جمعه ۱۳ شهریور ۱۴۰۵

در جمع و محافل کارگری، و دورهمی غروبِ سرکوچه، سخن از ضرورت بازنگری در سیاست‌های حمایتی و معیشتی است. بویژه آن دسته از کارگران بیکار و کم درآمد که از سر ناچاری مجبور به سفر و کار درخارج کشور هستند. باید به این نکته توجه داشت که سفر یا رفت‌وآمد به خارج به‌تنهایی نمی‌تواند معیار مناسبی برای تشخیص برخورداری اقتصادی خانوار باشد و حذف حمایت معیشتی کارگران، سیاستی تبعیض گرایانه است.

امروز مسئله معیشت مردم دیگر صرفاً یک دغدغه اقتصادی نیست، بلکه به یک مسئله اجتماعی تبدیل شده است و هر تصمیم اقتصادی باید با سنجش مستقیم آثار آن بر سفره مردم اتخاذ شود.

کارگران میگویند: نباید میان یک کارگر یا کارگر فصلی که برای تأمین هزینه‌های زندگی ناچار به رفت‌وآمد به کشورهای همسایه است با فردی که اقامت دائم و درآمد پایدار در خارج از کشور دارد، تفاوتی قائل نشد. سفر یا حتی رفت‌وآمد خارجی به‌تنهایی نمی‌تواند معیار مناسبی برای تشخیص برخورداری اقتصادی خانوار باشد.

حذف حمایت معیشتی یک خانواده کارگری که درآمدش در داخل کشور کفاف هزینه‌های زندگی را نمی‌دهد، صرفاً به دلیل اینکه یکی از اعضای خانواده برای کار چند روز یا چند هفته به عراق، ترکیه یا سایر کشورهای همسایه سفر کرده است، با فلسفه حمایت اجتماعی سازگار نیست.

از طرفی خطای سامانه ای موجب کوچک شدن سفره خانواده ها شده، و دولت نباید در چنین مواردی امکان اعتراض، بررسی مجدد و اصلاح خطاهای اطلاعاتی را جدی نگیرد و اجازه دهد یک خطای سامانه‌ای به قیمت کوچک‌تر شدن سفره یک خانواده تمام شود.

یک کارگر با اشاره به کاهش قدرت خرید کارگران میگوید: قدرت خرید حداقل دستمزد در سال ۱۴۰۵ به کمتر از یک گرم طلای ۱۸ عیار رسیده، در حالی که در سال‌های گذشته فاصله قدرت خرید دستمزد با این سطح بسیار بیشتر بود. لذا افزایش اسمی حقوق به‌تنهایی کافی نیست، آنچه باید ملاک قرار گیرد، قدرت خرید واقعی دستمزد و نسبت آن با هزینه سبد معیشت است. دستمزد روی کاغذ بالا می رود قدرت خرید در سفره مردم آب می رود.

بهمین دلیل حکومت باید در قبال تغییرات غیرمنطقی قیمت‌ها پاسخ‌گو باشد. حمایت از مصرف‌کننده فقط پرداخت یارانه نیست، جلوگیری از ایجاد موج‌های تورمی و حفظ ثبات بازار نیز بخش مهمی از سیاست حمایت از مردم محسوب می‌شود.

در این شرایط جنگی و تداوم چند دهه ای سرکوب مزد؛ کارگر می خواهد، که بتواند با دستمزدی که دریافت می‌کند زندگی کند، خانواده کم‌درآمد بتواند کالاهای اساسی خود را تأمین کند و مردم نگران حذف ناگهانی حمایت‌های معیشتی یا جهش دوباره قیمت‌ها نباشند.