جمعه ۱ خرداد ۱۴۰۵

نشست سالانه سازمان جهانی کار در شرایطی برگزار می‌شود که گسترش جنگ و بی‌ثباتی در منطقه، بار دیگر نشان داده است که هزینه‌های درگیری‌های سیاسی و نظامی، پیش از هر چیز بر دوش کارگران و مزدبگیران تحمیل می‌شود. از تخریب ظرفیت‌های تولیدی تا اختلال در جریان کار و معیشت، آنچه در عمل رخ داده، تشدید ناامنی اقتصادی و اجتماعی برای میلیون‌ها انسان است. بانک مرکزی جمهوری اسلامی نرخ تورم در دوازده ماه منتهی به فروردین ۱۴۰۵ را بالاتر از ۵۰ درصد اعلام کرده است؛ هرچند منابع مستقل این ارقام را بسیار بالاتر می‌دانند. در عین حال کشتار روزانه جوانان معترض و فعالین سیاسی، اجتماعی و صدور احکام فله‌ای اعدام و اجرای آن‌ها توسط جمهوری اسلامی، فضای اجتماعی را به‌شدت امنیتی کرده است.

در ایران، این وضعیت با ساختاری از پیش نابرابر و سرکوبگر پیوند خورده است. کارگران نه امکان سازمان‌یابی مستقل دارند و نه ابزار مؤثری برای دفاع از منافع خود. هرگونه تلاش برای ایجاد تشکل یا پیگیری مطالبات جمعی، با واکنش‌های امنیتی مواجه می‌شود، خصوصاً در حال حاضر و زیر تبعات ویرانگر جنگ.

در کردستان شرایط همیشه بغرنج‌تر بوده است. پدیده کولبری به عنوان نماد عریان بی‌ثباتی شغلی، تحمیل فقر ساختاری و بیکاری پنهان بر توده‌های کارگر در کردستان، و نیز میلیتاریزه بودن فضا به عنوان فضای شدیداً امنیتی و پادگانی در مناطق حاشیه‌ای، سرکوب مطالبات را مضاعف می‌کند.

از سوی دیگر، نهادهایی که مدعی تنظیم استانداردهای جهانی کار هستند، در عمل نتوانسته‌اند یا نخواسته‌اند نسبت به این شکاف آشکار واکنش مؤثر نشان دهند. به رسمیت شناختن نمایندگان جمهوری اسلامی در سازمان جهانی کار به جای نمایندگان واقعی کارگران، عملاً امکان دادن به رژیمی است که بیش از همیشه جنایتکاری‌اش نسبت به مردم و کارگران ایران آشکار شده است.

کارگران حق و مطالبات حداقلی خود را طلب می‌کنند.

این مطالبات روشن هستند: امکان تشکل‌یابی آزاد، به‌رسمیت شناختن حق اعتصاب، تضمین قراردادهای جمعی، تعیین دستمزد بر مبنای هزینه واقعی زندگی، پایان دادن به اشکال بی‌ثبات اشتغال و آزادی کارگران زندانی و زندانیان سیاسی.

بر این اساس، شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست در کردستان از فعالان کارگری، فعالان سیاسی، نیروهای مترقی و نهادهای مدافع حقوق کارگران می‌خواهد که در تجمع اعتراضی ۵ ژوئن در ژنو حضور یابند و با تأکید بر همبستگی بین‌المللی، مطالبات کارگران کردستان را در سطحی گسترده‌تر منعکس نمایند و با صدای بلند اعلام کنند که نمایندگان جمهوری اسلامی نه تنها نماینده کارگران ایران نیستند، بلکه سرکوبگران آنانند.

زنده باد همبستگی طبقاتی کارگران در کردستان و ایران

سرنگون باد جمهوری اسلامی

زنده باد سوسیالیزم

٢١ مه ٢٠٢٦

Visa färre

نشست سالانه سازمان جهانی کار در شرایطی برگزار می‌شود که گسترش جنگ و بی‌ثباتی در منطقه، بار دیگر نشان داده است که هزینه‌های درگیری‌های سیاسی و نظامی، پیش از هر چیز بر دوش کارگران و مزدبگیران تحمیل می‌شود. از تخریب ظرفیت‌های تولیدی تا اختلال در جریان کار و معیشت، آنچه در عمل رخ داده، تشدید ناامنی اقتصادی و اجتماعی برای میلیون‌ها انسان است. بانک مرکزی جمهوری اسلامی نرخ تورم در دوازده ماه منتهی به فروردین ۱۴۰۵ را بالاتر از ۵۰ درصد اعلام کرده است؛ هرچند منابع مستقل این ارقام را بسیار بالاتر می‌دانند. در عین حال کشتار روزانه جوانان معترض و فعالین سیاسی، اجتماعی و صدور احکام فله‌ای اعدام و اجرای آن‌ها توسط جمهوری اسلامی، فضای اجتماعی را به‌شدت امنیتی کرده است.

در ایران، این وضعیت با ساختاری از پیش نابرابر و سرکوبگر پیوند خورده است. کارگران نه امکان سازمان‌یابی مستقل دارند و نه ابزار مؤثری برای دفاع از منافع خود. هرگونه تلاش برای ایجاد تشکل یا پیگیری مطالبات جمعی، با واکنش‌های امنیتی مواجه می‌شود، خصوصاً در حال حاضر و زیر تبعات ویرانگر جنگ.

در کردستان شرایط همیشه بغرنج‌تر بوده است. پدیده کولبری به عنوان نماد عریان بی‌ثباتی شغلی، تحمیل فقر ساختاری و بیکاری پنهان بر توده‌های کارگر در کردستان، و نیز میلیتاریزه بودن فضا به عنوان فضای شدیداً امنیتی و پادگانی در مناطق حاشیه‌ای، سرکوب مطالبات را مضاعف می‌کند.

از سوی دیگر، نهادهایی که مدعی تنظیم استانداردهای جهانی کار هستند، در عمل نتوانسته‌اند یا نخواسته‌اند نسبت به این شکاف آشکار واکنش مؤثر نشان دهند. به رسمیت شناختن نمایندگان جمهوری اسلامی در سازمان جهانی کار به جای نمایندگان واقعی کارگران، عملاً امکان دادن به رژیمی است که بیش از همیشه جنایتکاری‌اش نسبت به مردم و کارگران ایران آشکار شده است.

کارگران حق و مطالبات حداقلی خود را طلب می‌کنند.

این مطالبات روشن هستند: امکان تشکل‌یابی آزاد، به‌رسمیت شناختن حق اعتصاب، تضمین قراردادهای جمعی، تعیین دستمزد بر مبنای هزینه واقعی زندگی، پایان دادن به اشکال بی‌ثبات اشتغال و آزادی کارگران زندانی و زندانیان سیاسی.

بر این اساس، شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست در کردستان از فعالان کارگری، فعالان سیاسی، نیروهای مترقی و نهادهای مدافع حقوق کارگران می‌خواهد که در تجمع اعتراضی ۵ ژوئن در ژنو حضور یابند و با تأکید بر همبستگی بین‌المللی، مطالبات کارگران کردستان را در سطحی گسترده‌تر منعکس نمایند و با صدای بلند اعلام کنند که نمایندگان جمهوری اسلامی نه تنها نماینده کارگران ایران نیستند، بلکه سرکوبگران آنانند.

زنده باد همبستگی طبقاتی کارگران در کردستان و ایران

سرنگون باد جمهوری اسلامی

زنده باد سوسیالیزم

٢١ مه ٢٠٢٦