دوشنبه ۲۷ شهریور ۱۴۰۲

یک سال پس از اعتراض‌های سراسری که پس از جان‌باختن مهسا (ژینا) امینی در بازداشتگاه گشت ارشاد شکل گرفت، خروج گروه‌های گوناگون مردم از ایران شدت گرفته است. هرچند آمار دقیقی از خروج‌های بی‌بازگشت در یک سال گذشته وجود ندارد، اما هم گزارش‌های عمومی، هم برخی اسناد محرمانه و هم روایت مردم در شبکه‌های اجتماعی از شکل‌گیری “موج گستردهٔ مهاجرت” و همچنین “افزایش شدید میل به مهاجرت” حکایت دارد.
در یک نامهٔ (خیلی محرمانه) وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی به‌تاریخ ۲۵ آبان ۱۴۰۱، ذکر شده است که: «حدود ۳۳ درصد از جامعهٔ ایرانی برای رسیدن به وضعیت بهتر زندگی تمایل دارند از ایران بروند.»
در این نامه که گروه هکری (قیام تا سرنگونی)، نزدیک به سازمان مجاهدین خلق، آن را منتشر کرده، همچنین آمده است که براساس یک نظرسنجی محرمانه، «مردان جوان دارای تحصیلات عالیه و توانمند مالی و همچنین ساکن در شهرهای بزرگ بیشترین تمایل را به مهاجرت دارند.»
اگرچه گزارشگر این خبر به‌طور مستقل صحت اطلاعات اسناد ذکرشده را تأیید نکردەاست، اما در یک سند دیگر که نامهٔ «محرمانهٔ» ٤ اردیبهشت ۱٤۰۲ مرکز بررسی‌های استراتژیک ریاست‌جمهوری خطاب به احمد وحیدی، وزیر کشور، است،نیز «موج گستردهٔ میل به مهاجرت» تأیید شده است.
در این نامه حتی چنین هشدار داده شده که : «حجم بالای میل به مهاجرت به‌ویژه در قشر جوان و تحصیلکردهٔ مذهبی و حزب‌اللهی زنگ خطری است که نشان از کاهش تأثیرات مباحث ایدئولوژیک در کنترل انگیزه‌های مهاجرت و بی‌تفاوتی به کشور دارد.»