روایت یک مهندس صنایع از فقر: سرایداری با مدرک لیسانس! شکاف میان تحصیلات و اشتغال
جمعه ۲۲ آبان ۱۴۰۵
روایت میثم سلیمانی دانش آموختۀ مهندسی صنایع، از شکاف میان تحصیلات و اشتغال حکایت دارد. او که کارگر و فعال کارگری اهل شهرستان دورود در استان لرستان و ساکن قم است، از دشواری تأمین معاش و ناهمخوانی مدرک تحصیلی با وضعیت شغلی خود گفت: من سرایدار یک ساختمان هستم و در یک قصابی هم کار می‌کنم. مدرک کارشناسی مهندسی صنایع دارم، اما با وجود تحصیلات دانشگاهی، نتوانسته‌ام شغل متناسب با رشتۀ تحصیلی‌ام پیدا کنم لاجرم برای تأمین معاش مجبورم در چند شغل فعالیت کنم. کل دارایی من پس از سال‌ها کارگری، یک وانت پراید است؛ آن را هم با پس‌انداز دوران خدمت سربازی و هزار سختی خریدم. حتی افزایش کالابرگ به خانواده ما تعلق نگرفته است.
او در گفتگو با ایلنا؛ با انتقاد از دهک‌بندی‌های غیرواقعی و حذف کالابرگ خانوار خود گفت: ما پیش‌تر در دهک سوم درآمدی قرار داشتیم و یارانه و کالابرگ می‌گرفتیم، اما در دسته‌بندی جدید، اسم ما را از فهرست دریافت‌کنندگان افزایش پانصد هزار تومانی کالابرگ خط زده‌اند. اعلام کرده‌اند ۲۵ آبان برای خوداظهاری مراجعه کنیم تا شرایط‌مان دوباره بررسی شود.
این کارگر با بیان اینکه مشکل حذف کالابرگ تنها به خانوادۀ او محدود نیست، ادامه داد: فقط من نیستم که با این مشکل مواجه شده‌ام. افراد زیادی را هم در شهرستان خودمان و هم در محل اقامت فعلی‌ام دیده‌ام که جزو اقشار مرفه جامعه نیستند، اما به هر دلیلی افزایش اعتبار کالابرگ دریافت نکرده‌اند.
این فعال کارگری در توضیح وضعیت اشتغال در زادگاهش، شهرستان دورود، گفت: من اهل دورود در استان لرستان هستم؛ جایی که زمانی قطب صنعتی منطقه بود. کارخانه‌های شهر عمدتاً پیش از انقلاب تأسیس شده‌اند و اکنون اغلب آن‌ها با تعدیل نیرو روبه‌رو هستند. کارخانه سیمان دورود در دوره‌ای چهار تا پنج هزار نیروی کار داشت و هزاران خانواده از همین مسیر امرار معاش می‌کردند، اما امروز آن رونق جای خود را به رکود داده است. جوانان شهر ناچار شده‌اند برای تأمین معاش به تهران، یزد، قم و اصفهان مهاجرت کنند. خود من هم از سال ۱۳۹۹ در قم ساکن شده‌ام. متأسفانه کسی نیست که به وضعیت اشتغال و محرومیت شهر ما رسیدگی کند.
او ادامه داد: دورود زیرساخت و ظرفیت صنعتی دارد، اما خبری از تأسیس کارخانه‌های جدید نیست. جوانان این شهر یا آواره شهرهای دیگر شده‌اند، یا مغازه راه انداخته‌اند و به کارهایی مثل میوه‌فروشی روی آورده‌اند؛ برخی هم، خدای نکرده، به دلیل شرایط دشوار زندگی و بیکاری به اعتیاد گرفتار شده‌اند.
سلیمانی در ادامه با انتقاد از وضعیت به‌کارگیری نیروهای غیربومی در مجموعه‌های صنعتی شهرستان گفت: در مواردی شاهد هستیم افرادی از شهرهای دیگر، به واسطۀ روابطی که دارند، در مجموعه‌هایی مانند کارخانه سیمان دورود مشغول به کار می‌شوند؛ این در حالی است که کارگران بومی شهرستان بیکارند و برای پیدا کردن کار مجبور به مهاجرت شده‌اند. این کارگر معتقد است نابرابری در دسترسی به فرصت‌های شغلی، در کنار بیکاری و مهاجرت نیروی کار، بر روابط اجتماعی در شهرهای کوچک نیز اثر می‌گذارد. سلیمانی در توصیف تغییرات اجتماعی دورود گفت: پیش‌تر همسایه‌ها و اهالی شهر یکدیگر را خوب می‌شناختند. این شناخت متقابل و پیوند محلی، خودش مانعی در برابر برخی خلاف‌ها و جرائم بود. امروز به دلیل مهاجرت گسترده و رفت‌وآمدهای زیاد، آن اعتماد و شناخت محلی گذشته از بین رفته و امنیت اجتماعی شهر هم تغییر کرده است.