دلنوشتهی یک معلم از تجمع معلمان روز ۱۳ اردیبهشت در شهر سقز
دوشنبه ۱۷ اردیبهشت ۱۴۰۳
قلمزنی معلم در آستانه بازنشستگی شهرستان همیشه بیدار سقز
حدود ساعت ۱۰ صبح بود که خواستم با ماشین به سمت اداره آموزش و پرورش سقز جهت شرکت در گردهمآیی معلمان به مناسبت روز معلم شرکت کنم البته به دعوت شورای هماهنگی تشکلهای صنفی معلمان.
بیشتر خیابانها و کوچههای منتهی به آموزش و پرورش به وسیله اتوبوس های شرکت واحد(که به ظاهر میبایست در خدمت مردم باشند) مسدود شده بود و چون روز پنجشنبه هم بود سبب ترافیک گستردهای شده بود. (لابُد ایجاد مشکلات برای مردم و به زحمت انداختنشان هم اشکال شرعی و اخلاقی ندارد)
ماشینم را در گوشهای پارک و پیاده به سمت اداره حرکت کردم، نزدیکتر شدم دیدم محاصره تنگتر شده بود.
درب اداره را هم بسته بودند. (بە فرمودە برخی دوستان از ۸:۳۰ به بعد البته برای مراجعین معمول هم حرمت و ارزشی قایل نیستند.)
تعداد بیشمار ماموران از راهنمایی رانندگی (که معمولاً در ساعات شلوغ در سطح شهر برای نظم دادن به ترافیک از وجودشان خبری نیست) ماموران نیروی انتظامی، لباس شخصیها ماموران اداره اطلاعات، یگان ویژه و …بسیار تاملبرانگیز بود اینان از چه چیز واهمه دارند؟
از تعداد زیاد شرکت کننده؟ (که متاسفانه به نسبت جمعیت معلمان هیچگاه به یک دهم نرسیده و اگر رسیده بود تا کنون به بیشتر خواستههایمان رسیده بودیم) از ترس پر خاشگری و اعمال خلافشان معلمی؟ از قدرت بدنی بالا و جنگاوری معلمان؟ و…
هرچه بیشتر فکر کردم تنها دلیل را در قدرت اندیشه و تسلیم نشدن در برابر ظلم و گفتن «حق» دیدم.
واهمه حاکمیت و دستگاه سرکوب تنها و تنها از حقخواهی و حقطلبی معلمان در هراس است ولو تعدادشان هم کم باشد.
اماحقخواهی معلمان در چه مسیری است؟
اجرای کامل قوانین مصوب در قانون اساسی که توسط خود حاکمیت به تصویب رسیده است.
مانند آموزش رایگان، تدریس به زبان مادری و…
همچنین معضلاتی مانند تعداد بسیار زیاد دانشآموزان درکلاس، دانشآموزان جا مانده از تحصیل، وضعیت نامناسب فضاهای آموزشی، نبود منابع مناسب برای دانشآموزان، ماراتن کنکور، فروش سوالات کنکور، جداسازی دانشآموزان به بهانههای مانند تیزهوشان ، نمونه و غیرانتفاعی.
اخراج و زندان معلمان دلسوز، رتبهبندی ناقص معلمان، رفاهیات فراموش شده معلم، حق مسکن مغفول مانده، بیمه ناکارآمد و… ده ها مورد ریز و درشت دیگر.
راستش را بخواهید از این رو که حقخواهیمان سبب چنین واهمه و وحشتی در بین نیروهای حاکمیت شده ناخرسند نیستم.
آری سخت است برایشان شنیدن این بانگ حقخواهی و ترس از تاثیر آموزش آن بر دیگران و در نهایت اسقامت و اسرار بر آن.
به امید رسیدن به خواستههای برحقمان در سایه وحدت و همدلی.
منبع: کانال انجمن صنفی معلمان کردستان (سقز و زیویه)