دوشنبه ۲۰ مرداد ۱۴۰۴

تابستان ۱۴۰۴ در  ایران با  تشدیدبحران برق آغاز شد.  این بحران با کسری حدود ۲۳ هزار مگاوات برق یعنی تقریباً یک‌سوم کل مصرف کشور گسترش پیدا کرد. قطع برق‌ برنامه‌ریزی‌ شده که ابتدا دو ساعت در روز بود، به سرعت به چهار ساعت افزایش یافت و در برخی مناطق، خاموشی‌های ۶ تا ۸ ساعته نیز گزارش شد. در تهران و چند شهر دیگر، قطع برق روزانه چهار ساعت ادامه داشت ، و در موارد زیادی  بدون اطلاع قبلی، برق خارج از نوبت خاموش می شد.

بنا به هشدار مرکز پژوهش‌های اتاق بازرگانی ،صنایع  ایران به‌طور روزانه بیش از ۹ هزار میلیارد تومان از قطعی برق خسارت می‌بینند. افزون بر این، با تداوم این بحران، کل اقتصاد ایران روزانه ۱۸ هزار میلیارد تومان زیان می‌بیند که بیش از ۵۱٪ آن مربوط به بخش صنعتی است. این ارقام نشان می‌دهند که بحران برق تنها  زندگی روزانه مردم را تحت تأثیر قرار نداده است،  بلکه به‌طور مستقیم ستون‌های اقتصادی را تحت فشار قرار داده، ستون‌هایی که زندگی میلیون‌ها کارگر و خانواده‌هایشان به آن وابسته است. الگوی خاموشی‌ها چهره آشکار نابرابری طبقاتی را نشان می‌دهد. در تهران، مناطق شمالی محل اقامت نهادهای امنیتی و وابسته به رژیم  کمتر از یک درصد خاموشی را تجربه کردند، در حالی که مناطق جنوبی بیش از ۳۰٪ از قطعی‌ها را متحمل شدند.  

در استان‌هایی مانند خوزستان، بوشهر و هرمزگان، دمای بالای ۴۵ درجه همراه با قطعی طولانی برق شرایط  غیر قابل تحملی را  ایجاد کرده و موجی از اعتراضات را برانگیخته است. در بسیاری از شهرها از سبزوار و خلخال تا شهرک‌های جنوب کشور مردم در گرمای شدید و تاریکی اجباری به خیابان‌ها آمدند. شعارهایی چون «آب، برق، زندگی حق مسلم ماست!» به صدای مشترک اعتراضات بدل شد. در سبزوارتجمع‌ها مقابل استانداری به اعتراضی گسترده علیه قطع برق و آب تبدیل شد. این اعتراضات حلقه‌ای دیگر در زنجیره مبارزات کارگران، معلمان، بازنشستگان  است. قطعی‌های مکرر برق و بی‌آبی، برخلاف تبلیغات رسمی، نه ناشی از «شرایط استثنایی» یا «بحران جهانی انرژی»، بلکه نتیجه چند دهه بی‌توجهی به نیازهای اجتماعی و تخریب سیستماتیک زیرساخت‌هاست. سرمایه‌داری جمهوری اسلامی، که منابع عمومی را در انحصار گروه‌های حاکم قرار داده، به جای سرمایه‌گذاری در توسعه پایدار شبکه برق و مدیریت علمی آب،  صدها میلیارد دلار را صرف  گسترش صنایع نظامی، تولیدموشک‌های بالستیک و حمایت از نیروهای نیابتی ارتجاعی در منطقه کرده است.

طی این سالها  تأمین قدرت نظامی برای سرکوب داخلی و مداخله خارجی و تضمین منافع الیگارشی‌های سیاسی-اقتصادی وابسته به سپاه پاسداران  و نهادهای امنیتی، عملا سرمایه گذاری در زمینه تقویت زیر ساختهای مربوط به تولید و انتقال برق و دیگر نیازهای حیاتی مردم را به حاشیه رانده است. این در حالی است مردم در گرمای طاقت‌فرسا، بی‌برق و بی‌آب، نه تنها رنج جسمی، بلکه فشار روانی سنگینی را متحمل می‌شوند. تعطیلی اجباری کارخانه‌ها و مراکز کار به دلیل بحران برق، این بهانه را به کارفرمایان می دهد که دستمزد کارگران را پرداخت نکنند. این أوضاع ، همراه با  تشدیدسرکوب و گسترش بازداشت ها  جنبش کارگری را در موقعیت دشوارتری قرار داده است. بحران برق و گسترش خاموشی ها، کمبود آب،، گرانی نان و تخریب محیط زیست جلوه هایی از مصائب نظام سرمایه داری تحت حاکمیت رژیم جمهوری اسلامی هستند.

اینکه  در شرایط بحران اقتصادی و فرسودگی زیرساخت‌ها، میلیاردها دلار صرف پروژه‌های موشکی و هسته‌ای و تأمین گروه‌های مسلح در منطقه می‌شود، تصادفی نیست. کوبیدن بر طبل سیاست جنگ افروزانه  با هدف منحرف کردن افکار عمومی از بحران های داخلی در خدمت بقای رژیم اسلامی است. اما این سیاست، به بهای تشدید بحران های داخلی و فشار اقتصادی سنگین‌تر بر مردم تمام شده است.  اعتراضات علیه خاموشی‌ها و بی ‌آبی ادامه اعتصابات کارگری، مبارزات  معلمان، اعتراضات بازنشستگان  و علیه أوضاع فلاکتباری است که رژیم جمهوری اسلامی به کارگران و اکثریت جامعه تحمیل کرده است. برای پایان دادن به این وضعیت راهی جز گسترش جنبش های اجتماعی و اعتراضی و ارتقای سازمانیابی این جنبش ها بر متن این اعتراضات وجود ندارد.

سخن روز: تلویزیون حزب کمونیست ایران و کومه له
https://alternative-shorai.tv
https://cpiran.org
https://komala.co
https://t.me/peshrawcpiran
www.facebook.com/Peshrawcpiran
www.instagram.com/Peshrawcpirn
https://t.me/KomalaCpiranT