده است. توده وسیعی از کارگران بیکار منطقه به این کار طاقتفرسا روی آوردهاند. گسترش بیکاری و فقر، این کار مخاطرهآمیز را به مردم زحمتکش کردستان تحمیل کرده است. واقعیت این است که بیکاری در کردستان ابعادی فاجعهبار پیدا کرده است. در چنین شرایطی، کارگران و زحمتکشان مناطق مرزی، در مقایسه با بسیاری از مناطق دیگر ایران، از کمترین فرصتهای اشتغال برخوردارند.
ازاینرو، شمار زیادی از مردم این مناطق از سر ناچاری و برای تأمین نیازهای اولیه زندگی، به چنین کار پرمخاطرهای روی میآورند. آنان با حمل بارهای سنگین، مسیرهای صعبالعبور و گذرگاههای مرگباری را پشت سر میگذارند که در نقاط مختلف آن، کمینگاههای نیروهای انتظامی و نظامی برپا شده است؛ به این امید که شاید از این طریق بتوانند چرخ زندگی مشقتبار خود و خانوادههایشان را بچرخانند. کولبرانی که به حمل محموله در نوار مرزی روی آوردهاند، در واقع نیروی کار اجیرشده تجار و دلالانی هستند که از طریق دفاتر و شبکههای خود در شهرها و روستاهای مرزی، کالاهایی را از یک نقطه مرزی به نقطهای دیگر منتقل میکنند یا تحویل میگیرند. این تجار و دلالان، بدون آنکه با خطراتی که جان کولبران را تهدید میکند روبهرو شوند، بخش عمده و بالاترین سهم سود را به جیب میزنند و در مقابل، دستمزد ناچیزی به کولبران میپردازند.
کارگزاران جمهوری اسلامی در شرایطی میکوشند کولبران زحمتکش را مجرم و قاچاقچی معرفی کنند که مردم کردستان بهخوبی میدانند این انسانهای شریف قربانی مستقیم سیاستهای حاکم بر منطقهاند. کولبران مرزی در حالی جادههای مرگ و مسیرهای پرمخاطره را برای تأمین هزینههای سرسامآور زندگی در پیش میگیرند که تحت حاکمیت جمهوری اسلامی، راه دیگری برای امرار معاش پیش روی آنان باقی نمانده است.
جمهوری اسلامی هر روز کولبران مرزی را به اتهام قاچاق کالا مورد یورش قرار میدهد و از آنان قربانی میگیرد؛ این در حالی است که بخش مهمی از تجارت غیرقانونی و گسترش قاچاق در منطقه و سراسر ایران، به شبکههای اقتصادی قدرتمندی گره خورده است که در پیوند با مافیای سپاه پاسداران، تجار بزرگ و باندهای وابسته به آن فعالیت میکنند. در چنین شرایطی، کولبران فرودست و بیپناهی که برای لقمهای نان جان خود را به خطر میاندازند، هدف برخوردهای مرگبار قرار میگیرند، در حالی که صاحبان اصلی این شبکههای سودآور از مواهب آن بهرهمند میشوند. شرایط دشوار و فلاکتباری که جمهوری اسلامی بر زحمتکشان مناطق مرزی تحمیل کرده، گوشهای از پیامدهای سیاستهای شوونیستی این رژیم علیه مردم کردستان است؛ سیاستهایی که طی بیش ازچهار دهه گذشته، با تکیه بر میلیتاریزه کردن منطقه، گسترش حضور نیروهای نظامی و امنیتی و سرکوب و امنیتی کردن فضای شهرها و روستاها دنبال شده است. تداوم این سیاستها و اصرار جمهوری اسلامی بر حفظ چنین وضعیتی، زمینههای تداوم جنبش اعتراضی و انقلابی در کردستان را فراهم کرده است. جنبشی رادیکال که کارگران، زحمتکشان و کولبران کردستان از نیروهای محرکه اصلی آن هستند؛ جنبشی که محرومیت، بیحقوقی و ستم تحمیلشده بر مردم کردستان را سرنوشت محتوم آنان نمیداند و خواهان پایان دادن به این همه مصائب و نابرابریهاست.
بیتردید، کارگران و مردم زحمتکش کردستان در این مبارزه حقطلبانه تنها نیستند. کارگران و مردم زحمتکش دیگر مناطق ایران نیز که خود از پیامدهای سیاستهای جمهوری اسلامی به تنگ آمدهاند، در منافع و مطالبات اساسی با آنان اشتراک دارند. ازاینرو، بر فعالان و پیشروان جنبش کارگری ایران است که آگاهی کارگران و افکار عمومی را درباره شرایط پرمخاطره کولبری، درد و رنج کولبران و مبارزه آنان برای تأمین ابتداییترین حقوق انسانیشان افزایش دهند و دفاع از حقوق این همطبقهایهای خود را به بخشی جداییناپذیر از مبارزه کارگری تبدیل کنند. مقابله با کشتار کولبران و دفاع از حق حیات و معیشت آنان، وظیفهای انسانی و طبقاتی است که نباید در برابر آن کوتاهی کرد.
کارگران و مردم ستمدیده کردستان که طی سالهای اخیر صحنههای پرشوری از مبارزه علیه زورگویی، سرکوب و اجحاف جمهوری اسلامی را به نمایش گذاشتهاند، نمیتوانند و نباید نسبت به کشتار کولبران بیتفاوت بمانند. ضروری است فعالان و پیشروان جنبش کارگری، انسانهای مبارز و همه نیروهای مدافع حقوق انسانی در کردستان، برای سازماندهی یک کمپین سیاسی و تبلیغی گسترده علیه کشتار کولبران دست به دست هم دهند. باید صدای اعتراض به این کشتار را به شهرها و مناطق دیگر ایران رساند، افکار عمومی را بیش از پیش نسبت به وضعیت کولبران آگاه کرد و دفاع از حق حیات، امنیت و معیشت آنان را به یک مطالبه عمومی و جنبشی اعتراضی و فراگیر تبدیل ساخت. علیه کشتار کولبران، علیه فقر و بیکاری و برای دفاع از حق حیات و معیشت انسانهای زحمتکش، دست به دست هم دهیم.
سخن روز: تلویزیون حزب کمونیست ایران و کومەله
www.facebook.com/Peshrawcpiran
www.instagram.com/Peshrawcpiran1
https://t.me/KomalaCpiranTvhttps://alternative-shorai.tv
