شعر: نرفتەایـــــــــم …
پنجشنبه ۲۱ مهر ۱۴۰۱
ابراهیم جیدری
نرفتەایـــــــــم …
ما…
هیچگاە نرفتەایم
کە کنون باز آییم
هیچوقت خستە نبودەایم
تا کنون بیاساییم
هیچ دم بغض بە گلو نماندەایم بە سکوت
چو تندر کنون بە فریاد ونعرە و غرش برآییم
هیچگاە ننشستەاییم
کە کنون برخیزیم
سالیانیست …
از اعماق متعفن و پوسیدە دوران …
تازیانە و شلاق های خون آلود
شکنجە و سیاە چال و زندان
چکاچک شمشیر و نیزە …
صدای غل و زنجیر بردگی
فرمان و شلاق و بیگاری ارباب
و امروزسرمایە داری
بە گواهی رد خون
و نعرە و فریاد سرخ مان
بر سینەی
کوهستانها و خیابانها
کوەها و کوچەها
درەها و گذرها
بە جویها و رودها …
روانیم و جاری
بە قامت یک انقلاب
بە تصویر …
شورشی، بلشویک، کمونارد، پارتیزان، چریک، پیشمرگ …
بە عشق آزادی، برابری
برای جهانی بهتر
سرخ گام کوبیدەایم
همیشە بودەایم
سرخ و سربلند
سرخ و سر بە اوج
از مزدک و مانی و اسپارتاکوس
از لنینگراد و کمون
از خاوران
از جای جای جهان …
بە هر جا
بر سنگفرش و کوچە و کارگاە
برکارخانە و مدرسە و دانشگاە …
نرفتەایم تا باز آییم
بودەایم تا نگذاریم ، بمانید .