جمعه ۱ آبان ۱۴۰۵

افزون بر ناکافی بودن افزایش حقوق برای جبران هزینه‌های فزایندۀ زندگی،تأمین بهای اجاره مسکن پشت کارگران راشکسته است.

محمد احمدی، فعال صنفی بازنشستگان تامین اجتماعی،  با تشریح سهم سنگین مسکن در سبد هزینۀ خانوار فرودستان گفت: امروز حقوق بسیاری از بازنشستگان دیگر کفاف زندگی را نمی‌دهد. قیمت خانه به چندین میلیارد تومان رسیده، اجاره‌ها سنگین شده و مبلغ ودیعۀ مسکن به قدری بالاست که بسیاری از خانوارها از عهدۀ تأمین آن برنمی‌آیند. در چنین شرایطی، نمی‌توان انتظار داشت که فقط با افزایش حقوق، مشکلات معیشتی مردم حل شود. 

وی با بیان اینکه افزایش درآمد لزوماً به معنای بهبود قدرت خرید خانوار نیست، افزود: وقتی بخش بزرگی از درآمد خانوار صرف اجاره‌بها می‌شود، پول چندانی برای هزینه‌های دیگر باقی نمی‌ماند. برای مثال، اگر حقوق یک بازنشسته از حدود ۲۲ میلیون تومان به ۳۵ یا ۴۰ میلیون تومان برسد، اما صاحبخانه ۲۰ یا ۲۵ میلیون تومان اجاره بخواهد، باز هم بخش عمدۀ درآمد او صرف مسکن می‌شود و برای سایر هزینه‌های زندگی با مشکل روبه‌رو خواهد بود. 

این فعال بازنشسته با تأکید بر ضرورت کاهش هزینه‌های ضروری زندگی ادامه داد: افزایش حقوق لازم است، اما به‌تنهایی کافی نیست. اگر هزینه‌های مسکن، خوراک، حمل‌ونقل و سایر نیازهای روزمره همچنان بالا برود، افزایش درآمد هم نمی‌تواند قدرت خرید خانوار را برای مدت زیادی حفظ کند. باید در کنار سیاست‌های مزدی، راهکارهایی برای کم‌کردن هزینه‌های اصلی زندگی در نظر گرفت. 

این فعال بازنشسته در تماس با ایلنا، و با انتقاد از اتکای صرف به تسهیلات بانکی برای حل مشکل مسکن گفت: کسی که درآمدش برای هزینه‌های روزمره زندگی کافی نیست، چطور می‌تواند اقساط سنگین وام مسکن را بپردازد؟ همان‌طور که در بازار لوازم خانگی خرید اقساطی پیشنهاد می‌شود، در بخش مسکن هم معمولاً وام را راهی برای خانه‌دار شدن معرفی می‌کنند؛ اما مسئله این است که خانوار کم‌درآمد باید از کجا پول اقساط و هزینه‌های مالی این تسهیلات را تأمین کند؟ 

وی افزود: اگر فرد نتواند هم هزینه‌های زندگی و هم اقساط وام را بپردازد، به‌جای حل مشکل، زیر بار بدهی بیشتری می‌رود. طرح‌هایی مانند مسکن مهر و مسکن ملی نیز با وجود ظرفیت‌هایی که دارند، به‌تنهایی پاسخ‌گوی نیاز فوری تمام مستأجران نیستند. باید راهکاری وجود داشته باشد که افراد فاقد مسکن، بدون گرفتارشدن در بدهی‌های سنگین، بتوانند به سرپناه دسترسی پیدا کنند. 

احمدی خاطرنشان کرد: سیاست‌های تأمین مسکن بایستی متناسب با توان مالی خانوارها طراحی شوند و در کنار آن باید راهکارهایی را در نظر گرفت که مستقیماً هزینه‌های ضروری خانوار را کاهش دهند

این فعال بازنشسته، استفاده از خانه‌های پیش‌ساختۀ پیچ‌ومهره‌ای و پنلی را یکی از گزینه‌های قابل‌بررسی برای کاهش فشار مسکن بر کارگران و بازنشستگان دانست و گفت: در سال ۱۳۶۹، پس از زلزلۀ رودبار و منجیل، برای اسکان افرادی که خانه‌های خود را از دست داده بودند، از سازه‌های پیش‌ساختۀ صنعتی استفاده شد. در آن شرایط باید در مدت کوتاهی برای مردم سرپناه فراهم می‌شد و این تجربه نشان داد که می‌توان از روش‌های صنعتی برای اسکان سریع خانوارها کمک گرفت. مهم این است که بتوان برای افرادی که دیگر توان پرداخت اجاره‌های سنگین را ندارند، سرپناهی با هزینۀ متناسب با درآمدشان فراهم کرد. 

وی با بیان اینکه مشکل مسکن فقط به بازنشستگان محدود نمی‌شود، ادامه داد: کارگران شاغل، سربازانی که خدمتشان تمام می‌شود و دانشجویانی که پس از فارغ‌التحصیلی وارد بازار کار می‌شوند نیز با مشکل تأمین مسکن روبه‌رو هستند. بنابراین، باید گروه‌های فاقد مسکن و کم‌درآمد را در نظر گرفت و واحدها را بر اساس نیاز و توان مالی خانوارها تخصیص داد.