یکشنبه ۲۳ آذر ۱۴۰۴

سیدحسین مرعشی، دبیرکل حزب کارگزاران سازندگی ایران، از آن دست کسانی است که نه از بیرون قدرت، بلکه از درون ساختار جمهوری اسلامی اذعان کردەاست که قحطی مواد غذائی جدی است و این ادعا، به همین دلیل واجد معنایی فراتر از یک هشدار اقتصادی معمول است. مرعشی به اعتبار پیشینه سیاسی و جایگاه خود، به داده‌ها و برآوردهایی دسترسی دارد که تنها در اختیار بخش‌های مشخصی از حاکمیت است و آنچه می‌نویسد، بازتاب نگرانی‌هایی است که در سطوح بالای نظام در جریان است.
او در مقاله ای که با ارجاع به سند راهبرد امنیت ملی ایالات متحده و تغییر اولویت‌های آمریکا در قبال ایران آغاز کردە، به‌سرعت وارد ارزیابی وضعیت داخلی جمهوری اسلامی شدە و مینویسد : « ناتوانی دولت، فرسودگی ساختار تصمیم‌گیری، بحران سیاست خارجی و فروپاشی تدریجی بنیان‌های اقتصادی به جائی رسیدە که دولت حتی ۲۰۰ میلیون دلار برای ترخیص کالاهای اساسی در بنادر در اختیار ندارد. » جمله‌ای که اگر از زبان یک منتقد بیرون از حاکمیت بیان می‌شد، شاید اغراق‌آمیز تلقی می‌گردید، اما این‌بار از سوی یکی از چهره‌های قدیمی و معتمد نظام مطرح می‌شود.
هشدار مرعشی درباره (بحران غذا) نه از سر دغدغه عدالت اجتماعی یا رفاه مردم، بلکه از زاویه‌ای کاملاً سیاسی بیان می‌شود: ترس از آن‌که ناتوانی حکومت در تأمین حداقل‌های معیشتی، مردم گرسنه را به خیابان‌ها بکشاند و آن کاری را انجام دهد که به تعبیر او، جنگ و فشار خارجی نتوانست انجام دهد. از این منظر، مقاله بیش از آن‌که یک تحلیل اقتصادی باشد، سندی است از میزان نزدیکی خطر فروپاشی به بیخ گوش حاکمیت؛ اعترافی کم‌سابقه به این‌که بحران، از مرحله هشدار گذشته است.