پنجشنبه ۱۸ اسفند ۱۴۰۱

در متن نامه ای که به امضای بیش از ۳۰۵ نفر از نویسندگان و هنرمندان ایرانی رسیده و به نام «زن، زندگی، آزادی» آغاز می‌شود، آمده است:

تاریخ دردآشنای زنان این خاک حکایت از تلاش خستگی‌ناپذیر آنان برای به‌دست‌آوردن حق تحصیل دارد. خونِ دل خوردن‌هایی که سرانجام، در پیِ آگاهی‌بخشی جاری در جریان جنبش مشروطیت و همراهی شماری از مشروطه‌خواهان با خواست بدیهی حق تحصیل زنان به‌بار نشست و حاصلش تأسیس نخستین مدارس زنانه بود.

امضاکنندگان این نامه با تأکید بر این که زنان ایران همچنان برای کسب دانش با انواع تبعیض‌ها و محدودیت‌ها روبه‌رو بوده‌اند، از جمله به تبعیض جنسیتی در کنکور اشاره و گفته شده که با این‌همه، زنان ایرانی برای رسیدن به جایگاه تحصیلی‌ای شایستۀ توانایی‌های انکارناپذیرشان از پا ننشسته‌اند.

آنها با اشاره به حملات شیمیایی اخیر با گاز سمی به بسیاری از مدارس و خوابگاه‌های دانشجویی در سرتاسر ایران، این رویداد را فاجعه‌ای گسترده خوانده و نوشته‌اند: دختران جوان و نوجوان در دبیرستان‌ها و خوابگاه‌های دانشجویی هر روز، در پی حملات سازمان‌یافتۀ شیمیایی، با نفس‌هایی به شمارش‌افتاده و حال نزار، راهی بیمارستان‌ها می‌شوند و ما هم هر روز با دیدن این تصاویر و انتشار گازهای سمی در مدارس نفس در سینه‌‌مان حبس می‌شود، سَمی که روزهاست جان عزیز دانش‌آموزان و دانشجویان دختر را تهدید می‌کند. و عجیب این‌که، با وجود دوربین‌های مداربسته و فضای امنیتی حاکم بر مدارس و خوابگاه‌های دانشجویی، هنوز عوامل این رفتارهای وحشیانه شناسایی نشده‌اند.

به‌همین سبب، جمعی از اهالی قلم و هنر با ایستادن کنار دانش‌آموزان، دانشجویان و مادران و پدرانشان این عمل هدف‌مند و عمیقاً غیرانسانی را محکوم می‌کنیم و خواهان شناسایی هر چه سریع‌تر عوامل این رفتارهای طالبانی و پایان‌دادن به این وضعیت اسف‌بارهستیم. آنها یادآوری می کنند حق تحصیلی را که زنان به بهایی گزاف به‌دست آورده‌اند هرگز و با هیچ تهدیدی از دست نخواهند داد.

حکومت ایران تا این زمان در برابر حملات سازمان‌یافته به مدارس و خوابگاه‌های دختران و در مواردی مدارس پسرانه، اقدام مؤثری انجام نداده است. برعکس، افکار عمومی انگشت اشاره را به سوی خود جمهوری اسلامی به عنوان متهم اصلی این رویدادهای تلخ نشانه رفته است.