خود سازماندهی و رهبری از پایین!
جمعه ۲۵ آذر ۱۴۰۱
ناصر پیشرو
حنبشهای انقلابی برای پیشروی نیازمند سازماندهی و رهبری هستند. دیدگاه چپ سوسیالیست دربارهی مسئلهی رهبری اما از بنیاد با راست متفاوت است. هدف خودسازمانیابی سوسیالیستی فرمانروایی بر فراز جنبشها نیست، بلکه از درون آنها و برای پیشروی آنها فرا میروید. نیازی هم به «لیدر» و «دبیر کل» هم ندارد. رهبری یعنی توانایی و خلاقیت جمعی، دموکراتیک و از پائین برای هماهنگی فعالیتها و عمل مشترک در راستای رسیدن به هدف. پراکسیس به مفهوم وحدت عمل و نظر است. رهبری به معنای تلاش برای ارتقای جنبشها همسو با اهداف رهاییبخش سوسیالیستی بهواسطهی عمل آگاهانه و هدفمند است. با این برداشت کلی و عام از ضرورت سازماندهی و رهبری به واکاوی آنها در متن جنبش انقلابی کنونی میپردازیم.
مسئلهی سازمانیابی باید در متن شرایط مشخص در نظر گرفته شود. در جایی که استراتژی حاکمیت در چهل سال گذشته این بوده که اپوزیسیون متشکل نداشته باشد و با سرکوبهای خونین مانع مهم و عامل بازدارندهی هر نوع حرکت سازمانیافته بوده است. تأکید بر این نکته نافی کاستیها و نقد گذشتهی چپ و ضرورت بازنگری مسئلهی سازمانیابی نیست. با این همه، نباید نادیده گرفته شود که چپ اجتماعی نیروی وسیعی در جامعه است و میتواند در تحولات جاری نقش برجستهای داشته باشد. بهشرطی که مسئلهی خودسازمانیابی را نه در احکام کلی بلکه در متن شرایط معین کنونی بررسی کنیم.
ایجاد هم صدایی و همگرایی خیزشهای سیاسی و جنبشهای اجتماعی
از دیماه تا کنون شاهد حضور خیزشهای سیاسی در پریودهای زمانی متفاوت بودهایم. روند این خیزشها نهتنها قطع نشده بلکه پیوسته ادامه داشته و گسترهی آنها در فضای سیاسی نیز مدام ژرفتر شده است. در سوی دیگر جنبشهای اجتماعیای هستند که پیشینهی طولانی در جامعه ما داشته و با وجود نوسانها، همواره تداوم و پیوستگیْ شاخص مهم آنهاست: جنبش کارگری که دستکم از یک قرن پیش حضور پیوسته داشته و در اوج سرکوب سالهای اخیر بیش از ۴۰۰۰ اعتصاب ثبت شده داشته است؛ جنبش زنان که با پیشینهی تاریخی طولانی، علیه آپارتاید جنسی حاکمیت موجود در اشکال متفاوت خودپو، علنی و نیمهعلنی ایستاده است؛ جنبش دانشجویی که متکی بر یک سنت مبارزاتی ماندگار است و نمادی از حضور نسل جوان پیشرو و آگاه در تحولات سیاسی است؛ جنبش آزادیخواهانه برای تحقق آزادیهای سیاسی و اجتماعی و مبارزه علیه استبداد؛ جنبش علیه ستم ملی و قومی که همواره در جامعهی ایران حضور پررنگی داشته است؛ جنبش علیه تخریب محیط زیست که اگرچه در ایران نوپا است اما با توجه به تخریبهای زیستمحیطی و پیامد آن، ضرورت درک همهجانبه از پیامدهای آن را در واکنش «قیام تشنگان» میتوان مشاهده کرد.
@Blackfishvoice1