شنبه ۱۷ آبان ۱۴۰۴

خبرگزاری فرانسه گزارش داد نشست بی‌پیشینۀ رؤسای جمهوری‌های آسیای مرکزی که برای نخستین‌بار در کاخ سفید برگزار شد، شام دیروز به پایان رسید. در این نشست که به دعوت دونالد ترامپ، به هدف ایجاد روابط اقتصادی و همکاری‌های راهبردی تدارک دیده شده بود، ایالات متحده و جمهوری‌های تاجیکستان، ازبکستان، قرقیزستان، قزاقستان و ترکمنستان به توافق‌هایی دست یافتند که آغاز فصل جدیدی در روابط این کشورها خوانده می‌شود.

ترامپ پیش از برگزاری ضیافت شام، در برابر میهمانان آسیایی خود، اهداف اقتصادی و راهبردی واشنگتن را با جمهوری‌های شوروی سابق بر شمرد. او گفت: ما در حال تقویت شراکت اقتصادی خود هستیم و همکاری نظامی‌مان را بهبود می‌بخشیم. او هم‌چنین افزود: یکی از مهم‌ترین موضوعات در برنامۀ ما، معادن استراتژیک است. به باور ترامپ این کشورها اهمیتی بزرگ و ظرفیتی شگفت‌انگیز دارند.
علاوه بر این‌ها، رئیس جمهوری آمریکا در شبکۀ اجتماعی خود تروث سوشال از امضای یک توافق تجاری با ازبکستان نیز خبر داده‌است. او گفته که قرار است تاشکند در زمینه‌های معادن، انرژی و فناوری و دیگر بخش‌های کلیدی به مبلغ ١٠٠ میلیارد دلار در ده سال آینده سرمایه‌گذاری کند. رقم سه سال اول این سرمایه‌گذاری ٣ ٥ میلیارد دلار خواهد بود.

در این نشست قزاقستان اعلام کرد که این کشور تصمیم دارد به پیمان ابراهیم بپیوندد. ترامپ این تصمیم قزاقستان را پیشرفتی واقعی خواند اما تأکید کرد که به دلیل روابط حسنۀ دیپلماتیک پیشین این کشور با اسرائیل خیلی مؤثر نخواهد بود. جی.دی ونس معاون رئیس جمهوری ایالات متحده که هم در این مراسم حضور داشت، گفت که این اقدام پیامی نمادین دارد. در همین حال رئیس‌جمهور آمریکا خاطرنشان کرد که ایالات متحده در حال گفت‌وگو با چندین کشور است که مایل به پیوستن به پیمان ابراهیم هستند، اما پیش‌تر به دلیل وضعیت ایران و احتمال دستیابی جمهوری اسلامی به سلاح هسته‌ای نمی‌توانستند این کار را انجام دهند و اکنون ایران چنین امکانی ندارد.

مهمانان رئیس جمهوری ایالات متحده به مدح و ثنای میزبان نیز پرداختند. 
جمهوری‌های شوروی سابق در آسیای مرکزی، به صورت سنتی حیاط خلوت روسیه شمرده می‌شوند. در سال‌های پسین این کشورها با دستاویز تجارت و عادی‌سازی روابط دیپلماتیک، درهای‌شان بر روی جهان باز کرده‌اند. امری که نوعی فاصله‌گیری سیاسی از مسکو نیز خوانده می‌شود. ایالات متحده یگانه کشوری نیست که از این فرصت بهرۀ اقتصادی و سیاسی می‌جوید. اروپا و چین نیز بر سر این منطقۀ سرشار از منابع اقتصادی رقابت می‌‌کنند.