صد و بیست و دومین هفته کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» در ۵۶ زندان، جنبش نه به اعدام و همبستگی با این کارزار را گسترش دهیم
پنجشنبه ۷ خرداد ۱۴۰۵
رژیم جمهوری اسلامی همچنان صدور احکام اعدام زندانیان سیاسی و جنایات خود را تحت عنوان دفاع از امنیت عمومی در برابر نفوذ دشمنان خارجی و اعدام زندانیان و مجرمین عادی را تحت لوای جلوگیری از ارتکاب به جنایت و تأمین حقوق شهروندان، انجام میدهد. زندان و شکنجه و اعدام مخالفین سیاسی از همان ابتدای به قدرت رسیدن حکومت اسلامی تا کنون یکی از ارکان حاکمیت این رژیم جنایتکار بوده است. اما امروز در حالی که جمهوری اسلامی با بحران جنگی و با بحران مرگ دست و پنجه نرم می کند، زندان و شکنجه و اعدام به رمز بقای این رژیم تبدیل شده است. حتی زمانیکه مجرمین عادی را اعدام میکند، قصدش ارعاب جامعه و ارعاب مخالفین سیاسی است. اما با همه سبعیت و وحشیگیری که رژیم از خود نشان میدهد، آن چیزی که آشکار است این واقعیت است که موج اعدام و سرکوب، جامعه را مرعوب نکرده و مبارزه علیه مجازات اعدام و برای آزادی زندانیان سیاسی ادامه دارد. زنان و مردان زندانی سیاسی این انسانهای شجاع و آزاده با سازماندهی کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» در پشت میله های زندان مدتها است که پرچم مبارزه علیه مجازات اعدام را برافراشته اند.
کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» که در ۵۶ زندان ایران ادامه دارد، در صدوبیستودومین هفته اعتصاب غذا، طی بیانیه ای به تاریخ سهشنبه ۵ خرداد ۱۴۰۵ بار دیگر به ارگانهای حقوق بشری بین المللی فراخوان داده اند تا در مبارزه با تراژدی اعدام در کنار مردم ایران و خواست آنها برای آزادی و عدالت و لغو حکم اعدام بایستند. درمتن این بیانیه آمده است:
«« موج اعدامهای سیاسی همچنان ادامه دارد. از هفته گذشته تا کنون دو زندانی سیاسی و هموطن کُرد، “رامین زله” و “کریم یعقوبپور” و یک جوان دیگر به نام “عباس اکبری فیض آبادی” از معترضان دی ماه بیرحمانه به دار آویخته شدند. یک زندانی دیگر به اسم “مجتبی کیان” به اتهام جاسوسی اعدام شد. اتهامی که طبق معمول بدون حق دادرسی منصفانه به اعدام این هموطنان منجر شد.
بر اساس اطلاعات رسیده دستکم ۷۲ تن از ابتدای سال تا کنون اعدام شدهاند که بالغ بر ۲۵ تن از آنها زندانیان سیاسی _امنیتی بودهاند. علاوه بر موارد بر شمرده شده، دهها و صدها زندانی بینام و نشان دیگر در زندانهای مختلف زیر حکم اعدام قرار دارند. در هفته اخیر حکم اعدام زندانی سیاسی منوچهر فلاح در زندان لاکان رشت پس از نقض مجدد تایید و روحالله کرکی در زندان شیبان اهواز و حکم اعدام زندانیان سیاسی میلاد آرمون، نوید نجاران، مهدی ایمانی و سیدمحمدمهدی حسینی متهمان پرونده موسوم به “شهرک اکباتان” تایید شده و جانآنها بشدت در خطر است.
در مقابل این اعدامها کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» در زندانها صدو بیست و دو هفته ایستادگی کردهاند. از جمله بند زنان زندان اوین که هر سهشنبه در اعتراض به این اعدامها شعار سر میدهند و به همین خاطر از طرف زندان ممنوعالملاقات شده و از تماس تلفنی با خانوادههای خود محروم شدهاند. تاریخ معاصر ایران پر از چهرههای مقاوم و مبارز زنانی است که برای تغییر، حتی جان خود را فدای راه آزادی و برابری کرده و جاودانه شدهاند بویژه در طی یک دهه اخیر نیز در قیامهای دی ۹۶ ، آبان ۹۸ ،قیام ژینا در۱۴۰۱ و دی ماه ۱۴۰۴ زنان یکی از اصلیترین نیروهای اجتماعی در صف مبارزه بودهاند. جنبش دادخواهی مملو از نام زنانی است که علیه اعدام شوریده و در پیشبرد جنبش نه به اعدام نقش جدی داشتهاند.»»
در بیانیه کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» تاکید شده است که « زنان مقاوم در زندانهای مختلف همواره صدای آزادی و حق حیات سر دادهاند از همین رو حکومت حتی نمیتواند صدای زنان را تحمل کند، چرا که زنستیزی یکی از پایه های اصلی حاکمیت از روز اول است.»
در شرایط کنونی که چشمانداز روشنی برای پایان قطعی جنگ میان دولتهای آمریکا و اسرائیل با جمهوری اسلامی وجود ندارد، تشدید سرکوب و اعدامهای اخیر را باید در پیوند با خطر فروپاشی اقتصادی، گسترش نارضایتی اجتماعی، تعمیق بحران مشروعیت سیاسی، شکاف و چند دستگی در درون حاکمیت، و ناتوانی ایدئولوژیک در مشروعیت بخشی به وضعیت موجود توضیح داد. در چنین شرایطی، تشدید سرکوب هم به عنوان استراتژی بقا و هم به عنوان تاکتیک به یکی از ابزارهای اصلی مدیریت بحران بدل شده است. این اعدامهای برنامهریزی شده بیش از آنکه نشانهی قدرت باشد، بیانگر اوج بحران مشروعیت رژیم اسلامی و ناتوانی در پاسخگویی به مطالبات جامعه است. اکنون و در حالی که زندانیان با کمبود جا، غذا و امکانات زیستی و بهداشتی روبرو هستند، هنوز هزاران نفر از دستگیرشدگان خیزش سراسری دی ماه ۱۴۰۴ در زندان بسر میبرند. رژیم جنایتکار اسلامی برای مرعوب کردن جامعه این زندانیان را به گروگان گرفته، داس مرگ را بر بالای سر آنها آویزان کرده و هر هفته تعدادی از آنها را اعدام می کند.
در اوضاع کنونی گسترش جنبش همدلی و همبستگی با خانوادههای زندانیان سیاسی در داخل ایران و حمایت و همبستگی با «کارزار نه به اعدام» که پرچم آن در پشت میله های زندان برافراشته شده بیش از پیش ضرورت پیدا کرده است. در خارج کشور نیز لازم است همه نیروها و انسانهای آزادیخواه و برابری طلب دست در دست هم با سازماندهی و برپایی کارزارهای سیاسی رژیم جنایتکار جمهوری اسلامی را جهت پایان دادن به اعدامها و آزادی زندانیان سیاسی تحت فشار قرار دهند.
سخن روز: تلویزیون حزب کمونیست ایران و کومەله
www.facebook.com/Peshrawcpiran
www.instagram.com/Peshrawcpiran1